Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 31 maart 2011

Tuinpraatje

Het is een beetje druilerig weer hier, ik kruip maar even achter de computer.
De afgelopen dagen waren druk met van alles en nog wat. We zijn naar de Welkoop geweest voor zaden en namen natuurlijk gelijk wat plantjes mee. Ik vind alles al gauw te duur (wat ze bij tuincentra soms niet durven vrágen voor een miserabel stukje groen...), maar er was een actie en ik moest toch echt nog wat voor de borders in de voortuin. Anders groeit het vanzelf wel vol, maar niet met zulk gezellig spul... Een aantal Lavendelplantjes en Kokardebloemen, nog wat violen. We hadden Lavendel weleens gestekt, dat is niet zo heel moeilijk, maar de laatste keer was er niets van terecht gekomen, hebben we ze teveel verwaarloosd omdat het te lang duurde voor ze de grond in konden. En we vonden nog oude voorjaarsbollen die in de herfst gepoot hadden moeten worden, maar vergeten... Nu kan ik ze weggooien, want als je erin knijpt zijn ze zacht. Echt dom hoor, zo jammer van het geld!
Als ik naar de tuin kijk, is het wonderlijk om te zien hoe alles zich weer zo herstelt na de winter. Overal steken de vaste planten, de een na de ander, voorzichtig de kopjes weer uit de grond. Een rijtje vrouwenmantel langs het paadje bij de voordeur was een rommelig gezicht door al het afgestorven blad, maar ook daar weer de nieuwe scheuten. Zo'n mooi plantje en het groeit vanzelf, deze rij hebben we gewoon ergens anders uit de tuin verzameld, hij zaait zichzelf uit. Dat is ook de beste manier eigenlijk: van dergelijke planten weet je dat ze het goed doen in jouw tuin.

We hebben ook de fruitboompjes gepoot. Een rij frambozen en een aardbeiveldje hadden we al, De bessenstruiken zijn omgepoot, en we kochten nog 2 braamstruiken, 1 Elstar, 1 Rode Dijkmanszoet (bewaarappeltjes), 1 stoofpeer, 1 pruim (we hebben ook nog andere pruimenbomen, maar we vinden pruimenjam zo lekker), 2 kersen, 1 nectarine, 1 abrikoos.

En  nu maar hopen dat het allemaal groeien gaat! Geduld, geduld.



We hebben ook groenten en kruiden gezaaid.
De kinderen hebben het meeste gedaan.
Vanmorgen ben ik al vroeg met een van de jongens naar de tandarts geweest. Hem doorgebracht naar school en daarna gelijk maar door voor de boodschappen, al lag mijn lijst nog thuis. 'k Had gauw de tassen meegegrist en dacht: meteen maar doen, hebben we dat ook maar gehad.
Ondertussen kreeg deze koe een kalfje, toen ik thuiskwam stond het lekker te drinken bij zijn moeder.

Ik zie vanuit het raam dat er weer een kip losloopt. ze maken regelmatig uitstapjes, als Jongste het ziet, gaat hij er met een stokje op af, want die kip hoort natuurlijk in de ren.... Nu is het nog niet zo erg dat ze loslopen, het heeft ook wel iets gezelligs. Maar als de groente straks gaat groeien, is het wel de bedoeling dat ze uit de moestuin blijven. Al dat werk dat we er in steken doen we niet voor de kippen. En ik ben ook een beetje bang, dat Reintje er achter komt. Want waar zo'n dikke kippenkont doorheen kan, past een vos ook wel doorheen.... Nu loopt er zo'n dame te paraderen in de achtertuin, Jongste ontdekt haar en is eerst verontwaardigd, maar moet dan steeds grijnzen: steeds is het kippekopje weg, en hup, dan ziet-ie het weer. Ja, het heeft toch wel wat...

maandag 28 maart 2011

Gratis geknipt

We hebben een druk en daardoor rommelig weekend achter de rug. Nogal wat verplichtingen, w.o. verjaardagen, affijn, zaterdagavond met zijn allen vlug-vlug de boel opgeruimd, Oudste Dochter zou koken zodat ik tijd had om Middelste Dochter te knippen. Dat had ik beloofd die week te zullen doen.
't Is allemaal weer goed gekomen (en wat nog niet helemaal goed was, is dan voor de andere week, denk ik altijd) en om half 9 moest het licht uit, voor Earth Hour. Ik weet zulk soort dingen nooit, maar de dochters wel en het was gezellig, zo met olielampjes en kaarslicht. Ik merkte dat we automatisch wat zachter gingen praten. Natuurlijk vonden de pubers dat niet (maar een echte puber moet nou eenmaal wel es een andere mening hebben...). Het gaf me wel een rustig gevoel, voor herhaling vatbaar. Niet iedereen was nog klaar met douchen, maar ook dat ging nog best met het schemerlicht/maanlicht dat er was (en je doet je ogen toch dicht onder de straal). Het deed ons wel denken aan 2007, toen een snuggere piloot zijn heli tegen de stroomkabel liet vliegen en de hele Bommelerwaard en de halve Tielerwaard zonder stroom kwam te zitten. Toen was het niet echt leuk, veel schade, maar nu was het vrijwillig...

Over het knippen wil ik nog wel iets vertellen.
Al gauw na ons trouwen had ik een tondeuse aangeschaft. Bij Farmer staat een korte look het best, dus sinds die tijd scheer ik hem zelf. Toen de meisjes kwamen ging ik eerst met hen naar de kapper, na een aantal jaar kwam er iemand thuis of ging ik naar haar toe om ons te knippen. Toen de jongens kwamen ben ik die ook gaan scheren. Het scheelt per knipbeurt al snel 10 tot 15 euro! En zeker jongens moeten toch wel vaker geknipt worden. Ik vond dat reuze handig, gauw klaar met wassen. De een onderging het scheren wat geduldiger dan de ander, maar ik heb het toch steeds kunnen doen.
Maar... kleine meisjes worden groot én kritischer...."Altijd datzelfde model, ook niks aan!" Ze vonden wat variatie wel leuker bij hun broertjes. Vooral Oudste Dochter doet hun haar vaak 's morgens, vindt ze leuk, ze probeert ook weleens wat uit. (Soms vind ik het iets minder geslaagd, maar ja.)  Ik probeerde dus wel om het bovenop wat langer te houden dan aan de achterkant, maar erg handig voelde ik me daar niet in.
Vorig jaar heb ik echter een cursus gedaan en sinds die tijd knip ik al onze kinderen zelf, met de schaar!

