Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 30 augustus 2011

Ritme, prioriteiten en patat maken

Vandaag is Oudste dochter ook naar school, waarna ze morgen aan haar stage begint. Nu is dus de vakantieperiode echt helemaal voorbij.
Ik probeer sinds vorige week een goed ritme op te pakken, maar helemaal gelukt is dat nog niet. De dag begint hier vroeg, maar nu de meiden weer naar school fietsen, gaan we ook weer eerder de kooi in. Ik probeer elke morgen de was te strijken, in de tijd die er zit tussen het vertrek van de jongste twee dochters en het opstaan van de jongens. Dat geeft namelijk een rustig gevoel, zo'n vast moment voor een bijna dagelijks terugkerend karweitje en ik voorkom de bergen ermee ;-) Voor een enkel shirt en een paar zakdoeken zet ik de strijkbout niet aan, die ochtenden lees ik zo'n beetje bij: de kranten, bladen en de blogs. En soms lukt het me om beide te doen. Juist omdat ik een best tikkie chaotisch ben, heb ik een zeker ritme wel nodig.
Ik heb echter een paar keer wat minder goed geslapen en dan ga ik tussen de middag wel even plat hoor. Ik moet echt weer even wennen aan het nieuwe ritme. En als je je dan niet zo lekker voelt en er is zoo veel te doen...  Ik probeer het hoofd maar koel te houden en doe wat ik kan, en dat is het dan. Wat er (nog) blijft liggen, moet dan maar een andere keer en anders maar helemaal niet (dat kan ook nog...).

We hebben ook weer wat vernieuwde afspraken gemaakt in het gezin, want een aantal dingen was sluipenderwijs wat (of behoorlijk) onaangenaam geworden. Zowel bij de grotere als bij de kleinere kinderen. Het helpt wel als je het gewoon rustig bespreekt (al heb ik ook de neiging om te gaan foeteren -  het lost alleen vaak niks op), vaak werkt het goed als je even een 1 op 1 gesprek hebt. Gelukkig ben ik zelf erg open (al wordt soms je openheid misbruikt), dat maakt het misschien makkelijker om dingen over te brengen. Het is trouwens niet alleen een kwestie van wat ík te zeggen heb, het luisteren en begrijpen van je  kinderen is zeker zo belangrijk. Ook al ben je het ergens niet mee eens, als je aangeeft dat je ze hoort en probeert te begrijpen geeft ze dat het gevoel dat ze er mogen zíjn. En soms begrijp ik ze gewoon niet.... dat zeg ik dan ook. 't Kan ook gebeuren dat ze het zelf niet eens begrijpen... je zult maar puber zijn... niet altijd zo makkelijk. Ik weet echter ook dat het soms heel moeilijk kan zijn en soms onmogelijk om nog een normaal gesprek te hebben... Wat dat betreft: opvoeden is echt een levenstaak, niet iets wat je maar zomaar "even erbij" doet. Je bent vaak zo druk met alles wat moet gebeuren in het huishouden, het bedrijf of je werk, maar het opvoeden heeft prioriteit nummer 1, het is weleens goed om dat (weer) te beseffen. Dat je aandacht en tijd ervoor vrij maakt. Soms merk ik weleens dat andere moeders me wat verbaasd aankijken als ik zeg dat ik liever een spelletje doe met mijn kinderen, of ze voorlees, dan dat ik de boel opruim en schoonmaak. Voor zulke moeders is het blijkbaar onbestaanbaar dat je over de rommel heenstapt om zoiets te doen, maar ik vind het zo waardevol. Natuurlijk heb ik niet altijd tijd en zin als de kinderen ergens mee komen, ze moeten wat dat betreft ook maar op hun beurt wachten, of ze gaan zelf samen maar iets doen. Maar wat kun je je kinderen goed leren kennen, als je eens een stukje wandelt (bij mij vaak koeien halen ;-)), of samen een puzzel maakt...samen bakken...
Maar wat voel ik me vaak ook onmachtig in de opvoeding en wat maak ik ook veel fouten...
Toch moet ik ook denken aan wat Jakobus schrijft in zijn brief (in de Bijbel): Indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Die een ieder mild geeft en niet verwijt; en zij (de wijsheid) zal hem gegeven worden.

