Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 18 mei 2016

Laat maar gaan dan

We kwakkelen nog een beetje door. 
Oudste dochter is tijdens de weekwisseling ziek geweest en is nog steeds schor.
Zelf ben ik gelukkig niet ziek maar voel me ook niet geweldig.

Ik weet best dat er veel gedaan moet en kan worden, maar de energie ontbreekt me.
Bovendien denk ik de laatste tijd bij veel dingen: waar maken we ons eigenlijk zo druk om?
Tuurlijk is het leuk om een nette tuin en een opgeknapt huis te hebben. Maar dat staat hier al jarenlang op het lijstje "ooit".

Neem nou het zevenblad. De strijdbijl daartegen heb ik begraven. Laat maar groeien dan. Ik ben het zat om me dagenlang te vermoeien daarmee. Onbegonnen werk. Kwijt raak je 't toch nooit (tenzij je verhuist).

En wat makkelijk eigenlijk... je hoeft er werkelijk niets meer aan te doen.

En dit is een deel van de border, die al een poos niet meer is aangepakt. 
Fluitekruid... is best mooi. Al hoort het mijns inziens niet in een border. Ik pak het nog weleens aan. 

Ook in de achtertuin enorme pollen.

Ook onkruid. Maar is toch ook best mooi?

Gelukkig ook de mooie en geurende sering in de tuin.

En de pol Lupine die ik wel wil. 

Het paadje langs de vijver. Was helemaal dichtgegroeid met onkruid, gras en brandnetels. Dát heb ik pas wel aangepakt. Soms doe ik nog weleens wat ;-)

Kattekruid (geloof ik). In mijn vlindertuintje.

Spontane akelei. Daar hou ik van.
En de citroenmelisse erachter? Da's ook net onkruid!

Dit hoort zo, dat is boerenjasmijn. Straks komen daar allemaal witte bloemetjes in.
Heel veel, hoop ik.

Eenzaam tussen het groen.


Rooipoes op verkenning.

Witte kaarsen van de kastanje, oh zo mooi.

En het dak vol clematis.

Motto van dit verhaal? 
Ondanks dat ik veel maar laat gaan - het is niet anders,
is er toch nog veel moois te zien en daar geniet ik van.






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...