Het was een laagdrempelige cursus, watergolven enzo heb ik niet geleerd. Daarvoor moet je echt een dure cursus doen. Ik wilde het alleen maar leren voor mijn eigen gezin. Eén van de eerste dingen die je leert is hoe je de schaar nou precies vast moet houden.

Het bleek dat alle cursisten dit dus verkeerd deden! Ook leer je hoe je kam op een handige wijze vasthoudt, niet in je mond dus, maar gewoon in je hand. De schaar hou je in je rechterhand (als je rechts bent), die kun je blijven vasthouden terwijl je de kam hanteert. Je kamt een lok, dan hou je de lok vast tussen de linker wijs- en middelvinger, je stopt de kam zolang tussen de muis van je linkerhand en de duim en je knipt de gewenste lengte af. Kijk maar eens goed hoe de kapper het doet.
Je knipt, afhankelijk van het model, in verschillende baantjes die je met de kam gescheiden hebt.  Ik heb heel veel geleerd van de cursus en het was ook heel gezellig! De bedoeling van deze cursus is om het model een aantal keer zelf te knippen na elk bezoek aan de kapper. Maar bij mij zijn ze daarna nog niet naar de kapper geweest. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het de ene keer wat beter gaat dan de andere keer en je moet het regelmatig blijven doen. Middelste Zoon bijvoorbeeld had ik de eerste keer dat ik zelf knipte nog niet zo super gedaan. Maar de laatste keer was het heel goed gelukt. Je wordt er steeds wat handiger in. De jongens hebben nu ook een min of meer langer model (écht lang hou ik niet van bij knullen, ze moeten geen staartje kunnen doen), er is dus meer variatie tussen de een en de ander. Dat vind ik ook leuk, want hoe schattig 3 geschoren koppies ook kunnen zijn, nu ze wat ouder worden is een meer eigen look ook weer leuk.
De dochters hebben ook een vrij makkelijk model, één is wat moeilijker, lang haar op 1 lengte, mét een pony. Die pony vind ik best lastig, aan de zijkanten moeten ook weer wat langere lokken zijn, dus daarin ben ik nog best onzeker. Maar: haar groeit altijd weer aan en echt verprutsen is nooit gebeurd.

Ik heb wel een echt kappersset aangeschaft: kappersschaar, coupeschaar, goede kam en een kappersmantel. Een rib uit mijn lijf, maar de investering (al bijna terugverdiend) zeker waard! Die scharen knippen echt super en trekken nooit. De kappersmantel is ook erg fijn, omdat die een hele rij drukknoopjes heeft en ik het altijd rondom dicht kan krijgen. Vooral 1 zoon is erg gevoelig voor haren op zijn huid, wordt meteen rood, en zo is dit ook tot een minimum gereduceerd. Trouwens, nadat ze geknipt zijn, gaan ze meteen even onder de douche.
De dames moeten wel even een "afspraak" maken, zomaar meteen éven knippen is er niet bij. Je moet toch gauw rekenen op een halfuurtje tot 3 kwartier per knipbeurt, dus weet ik het graag van tevoren. Ook doe ik er maar 1 per keer, want anders krijg ik het in mijn rug. Ik zoek eigenlijk nog een soort barkruk, voor de jongens. Bij een gewone stoel heb ik last van de leuning en moet ik bij hen teveel krom staan. Onlangs zag ik er wel staan bij de kringloop, maar de rieten zitting was wel erg versleten en misschien was-ie toch te hoog.
Misschien heeft iemand een tip? Mijn zus dacht aan een strijkstoel, misschien ook handig. Hier in de buurt barsten de komende tijd de rommelmarkten weer los, dus wie weet wat ik nog tegenkom.

vrijdag 25 maart 2011

De boer, zijn vrouw en de koe

Jullie zullen wel denken: en waar blijven al die foto's van die koeien en kalfjes? Nou, ik heb het al een paar keer geprobeerd, maar in de stal is het vrij donker. Straks, als de koeien weer buiten lopen, gaat het makkelijker. Toch is het pas gelukt:

We hebben overwegend zwartbont, maar er lopen enkele roodbonte bij.

Deze is wat wazig (ik heb ook niet zo'n best toestel).
Dit kalfje werd gisteren geboren, een kuusje, zo noemt mijn Farmer een vaarskalf.
Een meisje dus.

"Er is geen vrouw zo rijk, of ze is een koe gelijk." Dit oude boerengezegde slaat op de 9 maanden draagtijd van een koe. Daarin is dus elke vrouw, al is ze nog zo rijk, gelijk.
De eerste keer dat ik - of een vrouw in 't algemeen - met een koe vergeleken werd door mijn Farmer, keek ik wel even raar. Ik bedoel, zo op het eerste gezicht is er toch geen gelijkenis. (Goed, iets herkauwen doe ik wel, maar dan figuurlijk hè) Maar het is best frappant hoeveel overeenkomsten er zijn op het gebied van zwangerschap en borstvoeding. Ik heb al onze kinderen kortere of langere tijd borstvoeding gegeven, de jongens allemaal langer dan een jaar. Voor alle duidelijkheid: een koe geeft ook pas melk nadat ze een kalfje heeft gekregen. (Als dit voor het eerst is, noem je de jonge koe, die tot dan toe pink heette, een vaars. Pas na het 2e kalf noemen we ze een koe.)
En elke keer als er eens iets was, een verstopt melkvat bijvoorbeeld, dan wist Farmer wel wat ik het best kon doen, of als ik het zelf wel wist, was het: ja, want dat is bij koeien ook zo... Ik heb andere boerenvrouwen gesproken die dit herkenden. Je zult maar met een koe vergeleken worden!
Toch ben je op den duur niet beledigd, integendeel bijna. Het klinkt misschien bizar, maar het heeft wel iets speciaals... Op een gegeven ogenblik was het weer eens zo ver, en ik zag al aan Farmer wat hij zeggen wilde. Ik snapte het al en knikte; gelijktijdig zeiden we: dat is bij een koe ook zo....

woensdag 23 maart 2011

Snoepreisjes

De afgelopen dagen zijn vol geweest met van alles en nog wat: snoeiwerk, onkruid weghalen uit de siertuin (die die naam bijna niet meer mag dragen), we moeten nog uit op nieuwe vaste planten. Een aantal jaar geleden hebben we de keuken verbouwd en toen is de tuin ontzettend verwaarloosd. Vorig jaar geprobeerd om orde te scheppen, maar nu wil  ik het vol laten groeien met vaste planten. Zodat we weer mooie borders krijgen - hoop ik. Vaste planten zijn makkelijk in het onderhoud en dus vriendelijk voor ons. Werk is er toch zat. De moestuin is omgespit, ik denk dat Farmer er nog wel een keer met de frees door zal gaan.