Waar ik verder nog mee bezig ben: de binten uit eigen tuin waren niet zo geweldig goed, dus zijn we vorige week begonnen met het wegwerken ervan. Het was ook niet zo'n grote oogst, van  de andere aardappelrassen valt het ook tegen. Ik denk dat het te nat is geweest.


Schillen, wassen en droogdeppen, door de frietsnijder.... ik heb er één voor dikke en één voor dunne frietjes. We nemen eerst de grote aardappels voor de grote frieten. We deppen de gesneden frieten een beetje droog, om te voorkomen dat ze aan elkaar plakken, en bakken ze voor. We laten ze zo'n 4 of 5 minuten (ligt eraan of ze dik of dun zijn)  in de friteuse op 160 graden, halen ze eruit en laten ze in een met keukenpapier bedekte vergiet afkoelen. Daarna gaan ze in zakken van een kilo in de vriezer.   Voor het afbakken draaien we de thermostaatknop omhoog tot 180 graden. Ze kunnen dan, net als gekochte diepvriesfriet, zo in de friteuse om af te bakken. En een deel van de patat hebben we zo gelijk maar behandeld... die kregen de vriezer niet te zien!
Nu ga ik verder met de rest van de piepers, wat kleiner van formaat. Die ga ik door de kleine frietsnijder halen. Zo hebben we lekkere, dikke Vlaamse frieten en Franse frietjes... allemaal van Hollandse aardappels!

donderdag 25 augustus 2011

Aan de koffietafel

Eén van de leukere dingen van getrouwd met een boer zijn is dat we altijd samen koffie kunnen drinken. Vooral nu de kinderen groter zijn, is de ochtend een goed moment om eens dingen te bepraten. En we nemen vast de dag een beetje door. Ik word altijd pas goed wakker na de koffie. Ik reageer erg op caffeïne, dat is ook de reden waarom ik het 's middags en 's avonds juist niet neem. Ik slaap er slecht van. Maar dat ochtendbakkie mis ik niet graag!
Ik heb hier al eens geschreven over de perikelen met het nieuwe koffiezetapparaat dat, hoewel hij een lawaai produceert als van een oud stoomgemaal, geen lekkere koffie geeft. Sinsdien heb ik de koffie opgeschonken. Ik gebruik een filterhouder en de grof gemalen koffie. Daaronder heb ik nog gewoon mijn oude glaskan van de Krups, maar ik zoek nog iets anders. Ik neusde eens rond om dé manier te vinden hoe je de lekkerste koffie zet, daar heb je zo'n handig medium voor (oh, je kent het?). Ik kreeg trouwens ook goede tips bij de reacties op het genoemde stukje.
Het water niet te lang laten doorkoken, even laten staan zodat het water iets afkoelt (schijnt voor de smaak te zijn). Voor de 1e keer weinig water schenken om de koffie te laten wellen en daarna grotere plonzen. Die koffie was goed en lekker. Lekkerder dan de koffie van dat nieuwe ding. Maar met de ouwe Krups merken we niet zo heel veel verschil. Kun je nagaan wat een verschil er in die dingen zit.
Maar... als we meedrinkers hebben, zoals laatst het geval was met de werkers aan het staldak, is het toch een tijdrovend werkje. Niet iets wat je effe snel doet. Dus namen we het apparaat maar weer met die surrogaat-koffie zoals wij het noemen. Het werkt dan gemakkelijker omdat ze koffie moesten hebben op de gekste tijden. Maar tevreden stemt het me niet. Nou kwam mijn schoonmoeder met een nog goed apparaat bij me en dat mag ik proberen en gebruiken als ik veel koffie te zetten heb, met verjaardagen ofzo.

