Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 16 juni 2011

Tevreden thuismoeder

Eindelijk, eindelijk....valt er bij ons ook regen van betekenis.
De week is gevuld met van alles en nog wat. Na de hectiek van verleden week heb ik het huis eens goed opgeruimd. En ben nog bezig... maar ik wil wat persoonlijks kwijt.
Ik wil dit graag eens opschrijven, misschien help ik er ook nog iemand mee.

Als ik terugkijk naar verleden jaar en nu, moet ik zeggen dat ik behoorlijk beter in mijn vel zit. Dat ligt niet zozeer aan mijn lichamelijke toestand, als wel de psychische kant. Eigenlijk begon het na het overlijden van mijn vader, 2 jaar geleden. Als ik terugkijk ben ik met dat verdriet wel goed omgegaan, maar één ding vond ik echt heel erg moeilijk. Dat is dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen. Daarvoor ging het te snel. Ik had nog zoveel willen zeggen, over zoveel willen praten met hem... dat kan me nu soms nog zó aanvliegen... dan mis ik hem zo dubbel en dwars... En of dat er nou mee te maken heeft dat je op jezelf teruggeworpen wordt? Ik was tot zijn overlijden nog volop aan het ontzwangeren, hoe gek dat ook klinkt misschien. Maar ik ben echt iemand die de eerste tijd na de bevalling wat teruggetrokken leef, in die zin dat, als je terugkijkt, er zomaar heel veel tijd voorbij is gegaan, bijna zonder dat je je daarvan bewust was. Zó word je dan geleefd, eigenlijk.
En nadat ik onze Jongste van de borst afhad (met 1,5 jaar), begon ik de kriebels te krijgen. Zeker omdat het financieel onderuit kelderde met de melkprijs, had ik sterk het gevoel ook een steentje te moeten bijdragen aan het inkomen. Maar hoe? Dat was de grote vraag. Ik ben vroeger zo stom geweest om mijn studie te staken en dacht; zou ik nu alsnog een studie volgen? Maar oh, mensen, hoe zou ik dat moeten combineren met de drukte van ons huishouden, de zorg voor de kinderen, de administratie.... Of gewoon ergens gaan werken, dan maar 'n simpel baantje... gaf hetzelfde probleem natuurlijk en finacieel ga je er dan niet eens zoveel op vooruit. Uiteindelijk schoof ik het op de lange baan omdat het toch niet mogelijk was en ik bovendien er voor Jongste ook wilde zijn, zoals ik er voor alle kinderen geweest ben. Ik weet van  mezelf dat ik ga snauwen als ik het te druk krijg, dat wil ik dus niet. Niet voor niets ben ik gestopt met werken toen het eerste kind geboren werd, dat was een bewuste keuze.
En als Oudste het dan laat weten het altijd gewaardeerd  te hebben, dat ik thuis was als zij uit school kwam.... als je lieve zus je op dingen wijst waarvoor je (tijdelijk) blind was... als je ontdekt dat je als huismoeder ook veel kan besparen (o.a. via Teunie's blog)... als je dan tenslotte ook weer beseft dat God je zoveel geeft (dat vooral)... dan kan ik weer voluit tevreden zijn met mijn zeer afwisselende baan. Want dat is hoe ik het nu weer ervaar, er is zoveel wat ik kan doen, wat ik mag doen.... Laat mij dan maar lekker "thuiszitten", laat mij dan maar elke dag doen wat mijn hand vind om te doen. En ik heb daarin mijn zwakke plekken, maar ik heb ook sterkere kanten.

En nu ik terugdenk, kan ik zelf niet eens meer begrijpen dat ik zo gedacht heb, dat ik er zo ontevreden over was. Dat ik ook zo ontevreden was over mezelf, alsof ik altijd en overal tekort schoot. Ik ben hier nl. volkomen op mijn plaats, ik bén graag thuis, en rondom huis. En mijn taken zíjn veelomvattend.
Ik vind het echt knap als anderen hun moederschap combineren met een baan. Maar ik ben er achter dat ik het niet kan, niet meer wil (tenminste zolang ik kinderen thuis heb) en ook niet hoef.
Komt nog bij dat ik af en toe echt heel sterk de behoefte heb om even met mijzelf alleen te zijn. Dan kan ik in het niets zitten staren, terwijl ik alle dingen op me in laat werken en ze een plaats geef, zeg maar. Die het vatte kan, die vatte het. Het komt -denk ik- door mijn gevoeligheid. Dat kost ook nog eens tijd en energie. Iemand die niet zo is, kan het denk ik niet zo goed begrijpen.