De aardbeiplantjes komen ook alweer tevoorschijn!

Vorige week moest ik wat boodschappen halen en heb ik een snoepreisje gemaakt naar de kringloopwinkel. Dat noem ik zo, niet omdat ik altijd zo veel vind, maar omdat ik het heerlijk vind om op m'n gemak rond te snuffelen. Het is dus gewoon een uitje voor me! Eindelijk heb ik een mooi lampje gevonden voor Jongste Dochter. Daar zocht ik al maanden naar. Afgelopen zomer hebben we de kamers van Jongste en Middelste dochter opgeknapt, nieuwe gordijnen, waarvan ze de stof zelf hadden uitgezocht, van Middelste dochter is het een lekker felle ruit geworden, de muren zijn in wat zachtere tinten gesausd. En Jongste dochter had gordijnstof met paars en lila uitgekozen, de muren maakten we lila, de deuren verfden we (donker)paars. Het werd een prachtig geheel. Maar ze had boven een kleine side-table (ook van een rommelmarkt) zelf een leuke spiegel met louvredeurtjes gekocht en er moest nog steeds een gezellig lampje boven.

 Ik heb het maar op de gok meegenomen (€ 1,50!), en gelukkig vond ze het een leuk lampje!

De jongens slapen nu met zijn drieën op 1 kamer. Dat gaat goed, som kletsen ze nog wel wat, maar het valt mee, gelukkig zijn het goede slapers. Het is een ruime kamer, en schoolboeken hebben ze nog niet. Tegen die tijd zien wel weer...

Verder bij de kringloop. De boeken waren voor de helft, dus trof ik het. Wat kinderboeken en een boek over het kweken van fruit. Dat zou ik nieuw nooit kopen, maar voor een euro kon ik het niet laten staan. Wellicht haal je er nog weer tips uit! De fruitboompjes voor bij de mestsilo (ik schreef er eerder over) zijn besteld, wel hoog tijd om die ook te planten, anders is het voor 't mooi te laat.

Gisteren ben ik naar de bibliotheek geweest (voor mij ook eigenlijk een snoepreisje) en heb een leuk boek over naaien meegenomen (Aan de slag met de naaimachine, stap-voor-stap cursus voor beginners). Middelste dochter wil graag naaien leren en ik haal er zelf ook nog wel tips uit denk ik. Als ik het doorgenomen heb, zal ik er hier op mijn blog nog op terugkomen.
Eigenlijk kan ze beter op naailes gaan, want ik vind het zelf jammer dat ik nooit les heb gehad. Ik heb alles geleerd van mijn moeder en mijn zus, en van het goed doorlezen van de patroonbeschrijvingen in de bladen. Maar voor wat moeilijkere dingen schrik ik terug. Bovendien ben ik bang dat ik niet de tijd en het geduld zal hebben om haar - zeker op langere termijn - te begeleiden. We zullen een start maken met iets eenvoudigs, en blijft ze het leuk vinden, dan kan ze het best naailes gaan volgen. Wie weet, kan zij dan over een poosje mij weer instructies geven...!

Ook heb ik nog wat prentenboeken voor de jongens meegenomen. Voorlezen doe ik 's avonds voor ze naar bed gaan. Heerlijk, als ze zo dicht tegen je aankruipen en lekker zitten te luisteren. Soms heel intens, dan zie je dat ze het helemaal meebeleven. Prachtig vind ik dat! Het is ook heel goed voor hun ontwikkeling.
De meiden hebben altijd veel gelezen, vooral toen ze nog op de basisschool zaten, kwam ik altijd met stápels thuis. De oudste twee zijn ook nog eens snellezers, dus een dikke pil hebben ze in een dag uit (doe ik soms weken over). Nu ze huiswerk hebben en ook de computer meer tijd in beslag neemt, is het lezen wel minder geworden, maar op zondag (dan komt in huize Farmer de computer niet aan) wordt hier nog steeds veel gelezen. Jongens zijn wel een wat ander soort, heb ik gemerkt. Oudste zoon pakt nog niet gauw zelf een boek. Maar ik heb er een (bijna) dagelijks tijdstip voor gevonden. Hij mag meestal wat later naar bed dan zijn broertje - maar dan moet hij wel lezen. En als hij dan even bezig is, vindt hij het ook wel leuk.

Inmiddels ben ik een beetje wakker geworden - nog een bak koffie, en dan aan de gang!

maandag 21 maart 2011

Cake, tuin en muziek

Zaterdag was een vrij rustige dag. Ik besloot om cake te bakken, dan doe ik er altijd 4 tegelijk omdat ik een grote oven heb, dus dat is goedkoper. De helft kan dan de vriezer in. Ik deed er 2 met boerencakemeel. Dat had ik nog staan en, hoewel het wel duurder is zijn dat de lekkerste cakes, vind ik. De andere 2 heb ik met gewone bloem gedaan, ik wilde weleens testen hoe dat ging. Ik maak dan het beslag in een grote kom, 2 x 2 tegelijk.
Het volgende gangbare recept heb ik gebruikt:
200 gram bloem (of cakemeel)
200 gram roomboter (zacht)
200 gram kristalsuiker
1 zakje vanillesuiker
4 eieren . (Die weeg ik altijd, want ze hebben bij ons nogal verschillende maten, van de jonge hennen zijn ze veel kleiner dan normaal en soms heb ik ook heel grote, dus met wegen zit je altijd goed. Ik heb eens cake gehad die veel te eierig smaakte, dus hou ik nu een gewicht aan van max. 250 gram)
Eerst de boter glad roeren, dan de suiker erbij, dan telkens een ei, goed doorroeren. Als laatst (zonder mixer) het meel erbij scheppen en roeren.

