Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 23 juni 2011

Erwtjes doppen is kinderspel en gekwetter tussen de koeien

We hebben 1 rij doperwten staan in de tuin. Dat is gewoon voor de leuk, want het is natuurlijk lang niet genoeg voor een jaar. Maar de smaak vind ik veel lekkerder dan die flauwe dingen uit een pot. Tenminste, als we ze niet te dik laten worden, want dan worden ze melig. De erwten die we nu niet opeten, doe ik rauw in de vriezer. Ik was ze, laat ze goed drogen, evt. schud ik ze daarvoor even uit op een schone theedoek, en doe ze in een grote ijsbak. Zo worden ze losgevroren. Voor gebruik schud ik gewoon de gewenste hoeveelheid eruit.

Van de week had ik een emmertje om te doppen. De jongens stonden al met hun jassen aan, klaar om naar school te gaan (ik rij samen met de buurvrouw). Ik had de bak met erwtjes op mijn schoot en ze drongen om me heen om ook mee te helpen.
Mijn gedachten gingen terug naar vroeger, bij  ons thuis. Mijn vader bracht emmer na emmer naar binnen met erwten, tuinbonen, snijbonen en prinsessebonen. Ons hele gezin zat rond de tafel, leegden een emmer op de tafel, namen elk een bak en daar zaten we, doppen, afhalen... Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst waardig genoeg werd geacht om mee te helpen. Dat ervaarde ik als een gunst - echt waar. Eerst mocht je alleen meehelpen met het dopwerk, later mocht je de spercieboontjes breken (die een ander had afgehaald) en nog weer later mocht, nee: moest je meehelpen met het afhalen. Daar kwam natuurlijk een mesje aan te pas en daardoor werd dat het laatste privilege. Tegen die tijd was je dus groot (genoeg) en gek, de animo was ook al beduidend minder... Maar: iedereen moest meehelpen, de logé's die er waren incluis. Des te eerder was het weer gedaan. Zitten, bak op schoot, mesje paraat, afhalen die handel. Zuchtend legde je dan bij 't onvermijdelijke neer. Maar dat zuchten was meestal van korte duur, al gauw schoten de kwinkslagen en verhalen heen en weer! Het was toch, ondanks de tegenzin die je echt wel eens had (bij de zoveelste emmer), gezellig met elkaar.
In huize Farmer gebeurt dat ook wel, maar toch minder vaak. Ik krijg nogal eens de spercieboontjes afgehaald en al binnen, dan hebben mijn schoonouders dat al gedaan :-)
Maar toch is het goed als kinderen zo mee leren helpen met hun eigen eten. Helaas lusten ze hier niet alles (de zeurpieten).
Toen de jongens al lang en breed weg waren, dopten Jongste en ik de rest. Ik maakte de schillen voor hem open, hij peuterde ze leeg. Hij vindt het zo leuk om te doen, dat hij helemaal enthousiast is bij het zien van een nieuw emmertje. Terwijl hij al kletsend ijverig bezig is, kijk ik neer op z'n blonde kuif en voel zoveel liefde...


Pas las ik in de krant dat het slecht gaat met de boerenzwaluw. Dit komt vooral doordat steeds meer oude schuren en stallen vervangen worden. Het nieuwe materiaal  is te glad om hun nesten met modder en  mest vast te plakken. Ook als boerenbedrijven door particulieren worden gekocht en ze de boel laten renoveren, blijven er vaak geen openingen meer over voor de boerenzwaluwen om naar binnen te vliegen. De schuren en stallen moeten nl. open blijven, anders kunnen ze natuurlijk niet heen en weer vliegen.
Bij ons vliegen ze nog lustig rond. Gelukkig. Want hoewel ze onze auto wel onderschijten, vind ik het prachtbeestjes. Als de koeien dicht bij huis lopen, scheren ze vaak zo laag tussen de koeien door. En vlak voor m'n neus nemen ze dan een scherpe draai, alsof ze van me schrikken. Maar echt bang zijn ze niet. Er zijn dit jaar 9 nesten, verspreid over de diverse schuren. Kun je je voorstellen hoe mooi het is als je al die ouderparen met jongen heen en weer ziet schieten? Onderwijl kwetteren ze gezellig met elkaar.

Kijk, zo zorgen de koeien zelf voor een looppad in de wei.
 Ze gaan vanzelf in een rij lopen - echte kuddedieren.

Het pad is - denk ik- nu wel sneller ontstaan door de droogte van afgelopen tijd.

Tja, en dat was weer een heel bericht - tijd om te stoppen.
Ik wens jullie alvast (al is het beetje vroeg misschien) een goed weekend en voor wie al weg gaat: Fijne vakantie!
Wij gaan zelf niet weg, enkel eens een uitje. Verder Rundum Hause. Dus hoop ik lustig verder te bloggen, ook tijdens de vakantie, al zal het misschien wat onregelmatiger zijn.
Stof om te babbelen heb ik toch wel, maar dat weten jullie allang...

17 opmerkingen:

  1. Heerlijk die doperwten, hier gisteren ook de eersten geplukt. Manlief haald ze ook altijd uit de peulen. Invriezen doe ik net zo als jij en ze blijven heel goed. Heel leerzaam ook voor de kinderen.
    Hier broed ook ieder jaar een boerenzwaluw en bij onze buren hangt het vol met nestjes aan de voorgevel. Hier dus nog volop zwaluwen. Prachtig hoe ze vliegen en snel kunnen omwenden. Fijne dag nog.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mijn kinderen aten nooit doperwten. Tot... tot dit jaar. Want nu komen ze ook bij ons uit eigen tuin en is het in een keer wel geliefd!