Daarom, om dit alles, was ik en ben ik nu een voluit tevreden thuismoeder.

Eén, die nu haar bengels gaat opzoeken, want ik hoor bepaalde geluiden die me doen vermoeden dat, als ik niet ingrijp,  de bovenverdieping van huize Farmer tot een klein Zwitserland getransformeerd wordt....

26 opmerkingen:

  1. Mooi logje!

    Een overlijden van een dierbare is sowieso al niet makkelijk en dat dan nog niet eens lang na je bevalling ..
    rouwen is hard werken en vraagt tijd...

    Ik ben ook altijd kunnen thuisblijven voor de kids en heb dat altijd heel graag gedaan net zoals jij...iedereen is vrij in die keuze ..maar ik ben blij dat ik
    het heb kunnen doen met de steun van mijn man...want hij is blijven werken en gaf me tijd om ook af en toe wat voor mezelf te doen..ik kan me helemaal in je logje inleven..

    Hopelijk is de ravage boven niet te groot :) en werd het niet klein Zwitserland.
    heel veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Jolanda, een mooi persoonlijk blogje, maar ik geloof niet dat je in die tijd van de babies geleefd werd.
    Je leefde juist in het hier en nu, wat tegenwoordig zo gepropageerd word.

    En wat het werken betreft, juist als je een eigen bedrijf hebt, is het belangrijk dat je thuis bent, daar verdien je het meeste mee.

    Mijn moeder is 15 jaar geleden overleden en ik vind het ook jammer dat ik, toen ze nog helder was niet meer dingen aan haar gevraagd heb.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat goed onder woorden gebracht.
    We hadden het er samen al over, maar ineens zie je dat je belangrijk bent op de plek waar je hard nodig bent. En dat geeft veel voldoening. Je leert zien wat je allemaal mag hebben. En ook wat je er voor terug krijgt.
    Ik weet uit ervaring, het voelt heel goed zo als je rust hebt gekregen in je mooie maar soms ook drukke taak.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. 100% herkenbaar! Ik was altijd een tevreden thuisblijfmoeder toen de kinderen nog klein waren. Laer ben ik begonnen met een krantenwijkje (s morgens vroeg, man en kinderen lagen nog op bed) en weer later ben ik oppasmoeder geworden, zo kon ik er wel voor mijn kinderen zijn maar verdiende toch een beetje geld erbij. Ondertussen werk ik als beheerder in de firma waar we ook wonen. Schoonmaken enz doe ik s morgens vroeg (man en dochter ... de grote jongens wonen al op zichzelf ...slapen dan nog)dat is ideaal voor mij zo.

    Eerlijk, veel van het buitenhuis verdiende geld gaat zo weer weg (vervoer, kinderopvang, andere kleding als je buitenhuis werkt, je kookt anders enz). Je man en kinderen zijn zéker dankbaar voor alles wat jij thuis en om het huis doet!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi blogje!
    En ja, ben ook thuisgebleven en eerste tijd had ik ook veel onrust. Nu sinds een paar maanden denk ik, ja, ik ben er. Balans is fijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat kan je dit allemaal mooi onder woorden brengen...het lijkt me ook iets vreselijks als je ouders overlijden, dat heeft ook echt tijd nodig om daar een plek voor te vinden.
    En ik weet 1 ding zeker waar ik (jij zo te lezen ook niet,)nooit spijt van krijg en dat is thuis te blijven voor de kinderen! Heel fijn om daar ook van jou over te lezen. Moeders moeten meer werken, las ik van de week voor de zoveelste keer ergens en dat kan mij heel erg steken. En dan zoiets bij jou te lezen, dan wordt ik van binnen weer blij van!
    Groetjes, Corine

    BeantwoordenVerwijderen
  7. ben er ook altijd voor de kinderen geweest in huis, werkte ook niet buitenshuis,en heb er ook gee4n spijt van gehad.
    maar vorig jaar is mijn lief werkloos geworden,en dan wordt de situatie wel anders,en zodoende werk ik nu 12 uur in de week,is eigenlijk wel teveel, maar zolang lief nog geen vaste baan heeft, hou ik dit wel aan.

    mijn vader is ook heel jong overleden,en dat grijpt je als kind heel erg aan, zoiets vergeet je nooit weer,en nog mis ik hem altijd.