De cakes met het cakemeel waren veel beter gerezen, de volgende keer doe ik bij een bloem-recept dus een theelepel bakpoeder erbij, kijken of het dan beter gaat. Nou heb ik misschien geen goed vergelijk, want van die met bloem had ik er één gevuld met een in kleine blokjes gesneden appel (heerlijk!) en één werd een marmercake. Dan neem je de helft van het besag en meng je dat met een lepel in wat melk aangelengde cacao, en je schept het beslag afwisselend in de vorm.

Terwijl de cakes in de oven zaten ben ik nog even de tuin ingedoken om onkruid te verwijderen. Eigenlijk was de grond te nat, maar het was zulk mooi weer. Ik kreeg hulp van Middelste Zoon. Ik legde hem uit, dat hij de bosviooltjes moest laten staan. Omdat die nog niet bloeien, liet ik zien hoe de blaadjes eruit zien. Hij snapte het en liet ze keurig staan. Toen kreeg ik echter nog meer assistentie in de vorm van mijn Jongste. Geestdriftig begon ook hij het onkruid eruit te trekken en je snapt het al, híj trok de viooltjes even zo vrolijk wél mee... Uitleggen hielp niet erg, en omdat ik er zelf zowat niet meer bijkon, parkeerde ik hem maar bij zijn vader...

Middelste Zoon zag een afgestorven blad: Kijk mama, die is uitgestorven...

 De bosviooltjes heb ik verzameld; met een kluitje uit de grond gehaald en in een lage pot gezet, over een poosje bloeien ze vast weer mooi en het staat leuk bij de voordeur.

Op zondag werd ik verrast op een muzikaal uurtje. Eén van onze dochters zit op pianoles en na de kerkdienst oefent ze vaak even. Gisteren ook, en even later kwamen de andere meiden er ook bij met gitaar en panfluit en ze speelden samen een aantal liederen. Wat klinkt dat mooi, zo bij elkaar. Once I thought that love was ment for anyone else but me, Ik geloof in God de Vader, enz. Daarna probeerden ze nog enkele liedjes die met het lijden en pasen te maken hebben, van het melancholische Mijn Verlosser hangt aan 't kruis tot het statige U zij de glorie... Ik was in de keuken bezig met het eten en ik stond echt te genieten!
Tot slot nog een paar kinderliedjes, Ik zag een kuikentje, en nog zomaar wat liedjes. Jongste Zoon mocht daarbij op schoot zitten, zelfs even later meespelen....

Inmiddels was het genieten van de moeder toen wel overgegaan in een geduldig verdragen, je moet jong talent tenslotte niet ontmoedigen...

Het is nu ook weer mooi weer. Ik heb nog de nodige klusjes binnen te doen, maar ga eerst lekker buiten de was ophangen!

donderdag 17 maart 2011

Wie wat bewaart, die heeft wat

Ik geef het toe, ik ben nogal bewaarderig. Allerlei zaken bewaar ik, met de gedachte, hier wil ik nog wat mee doen, of dat wil ik nog eens doen. In de eerste plaats zijn daar de tijdschriften. Ik kom ze nu volop tegen in de hobbykamer, die ik nog steeds aan het opruimen ben (wordt vast eeen meerjarenplan). Zoveel was het niet opgeschoten de laatste tijd, met het mooie weer is er ook buiten genoeg te doen. Ik kom tijdschriften tegen van echt járen terug en ik weet zeker dat ik die ooit al eens uitgezocht had. Ook oude woonbladen, tuinbladen enz. Ik heb wisselende abonnementen gehad, en van al die ariadnes en knip(pie)s liggen er ook nog aardig wat. Nu heb ik bijna gaan abonementen meer, veel is in de bieb te halen, zelfs de knip haal ik er vandaan, haal een leuk patroon eruit en dan kan het blad weer terug. Voor de jongens naai ik eigenlijk nooit en de tijd ontbreekt me ook. De meeste van die bladen kunnen wel weg, maar zomaar ongezien weggooien... dat gaat natuurlijk niet. Dus alles doorbladeren, kijken of er nog iets bijzonders in staat, iets bruikbaars....voor ik het weet zit ik natuurlijk weer gewoon een artikel te lezen. ..... (bijna zeker een meerjarenplan)

Kijk, deze kwam ik nog tegen, die jurkjes heb  ik vroeger allebei gemaakt voor Oudste Dochter.
Van 1994, echt belachelijk natuurlijk dat ik die nog had...
(toch zijn het nog steeds schattige jurkjes vind ik)

Zo werk ik nog diverse stapels weg. Ik scheur alleen de bladzijden eruit die ik leuk vind en waar dan misschien nog een kans inzit dat ik het nog ooit ga doen. Die doe ik dan in een map met insteekhoezen. Ik kan echt zo moeilijk weggooien, straks heb ik nog iets nodig en dan is het weg! En zo wordt een enorme stapel van lieverlee toch een véél kleiner stapeltje.

Dit leuke stel wil  ik al zo lang maken (en dan in boerenuitvoering),
die doe ik dus in de bewaarmap.

Wat kom ik nog meer tegen? Allerlei dozen of doosjes ( of zomaar ergens los) met knopen (van weggegooide kleren afgehaald, waarvan  ik trouwens ook nog poetslappen knip), linten, mooi papier, stukken karton, bollen wol, (nogal veel) lappen, stukken spijkergoed van oude broeken (bewaar ik voor de kniestukken), nog wat oude kleren waarvan de stof nog mooi is. Kun je wel wegdoen, maar soms kun je er nog iets heel moois mee doen. Dat noemen we dus hergebruik, en dat is weer goed voor de portemonnee!
Spullen om kaarten te maken, die ga ik maar eens op marktplaats zetten, dat zie ik mezelf niet zo snel meer doen. Als ik weer wat tijd heb, doe ik liever iets met de naaimachine en ik wil ook zo graag weer eens een haakwerkje opzetten. Eerst maar eenvoudig, om weer te wennen. Mijn pannenlappen zijn niet allemaal zo best meer, dus dat is een moooi begin. Die gehaakte vind ik veel fijner dan die dikke stugge doorgstikte dingen die in de winkels liggen. Ze gaan trouwens ook langer mee.