    En wat een mooi verhaal over vroeger met het hele gezin doppen...
    Ik ervaar het nu ook, in het klein (wij hebben natuurlijk veel minder).
    Maar het is gewoon een leuke bezigheid (met en zonder kinderen).

    Gr,
    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Toch wel best leuk dat routinewerk! Hier werden gisteren de rode besjes van de steeltjes gerist! En zwaluwen zo'n mooi dieren. Jammer dat ze hun nesten niet meer kunnen bouwen in de nieuwe, gladde stallen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dan weet ik bij wie ik kan buurten als iedereen er vandoor is ;o)

    Ook hier vind oudste het nog steeds erg leuk om mee te mogen helpen met het verwerken van onze eigen groenten. Maar hoe lang dat nog zo zal blijven?
    Ik hoop dat jongste ook ooit de 'drive' van mama mag krijgen en er een lol in heeft om zelf voor het eten te zorgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zo leuk om over die dagelijkse dingen te lezen. Ik duik weer meteen met mijn gedachten in het verleden. Vroeger mocht ik mijn oma wel eens meehelpen met de tuinbonen. Ahhh.....als ik dat nog maar eens 1 keer met mijn oma kon doen....'t was een schat....
    Enneh.....ik doe hetzelfde op vakantie als jij, maar dan op een andere Rundum Hause-locatie. Geen inpakstress, geen reisstress en van alle gemakken voorzien. Ik hoop alleen dat het weer een beetje meewerkt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik had als kind altijd zo'n hekel aan doperwten doppen: het schoot zo helemaal niet op! Nu als volwassene kan ik me de meditatieve werking er van voorstellen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. erwtjes doppen ! dat is laaaaang geleden en het roept inderdaad heel wat herinneringen op ...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heerlijk groenten uit eigen tuin.
    En die herinneringen heb ik ook, soepgroenten in grote bakken en dan in zakjes in de vriezer.
    Prachtige herinneringen.

    Groeten Herma

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Vroeger bij buurvrouw aan de ronde tafel, en dan allemaal kersen (ont)pitten, zó gezellig! Laatst hadden ze 't bij DWDD over die paadjes: dat noemen ze olifantenpaadjes, daar is zelfs een boek over uitgegeven!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. jij heb zeker stof genoeg om te schrijven, ben niet zo'n schrijverd.

    gezellig idd ja vroeger met z'n allen de groente klaarmaken, herinneringen om te koesteren.

    fijn weekend
    gr Stina

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een gezellig verhaal weer! Hier wel wat pannetjes erwten en tuinbonen, maar ook aardig wat weggegeven en dus weinig in de vriezer... Maar ach, de ontvangers waren er blij mee en dat is toch ook wel weer leuk!

    Lijkt me trouwens prachtig om de zwaluwen zo te zien opgroeien!

    Groetjes Tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat heb je toch een vlotte babbel!
    Je leest zo lekker bij jou...
    Blijf maar lekker Rundum Hause hoor, wij gaan ons vermaken op terrazia en balkonia, waar het ook heerlijk toeven is ;-)

    Groet, @Let...♥

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een gezellig verhaal!
    Het doet me meteen terugdenken aan vroeger, zo'n 50 jaar geleden gingen we met het hele gezin in de vakantie 2 weken bij opa en oma logeren. Gouden herinneringen. Opa had een enorme lap grond bij zijn huis en wat daar allemaal afkwam.... 's Avonds gingen we dan in een kring buiten zitten, grote zinken teil in het midden met de boontjes (kruipers noemden ze die daar) er in, en dan heel gezellig keuvelend werden de boontjes geringd (afgehaald). De kring werd gaandeweg groter omdat er altijd wel een oom of tante of nichtje en neefje aan kwam lopen. Ik geloof zelfs dat ik er nog een foto van heb. Opa en oma leven allang niet meer, maar met veel liefde denk ik aan hen terug!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. @ Inge: ik weet niet welk boek jij bedoelt, maar er is een boek dat heet Kringen in een bos (in de jaren 80 uitgegeven als Cirkels in het woud), dat is een Afrikaanse roman door Dalene Matthee. Práchtig! Daarin spelen die olifantenpaden ook een rol.
    @ Let: Hé, die plaatsjes kende ik nog niet! Lijken me idd erg gezellig ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Heerlijk herkenbaar, jouw dop-verhaal!! Vooral van die tanende belangstelling naarmate ik ouder werd....ik herinner me ook nog zo goed die akelige pijnlijke vingers na het doppen van de tuinbonen...
    Wat wel weer leuk was: de bonen door het snijmachientje halen!
    Groetjes, Corine

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ja Jolanda, op terrazia en balkonia
    kun je het reuze gezellig maken ;-)
    Probeer maar is, volgende week is het daar ook vast lekker weertje voor ;-)
    Weer wat geleerd...

    Fijn weekend en groeten van @Let...♥

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ja, jij kan goed babbelen! Leuk hoor. Zwaleuwen zijn prachtvogeltjes! Ik kan er ook echt van genieten.blenst

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...