    fijn dat je zo open er over schrijft,
    groetjes Stina

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Zo even terugkijken en weer met jezelf in gesprek raken is heel goed. Vooral omdat je nu ziet dat je keuze juist was en er nu vrede in je heerst. Dat is een goed gevoel! Ondanks slopersbedrijf Farmer.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi beschreven en heel herkenbaar.
    Geniet maar van je ukkies, voor je het weet ...he!
    Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi bericht Jolanda! Ik ben altijd thuismoeder en gezinsmanager geweest, en vond 't heerlijk! En nog heb ik 't idee dat de tijd veel te snel is omgevlogen ..... Dankzij 't feit dat ik geen betaalde baan buitenshuis heb kan ik er ook voor mijn vader zijn als 't nodig is!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Prachtig. Precies mijn gedachten.
    Ik heb het geluk dat ik thuis kan werken maar wat ben ik er inderdaad blij mee dat ik thuis kan zijn tussen de middag en na schooltijd en hoe blij de kinderen zijn omdat ze niet hoeven overblijven of naar de bso...
    Ze zijn vrij jong en zeggen nu al dat ze er blij mee zijn.

    Het mooiste is echter dat jij het ook zo kunt zien! En dat je gewaardeerd wordt!

    Gr,
    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mooi eerlijk, persoonlijk blogje, en mooi onder woorden gebracht.

    Ik werk wel 20 uur (bewust) omdat mijn man beter functioneert als hij in zijn eigen, bewust klein gehouden bedrijfje werkt en er zo toch vaste inkomsten zijn. Doordat hij vanuit huis werkt, hoef ik voor m'n meiske geen oppas, dat was voor mij wel een voorwaarde. En hoewel ik het soms wel pittig vind was dit voor ons de beste oplossing en geniet ik ook wel van m'n werk. Maar had ik de keuze dan werkte ik als oproepkracht...

    Gelukkig kan m'n man z'n werk redelijk flexibel indelen en dat geeft ook wel weer veel vrijheid/ vrije tijd. (En hij doet een gedeelte van het huishouden als ik werk)

    Groetjes Tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een mooi openhartig blogje Jolanda. Heerlijk dat je dat hebt kunnen doen, full-time mama zijn.
    Ik ben wel blijven werken, maar had mijn ouders die oppasten. Werkte de eerste jaren maar 10 uurtjes per week en nu ook nog maar 15 uur per week. Goed te combineren, want die behoefte om 'met mijzelf alleen te zijn' zoals jij het omschrijft, herken ik maar al te goed. Het belangrijkste is om balans in je leven te vinden en gelukkig te zijn!!!
    Lieve groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  14. O, nog even wat betreft je vraag over de bloemkolen: wij knakken ook de bladeren (rond pinksteren doen zeiden ze tegen ons), en eerlijk gezegd was dit bij ons ook voor het eerst dat we zo'n mooie oogst ervan hadden, andere jaren was het veel minder. En nu had ik er ook een paar paars verkleurde bij, maar die heb ik gewoon niet op de foto gezet, ha ha!

    Groetjes Tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik herken veel in je verhaal. 'k Ben 2 jaar geleden met een burn-out thuis komen te zitten, had daarvoor behoorlijk wat uurtjes werk buitenshuis. Daar ben ik mee gestopt en soms kriebelt het nog. Misschien om het geld, of om de onrust de kop in te drukken... Maar dan besef ik dat ik genoeg te doen heb en nét als jij tevreden ben met ons gezin. En ik vind het ook heerlijk alleen te zijn, geen enkel probleem. Ik ben ervan overtuigd dat het komt zoals het komt. Vertrouw erop dat het goed is zo!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Tsss... zou het werkelijk waar zo letterlijk over kunnen nemen op mijn blog. Wat fijn om het bij iemand anders te mogen lezen! Gewoon woord voor woord. Alleen kun je bij het overlijden van je vader, bij mij het overlijden van mijn opa (nu alweer mer dan 25 jaar geleden...) neerzetten. Daarnaast is alles hetzelfde! De rust, de onrust, het snauwen, het vertrouwen, met name op God..

    Hier nog een tevreden thuisblijfmoeder die het niet ziet zitten buiten de deur te gaan werken. Daarvoor in de plaats gaan we vanaf nu alleen maar geven. Kleding kan weg (in plaats van altijd maar willen verkopen), spullen mogen naar de kringloop. Geven is krijgen, is het niet? En geloof me, dat is zo. Je krijgt er dankbaarheid voor terug. En als er iets is wat absoluut niet te betalen is...