Niet alleen in huis wordt er (te)veel bewaard, ook in de schuur ligt wel het nodige. Nou is dat vrij normaal denk ik, je gooit toch niet zomaar gelijk alles weg. Mijn farmer is handig, hij vindt het ook leuk om van gebruikte rommel nog weer iets bruikbaars te maken. Zo heeft hij een schip voor de jongens gebouwd, ze gebruiken het meest als piratenschip, maar het kan ook dienstdoen als koopvaardijschip of vissersboot (net in welke tijd ze zich op dat moment bevinden...), behalve de schroeven etc. alles hergebruik! Het schip moet nog een likje verf hebben, ik zal er later nog wel een foto van laten zien. Dat zijn toch leuke dingen.
Dus ook achter wordt van alles bewaard. Alleen kregen we soms weleens het gevoel dat men ons als een plaatselijke dump beschouwden: Ik heb nog een ladinkje tegels, kun jij die nog gebruiken? Ja, vooruit, breng maar. Dozen met isolatieplaten, planken, enz. Een familielid bracht ook eens een buitendeur, die ze na de verbouwing niet meer nodig hadden. Toen vroeg hij later: is die deur er nog? Ja, die had Farmer inmiddels al weer ergens voor gebruikt....

Bewaren is dus besparen - maar een dilemma bij het opruimen!
Ik ga maar weer eens verder. Uitzoeken, sorteren, wegdoen wat weg kan ( met inachtneming van bovenstaande besparingsregel) en dan weer in de kasten.
Dan móet het toch wel netter worden, of niet?

maandag 14 maart 2011

Boerengezin

Waarin is een boerengezin anders dan een gewoon gezin? Die vraag stelde ik mezelf toen ik mijn blog eens teruglas.
Nou, ons gezin is in de eerste plaats een gewoon gezin, net als ieder ander gezin.
De kinderen gaan naar school, komen in de loop van de middag weer binnendruppelen en verdwijnen na wat drinken naar hun kamer of achter de computer voor hun huiswerk. Op het ene moment rollebollen de jongens als ruzieënde vechtersbazen over de vloer, het andere moment zie je hun koppies weer gebroederlijk bij elkaar, druk bezig met een nieuw bouwwerk. Allemaal heel gewoon...
Er zijn boerengezinnen waar de kinderen elke dag meehelpen. Dat is hier niet zo, eenvoudigweg omdat het niet nodig is. Als op drukke dagen hulp gewenst is, springen ze wel bij. Bijvoorbeeld bij het kuilen en hooien, als er stro gehaald moet worden, soms gewoon als Farmer het heel druk heeft, helpen bij het melken en noem maar op. Als er een pink (jonge koe) uit de wei gehaald moet worden omdat ze bijna moet kalven, wordt het hele gezin opgetrommeld, als jij nou daar gaat staan en jij hier....dan  moeten we een stukje over de weg en dat is opletten natuurlijk, het is niet de bedoeling dat de dame in kwestie er vandoor gaat.
Kinderen leren spelenderwijs wel veel over het bedrijf, de koeien, hoe een kalfje geboren wordt, het gras enzovoort.

En temidden van dat alles ben ik - ja wat? Ik probeer een goede echtgenote te zijn, een goede moeder, kokkin, wasvrouw, huiswerkbegeleider, taxichauffeur, tuinierster, naaister, verpleegser (is gelukkig niet zo vaak nodig), noem maar op!
Het duizelt me even, ik ben -kortom- gezinsmanager.
Bij het woord boerin heb ik altijd zo'n beeld in mijn hoofd van een struise, kloeke tante, die van wanten weet, en een enorme berg energie. Zo een die tussendoor "eventjes" een kalverhok uitmest. Helaas, zo ben ik niet. Maar volgens mijn Farmer ben je ook een goede boerin als je ervoor zorgt dat je man zijn boerenwerk goed kan doen (hulde), ik ben nl. niet dagelijks achter, ook maar alleen als het nodig is. Ik doe wel de administratie, maar de mestboekhouding doet Farmer weer zelf. Ik ben al blij als ik het binnen een beetje mooi kan gladhouden.
Naar aanleiding van reacties op mijn vorig schrijfsel, ga ik even open zijn: ik ben dus een boerin met hooikoorts. Het lijkt wel een wrange grap, en zo voelt het soms ook weleens, maar het is nu eenmaal zo. Ik heb astmatische bronchitis en hooikoorts. Die hooikoorts, daar ben ik niet 100 % zeker van, ik heb nl. geen ontzettende loopneuzen en rode ogen, ofzo. Wel gevoelige ogen, verstopte oren en een gevoel dat mijn keel opgezet is. En moe, dat vooral, zo moe soms...Daarbij ben ik ook nog hooggevoelig, nu weten jullie meteen alles. Ik gebruik dus altijd medicijnen (puffers) en nu ook hooikoorts/astma tabletten, maar op het moment is het nog erg wisselend. De ene dag gaat het prima, de andere dag ben ik niet veel waard.
Er zijn dagen waarop ik me afvraag: waarom? Waarom ben ik niet sterker? Aan de andere kant leert mij dit zoveel afhankelijkheid, alles gaat niet vanzelf. En ik lees in de Bijbel: Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht...

De drukke tijd voor de boeren breekt weer aan, zaterdag was mijn Farmer de hele dag mest aan  het rijden, met een injecteur gebeurt dat, dan komt de mest meteen in het land, door de voren die erin gesneden worden.
Oudste dochter was aan het slepen (foto), dat is om de grond van de molshopen weer uit elkaar te rollen, anders komen er kale plekken in  het gras én grond in het gemaaide gras, in de kuil dus.

Drukke dag, want ook de koeien moeten nog (2x per dag) gemolken worden. Farmer was om kwart over 9 's avonds pas binnen.
Ik was druk geweest met muffins bakken en allerlei andere zaterdag-dingen. (Gelukkig heb ik ook hulpjes.) De koffie moest bij Farmer gebracht en hij zei, breng de pannenkoeken straks ook maar even. Ja hoor, brood kun je krijgen... maar later dacht ik, ach, de boel is nu toch al overhoop door de muffins, dus toch maar beslag gemaakt en even gebakken ( de liefde van de man gaat door de maag), de jongens ontvingen ze ook met gejuich...

Ik  hoop te zijner tijd ook over al die dingen als kuilen, hooien enz. te vertellen, zodat jullie er ook van kunnen meegenieten!

vrijdag 11 maart 2011

De berg verstelwerk vermindert gestaag

Vandaag is het Spilletje niet zo fit. Daarom moet het allemaal maar op een lagere versnelling, het is niet anders. Ik ben bezig met een inhaalslag op het verstelwerk, en daar ga ik straks maar rustig mee verder. Je kunt er per slot van rekening bij zitten en het geeft toch best voldoening: gisteren 2 werkbroeken gerepareerd, 1 dekbedovertrek, waarin aan het voeteneind een flinke scheur zat. Die heb ik gewoon met de stop-steek van de naaimachine weer tegen elkaar gezet, meestal liggen er toch knuffels aan het voeteneinde, dus niemand die er dan nog erg in heeft. Wie komt er trouwens boven? Alle 3 de jongens hebben een nieuwe dekbedhoes gekregen voor hun verjaardag, maar deze is dan mooi weer voor reserve, want ondanks de luier is Jongste toch geregeld nat. Verder nog een broekje waar knoopsgatelastiek in moest, een paar knopen aangezet aan een bloesje (was nieuw, maar trok de knopen zo los, kwaliteit....grrr). Allemaal van die onzin-klusjes die eigenlijk zo gebeurd zijn maar die zich maar bleven opstapelen. Dat moet ik echt anders gaan doen! Gisteravond heb ik vast van 3 speelbroeken de zijnaden een stuk losgetornd, zodat ik die vanmorgen meteen onder handen kon nemen. Ik bewaar van oude spijkerbroeken die niet meer te herstellen zijn de goede stukken nog, en die zet ik dan weer op de speelbroeken. Voor kleine scheuren doe ik dat erachter, maar bij grote scheuren gaan ze er bovenop.

Eerst torn ik de zijnaad open, die niet is doorgestikt, meestal de binnenbeennaad,
dan speld ik het lapje erop. Soms zigzag ik dat en doe ik het er zo op, soms sla ik een naadje om en stik het vast. Ik maak er ook wel vierkante stukken van, net hoe m'n pet staat.
Ik heb een vrije arm aan de naaimachine, dus met wat friemelen en keren gaat het zo wel.
Daarna keer ik de broek en stik en zigzag de zijnaden weer dicht.
En dit is dan weer een goede (speel)broek, die ik trouwens ook gerust naar school laat dragen, zeker bij de knutselmiddag, of naar de club. Ik kan me voorstellen dat dit in de stad misschien anders is, maar hier op het dorp worden ze er beslist niet om uitgelachen!
Sommige mensen zeggen: alleen luie mensen noemen op wat ze gedaan hebben, maar ik ben het daar niet mee eens. Want ik heb zo vaak het gevoel: wat heb ik vandaag nou eigenlijk gedáán? En als je het dan gaat benoemen is het toch nog heel wat. Het werk ís ook nooit af, dus mag je jezelf best helpen door te kijjken wat er wel is gedaan, vind ik!
Gelukkig zijn de jongens best rustig geweest in de vakantie en hebben ze zich goed vermaakt. Jongste rent de hele dag achter zijn grote broers aan, in een tempo dat hem nog wel op zal breken, maar overdag slapen - vergeet het maar. 's Avonds breng ik  hem dan ook meteen na het eten naar bed, hij ligt er deze hele week al voor half 7 op en slaapt het klokje rond (uitslapen kunnen ze hier niet zo best). Volgende week zal hij overdag wel weer een tukje extra doen, dan haalt hij de schade wel weer in!

dinsdag 8 maart 2011

De vervuiler betaalt?

Gisteren moest ik naar een bekende winkel (waar zowel de boer als de burger wel koopt) en het was zulk lekker weer dat ik de fiets gepakt heb. Een mens zijn gedachten staan nooit stil, zei mijn vader altijd, en al fietsend waaierden de mijne ook uit. Onderwijl genietend van het fietsen, de zon, de weilanden en zo meer - tot ik plotseling erg kreeg in de rommel die langs de weg lag. Onvoorstelbaar, wat een troep! Ik moest een stukje langs het spoor en hoe dichter ik daar bij kwam, des te meer rommel kwam ik tegen! Blikjes, flesjes, zakdoekjes, zakjes met of zonder inhoud, werkelijk: van alles! En bij het stukje echt vlak langs het spoor leek het alsof iemand zijn prullebak daar maar geleegd had. Ik werd er gewoon chagrijnig van.
Hoe schoon is ons platteland nog? Wij boeren moeten ons aan ik-weet-niet-hoeveel regels houden, ook met betrekking tot milieu. En dan komt er een trein langs en de passagiers smijten gewoon maar alles uit het raam. Om dan wellicht even later vanuit diezelfde trein de politie te bellen, want er is een boer wat snoeihout op aan 't stoken. Dat kan toch niet, milieuvervuiling etc. Boeren moeten daar natuurlijk een stookvergunning voor aanvragen. Dat brengt de gemeente geld in het laatje. Ach, ik snap het. Daarvoor kunnen ze dan weer mensen in een busje sturen om de rommel langs de weg op te ruimen. Is dit nou wat men kringloop noemt? Had ik eerlijk gezegd andere gedachten bij...
De vervuiler betaalt - niet dus!

Sorry, 'k moest het even kwijt. (Ik dank de lieve lezers bij voorbaat.) Denk nou niet dat wij illegaal gestookt hebben ofzo, ik gebruikte maar een voorbeeld, maar 't is wel echt bij iemand gebeurd! Ik wil maar zeggen, veel mensen zeggen voor het milieu te zijn, maar "vergeten" dat wanneer het hun te pas komt. En dat geeft geen pas!

Om toch dit blogje maar leuk te besluiten, nog een foto van onze Snuf, zoals ik haar in deze blog noemen zal.