    Liefde en dankbaarheid. Jolanda... wij komen er wel! ;o)

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Mijn vader overleed 13 jaar geleden, maar in tegenstelling tot jou, heb ik uitgebreid afscheid van hem kunnen nemen. Iets waar ik nog steeds dankbaar voor ben.
    Tja buitenshuis werken, ik heb het ooit een paar jaar gedaan tijdens mijn moederzijn, maar dat was meer op therapeutische basis. Toen ik eenmaal het gevoel had dat het genoeg was, ben ik er meteen mee gestopt en ik weet nu zeker dat ik het ook nooit meer wil (of het moet nódig zijn). Momenteel is mijn tijd ook aardig gevuld met pleegkindertjes en kleinkinderen, en ik beleef daar veel plezier aan.
    Alleen zou ik wel eens een weekje willen hebben waarin ik op een normale manier mijn huishouden kon afwerken....

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hoi, Heel herkenbaar, ik ben ook altijd thuisgeweest bij mijn 5 kinderen en altijd naar volle tevredenheid, maar nu de jongste 7 jaar is werk ik ongeveer 7 uur per week en ik zou het niet willen missen alleen voor de financien al niet. We hebben het nooit echt heel breed gehad toen de kids klein waren en ik moet er nu echt niet meer aan denken dat we met onze opgroeiende kinderen(oudste is 18)weer elk dubbeltje 5 x om moeten zouden draaien.
    Ik weet wel dat daar niks mis mee is en ik ben er ook nooit minder van geworden maar toen waren ze nog klein, toen kon ik nog voor kleding naar de Wibra en Zeeman, maar als je 4 pubers hebt kom je daar echt niet meer mee aan.
    Dus eigenlijk een beetje dubbel allemaal.Maar 7 uur is voor mij ook echt de limiet, hoor, anders heb ik het idee dat ik doordraai.
    Gr. Marlou.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Prachtig zoals je het huismoeder zijn omschrijft.
    Ik ben ook minder gaan werken en voel me daar beter bij.
    Ook ik wordt er niet aardiger van als ik het te druk heb.
    En als het kan waarom zou je dan een baan zoeken en je ongelukkig voelen.
    Blijf heerlijk vna je eigen stekje genieten.

    Liefs Herma

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Hoi Spil

    Wat een fijn blogje. toevallig hadden wij er hier laatst ook over. Maar ik geniet er ook van van het thuiszijn bedoel ik. Succes en lekker blijven schrijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik begrijp je ... meer dan je denkt ! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Hoi Jolanda,

    Wat knap verwoord om zo te kunnen bloggen over je gevoelens!
    Je hebt ook een druk gezin en dat vergt de nodige energie van je.
    Dan je verdriet om het overlijden van je vader, ja dat gaat echt niet in je kouwe kleren zitten!
    'k Weet er (helaas) alles van...

    Denk ook om je zelf op z'n tijd, je gezin heeft ' niets ' een een moeder die instort!

    Lieve groet en vast een goed weekend!
    @Let...♥

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Janthe de Groot18 juni 2011 om 22:30

    Erg mooi log!! Zo zou ik het ook graag willen maarre.....je bent alleen, zorgt voor 3 kinderen, geen man die de kost verdient (!!) dus dat doe ik zelf!! Moeder van bijna 91 die nog zelfstandig woont, gelukkig, maar wel wat mantelzorg nodig heeft. Zoals iedereen heb ik ook verdriet (gehad), verlies geleden en nog....

    Tja, heerlijk bij je kinderen thuis zijn......... Prettig weekend

    BeantwoordenVerwijderen
  24. @ Janthe: Bedankt dat je dit thema ook even vanuit een andere invalhoek belicht. Ik besef dat ik een keus had/heb. Jij niet, en zoals gezegd, ik vind het heel knap wat je allemaal doet! Veel sterkte met alles!

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Dank je wel voor dit persoonlijk verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Hier ook een tevreden thuisblijfmoeder! Ik zou er op het moment niet aan moeten denken om ook nog een baan buitenshuis te hebben naast de zorg voor mijn twee ukkies en het huishouden. Ik vind het knap hoe andere mensen dat allemaal kunnen regelen, en ieder moet doen wat hij/zij zelf wil, maar ik vrees dat ik persoonlijk er een zeer gestresste moeder van zou worden!

    Toch ligt er soms een druk op me, net of je je schuldig moet voelen als je 'zomaar' niet werkt. Ik weet niet goed hoe ik het onder woorden moet brengen, maar dat gevoel krijg ik soms als andere moeders heel enthousiast over hun werk vertellen tegen mij.

    ps. Ik kom hier via Willian, sinds een paar maanden denk ik, en lees je blogjes altijd met veel plezier!

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...