Een echte boerderijhond, die in huis alleen in de bijkeuken mag komen. Zij geniet ook van het mooie weer, dan zijn de baas en baasjes ook veel buiten!

maandag 7 maart 2011

Rommelig praatje over een speel-tuin

Nu het vakantie is voor de boys doen we niet aan grote schoonmaakklussen, heeft ook niet zoveel zin. Alles even vlug-vlug gedaan, de was hangt lekker buiten en de trommel draait alweer de volgende.
Oudste Dochter is ook vrij, maar die werkt in een kas, dus die zien we vanavond pas weer.

Afgelopen vrijdag heeft Farmer nieuw zand laten komen (voor bestrating, kuilen dichtmaken enz) en expres weer dicht bij huis laten storten. Feest voor de jongens natuurlijk! We hebben al tegen elkaar gezegd, nu kan de kleine zandbak wel weg. Die bevindt zich nl. in de achtertuin (de grote hoop is nu buiten het tuinhek), vlakbij de achterdeur. En dicht bij de buitenkraan. En de regenton. Gevolg: de jongens komen op het idee om slootjes te maken in de zandbak, leuk idee natuurlijk, ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het geweldig vind om te zien hoe ze bezig zijn met allerlei dingen m.b.t. water en zand te ontdekken. Maar dan worden het bergen en zeeën, en het eind van 't liedje is natuurlijk dat het één grote modderpoel is geworden. Vlakbij de achterdeur. Waarbij -vanzelf- veel gemorst is met het water versjouwen (kraan zit net naast de buitendeur). Enfin, het lijkt mij wel een goed idee om deze zandbak dicht te gooien en als ze dan bij de grote hoop water willen, kunnen we altijd nog een teil neerzetten.

Binnen heb ik dus ook het nodige zand, er blijft altijd aan de kleren zitten, maar de stofzuiger is geduldig...
Het is toch heerlijk dat ze buiten kunnen spelen! Vooral onze oudste is graag buiten. Als hij uit school komt, is het snel wat drinken en een paar kaakjes, en hup, ouwe kleren aan, overall aan en naar buiten! Papa helpen op de boerderij of zomaar zelf aan het struinen...


Onze tuin is wat dat betreft een echte speel-tuin. We hebben een hek om de achtertuin, om het veilig te houden. Want als er gekuild (gemaaid gras binnenhalen) o.i.d. wordt, moeten ze niet voor de trekkers lopen!Erg netjes is het in onze tuin niet. De grond is hier echt kleigrond, dus kunnen we er niet vroeg in beginnen, veel te nat. En als het eindelijk wat droger is, moet er weer gemaaid worden op het land.
De kinderen hebben er altijd wel lekker in kunnen spelen. De fantasie krijgt de vrije loop.... van bloemen kun je ook leuke "soep" maken, wist je dat?  Een  oude pan, water erin, gras en onkruid (of was het toch iets wat gewoon in de tuin hoort?), roeren maar! Eens hebben ze het gepresteerd om de bloemen van onze schoenlappersplanten te plukken! Toen waren we wel kwaad! Ze zullen dat nu niet meer zo snel doen, beseffen nu wel dat ze van tuinplanten af moeten blijven (hoop ik....).

Wij zeggen weleens tegen elkaar: het zijn net jonge honden, alles wat ze tegenkomen en denken te kunnen gebruiken, slepen ze naar hun hol! Takken, kastanjes, een oud kratje, een kapotte bal, stenen en je kunt het zo gek niet bedenken.
Toch denk ik vaak, wat wil je nou dat ze zich later herinneren? Een keurig nette tuin hadden wij vroeger, alles in het gelid, mar we mochten niks..., of: vroeger hebben we altijd heerlijk kunnen spelen en ontdekken in de tuin? Ik kies dan toch voor het laatste. En, ze worden alweer groter, op hun manier helpen ze tegenwoordig ook wel mee om het redelijk netjes te maken!

vrijdag 4 maart 2011

Een lege snoeptrommel en koekjes van eigen deeg

Wij hebben hier kabouters in huis.
Dat moet wel, want niemand weet ooit hoe de snoeptrommel weer leeg komt.
De kinderen mogen hier alleen 's middags een snoepje, maar het is me nu al zo vaak overkomen dat ik een snoepje wilde pakken en in een lege pot keek...Rara, waar zijn ze gebleven? "Ik had er maar een paar genomen..." Jaja.
Ik heb in de keuken een ingebouwde kast, mét sleutel. Dus ik de sleutel aan een koordje om mijn nek gehangen. Moeder Overste, zei mijn Farmer dan gekscherend, met de sleutel van de provisiekast!
Maar als ik dan weg was, konden ze er ook niet in voor andere dingen, dus op den duur werkte het toch niet. Op de gekste plaatsen heb ik weleens een nog volle snoepzak (of chocola of koekjes) verstopt, soms wist ik zelf niet meer waar....Werkte dus ook al niet.
Nu doe ik het zo: Ik neem 1 x per week iets mee, als het op is: dikke pech! En toch, als ik wat snoepjes, meer speciaal voor de kleintjes heb meegenomen en die worden dan soldaat gemaakt door de "kabouters"... lastig blijft het. Hoe zouden andere moeders dat nou oplossen? Misschien helemaal geen snoepjes meer in huis halen?

Nu andere koek, letterlijk. Ik bak al jaren mijn eigen taarten voor iedere verjaardag, dat vind ik zo leuk om te doen en het is vaak ook lekkerder dan uit de winkel. Van de echte banketbakker zijn ze wel goed, maar daar moet je ook het nodige voor neertellen.
Koekjes bakken is sinds kort mijn tweede favoriet. Gewone zandkoekjes, en af en toe iets anders proberen....erg leuk! Behalve gewone biscuitjes, speculaasjes (doen ze hier ook wel op brood) en ontbijtkoek koop ik niet veel koek meer. Als je ze niet koopt, is dat een stok achter de deur om ze zelf te bakken. Voordelen: het ruikt heerlijk in huis, meestal is het ook goedkoper, met je handen bezig zijn is o zo ontspannend, kinderen leren zo ook dat het iets kost om iets lekkers te krijgen én die vinden het vaak ook leuk (en lekker ;-)), en als laatste: je weet wat er in zit!
Gisteren heb ik havermoutkoeken gebakken, maar omdat niet iedereen in huize Farmer die lust (er schijnt geen tussenweg te zijn: je vindt ze heerlijk of afschuwelijk.), heb ik op de andere plaat gewone zandkoekjes gedaan. Ik werk altijd met de hetelucht, dan kunnen er twee platen tegelijk in de oven, zelfs al zijn het toaal verschillende gerechten. Bij verschillen in temperatuur houd je gewoon de laagste aan (verschil mag niet groter zijn dan 20 graden) en laat je het andere gerecht iets langer erin.

Voor de liefhebbers zal ik het recept geven (komt gewoon uit een gratis meeneemblaadje van de supermarkt).
Havermoutkoeken:
Meng 100 gr. zelfrijzend bakmeel met 150 gram havermout, 100 gram vloeibaar bakproduct (of zachte boter), 1 theelepel kaneel, 200 gram vloeibare honing en een snufje zout tot een soepel, kleverig deeg. Meng 100 gram gehakte walnoten en 50 gram blanke rozijnen (ik gebruikte deze keer geen noten, maar 100 gram blanke rozijnen en 50 gram cranberries, je kunt ook in stukjes gesneden, gedroogde abrikozen nemen.) erdoor. Maak er een dikke rol van (het is echt wel plakkerig), verpak de rol  in plastic folie en zet minimaal een uur in de koelkast.
Snijd de rol in dikke plakken en leg ze op bakpapier op de bakplaat. Bak de koeken in ca. 15 minuten goudbruin. Bij mij duurt het altijd wat langer, het ligt ook aan je oven. Koeken van de bakplaat nemen en af laten koelen. Evt. bestrooien met poedersuiker.
Oven: Hetelucht ca. 165 graden, conv. 180 graden.
Wij vinden ze weer heerlijk!

Vanmiddag was het goed toeven in de tuin. Mijn Farmer was aan het spitten, afgewisseld met snoeiwerk, zodat de trekkers er straks weer goed langs kunnen. Het hele gezin in de tuin, zó goed voelt dat! Bezig met opruimen, vuil uit de vijver vissen en spelen. Ik heb zelf het kruidenwiel onder handen genomen, het was niet veel meer wat erin stond en vorig jaar hadden we het maar gauw opgevuld met bollen. Alles er dus maar uitgegooid, en nu wil ik er weer echt kruiden in gaan zetten. Wat weet ik nog niet zo goed, ideeën zijn welkom! De struik in het midden is lavendel, ook niet veel meer, maar ik geef hem nog een kans, wie weet loopt-ie nog uit.

Eindelijk is ook hier de vakantie voor de jongens aangebroken!

woensdag 2 maart 2011

Een mandje voor dit, een koffertje voor dat...

Zojuist de laatste kast van de keuken voltooid, heerlijk wat een ruimte ik daarin nu weer heb! Ik kwam nog een hele stapel slabbetjes tegen, die gebruik ik nooit meer, dus kunnen een deurtje verder. Jongste draagt alleen met zondags goed aan nog een schortje, en die hangen allemaal net achter de kelderdeur, aan een paar eenvoudige ophanghaakjes (paar grote spijkers...). En zo nog meer rommel waarvan een flink deel wegkon.

Langzaam... maar zeker, krijg ik zo het huis wel opgeruimd en schoongemaakt. Zo heb ik me de gewoonte eigen gemaakt om de sokken altijd meteen te stoppen. (ja ik stop ze nog.) Als zoonlief 's morgens naar beneden komt en er ineens achter komt dat er een gat in zijn sok zit, maak ik het, als het even kan, gelijk in orde. Vroeger lagen hier nl. stapels stopwerk, maillots en werksokken enz. Maar nu heb ik mijn stopgaren in een leuk rieten mandje gedaan en dat staat in het keukenraam. Voor het grijpen dus.

En zeg nou zelf: dit ziet er leuk uit,

maar dit alweer beduidend minder, dus onder koffietijd gauw weer even stoppen. Eigenlijk zo gebeurd.

Een blik rondom me leert me dat ik eigenlijk best dol op zulke koffertjes ben.....ik zal ze eens verzamelen...wel 5 liggen er!


De bovenste is dus mijn stopmandje, die eronder het lenzenmandje van Jongste Dochter, het (scheer)spiegeltje past er net in, met de vloeistof e.d. Eigenlijk staat die op haar eigen kamer maar is vanmorgen blijven staat en zeg nou zelf, zo'n koffertje is aangenamer om naar te kijken, dan losse rommel!
Die daar weer onder is mijn pleister/verbandkoffertje, daaronder mijn kappersmandje, scharen en mantel, tondeuse, 't past maar net (eigenlijk is deze wat te klein).
De onderste koffer kreeg ik pas van mijn moeder, 'k ga nog bedenken wat ik daarin zal doen...En het leukste is, de andere koffertjes zijn gekocht voor een paar centen, in de kringloop of op de rommelmarkt!

Gelukkig is het nu weer droog buiten, vanzelf krijg je dan weer meer zin in alles.
Gisteren had ik echt een dip, ik vond dat alles me maar slecht afging, dan ga je twijfelen over de opvoeding en het voorbeeld dat je geeft, ik voelde me in alles zo tekort schieten en niks waard...
Op een gegeven ogenblik spreek ik mezelf dan maar eens flink toe: Ben ik nou helemaal gek geworden?! Ik ga toch niet liggen zwelgen in zelfmedelijden? Ik ben nu gewoon MOEdeloos omdat ik verMOEid ben. Dus probeer ik er overheen te zien, vannacht eerst maar eens goed slapen, morgen ziet het er vast weer anders uit...
En dan ga ik toch maar naar de Bijbelkring-avond, en ziet alles er al anders uit - nog vóór ik uitgerust ben...!
Dat God mij dan weer zo bemoedigt, dat ik weet, dat Hij mij wil horen, en mild geeft en niet verwijt... Dan is er niets veranderd, maar ik kijk er weer anders tegenaan!

Nu ga ik snel naar buiten, want er is daar ook zoveel te doen, dat ik - voordat ik er te diep over ga nadenken - gewoon ergens ga beginnen!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...