Ik heb van mijn moeder een koffiemolentje geleend, en gelijk bonen gekocht. Toch duurde het nog een tijdje voor ik dat weer uitprobeerde. Maar ik ben om, hoor! Tjonge, wat is dat lekker! De net gemalen bonen ruiken alleen al zo lekker. En dit smaakt het allerbest. Alleen weer meer werk, ja. Dus daarom alleen voor als we samen zijn of met een kleine koppel visite gaat het ook nog wel. Je moet er gewoon wel de hele tijd bijblijven. Dan kook ik nog de melk (van onze eigen koeien uiteraard). Maar dat deed ik altijd al, lekker opkloppen met de garde.



Ow, ja.... dan wil je er nog iets bij natuurlijk. Nou, 's morgens nemen we altijd een plak ontbijtkoek, stevig en gezond. Maar goed, voor visite iets deftigers, je mag een Knappertje.
Ik zal 't recept er gelijk bij geven:



200 gr. (room)boter, 150 gr. suiker, 200 gr. bruine suiker, 2 eieren, 1 theelepel vanillesuiker, mespunt zout in een kom doen en schuimig kloppen. 300 gr. bloem, halve theelepel bakpoeder over de massa zeven. 75 gr. havermout en 75 gr. gemalen kokos toevoegen en alles tot een glad deeg kneden. Met twee theelepels kleine bergjes op flinke afstand van elkaar op een met bakpapier beklede bakplaat leggen. In de voorverwarmde oven op 250 graden (hetelucht 225 graden) bakken, ca. 6-10 minuten (bij hetelucht iets langer).

Ik ga me nu verdiepen in deze vondst uit de bibliotheek:
Weet iemand trouwens of je kroten (rode bieten) zonder azijn kunt wecken? Op internet las ik dat iemand dat deed.


En deze meneer is ook officieel lid geworden van de bieb, hij kreeg eindelijk zijn eigen pasje. Totnogtoe nam ik gewoon iets voor hem mee op de passen van zijn broers, maar hij is wel trots op "zijn" boekjes...

Hij kreeg zo'n mooie tas en hoewel ik plastic tasjes een beetje probeer te vermijden, wilde ik deze niet afslaan, zo leuk. Hij loopt er nu ook weer mee te sjouwen.




    

maandag 22 augustus 2011

Van vakantie naar school

Verleden week zijn we naar Sea life geweest in Scheveningen. Jongste is thuisgebleven, bij Farmer. Dit lijkt niet aardig, maar hij snapt het toch niet zo en vraagt wel behoorlijk wat aandacht. Bovendien had ik hem steeds moeten optillen als hij iets had willen zien en hij weegt nogal wat.... De andere twee jongens waren rustig en zo had ik ook meer aandacht voor ze. Verder was alleen Oudste dochter mee (Jongste dochter haakte op 't laatst af en Middelste was logeren), was ik blij mee, want zij weet altijd de weg. Zonder korting vind ik de prijs voor Sea Life fors, en zou ik het niet doen. Wat wel weer leuk was, was dat je terug kon komen diezelfde dag met hetzelfde kaartje. Dat deden we ook en die 2e keer hebben we het voeren van de haaien en roggen gezien. 's Ochtends hadden we de grote octopus gezien, maar 's middags deed-ie zeker een dutje, want toen zagen we hem niet. En de zeeotters schitterden de hele dag door afwezigheid. Maar veel vissen waren er wel, wat een verscheidenheid. Er was een meisje dat een  krokodil op schoot had (een echte, maar hij leeft niet meer...), die mochten de kinderen bevoelen: de huid, de tanden....


En verder zijn we even op de pier geweest, en toen liet ik de jongens doen wat zij nu eenmaal het liefste doen.



Zand en water.... geef ze gewoon zand en water - twee schepjes aan hun lijf, meer is niet nodig.
Hier zijn ze de hele tijd zoet mee geweest.
Bang als ik altijd ben om mijn schatjes kwijt te raken, doe ik ze tegenwoordig (ongeveer) dezelfde kleur shirt aan als we naar drukke plaatsen gaan. Scheelt echt bij het checken of ze er nog zijn.

Het dak van de stal is klaar. Alleen de goot moet er nog aan. Blij dat het klaar is, want je moet er voortdurend bij blijven om te kijken of het wel goed gaat.
De werklui hadden netten gehangen voor de veiligheid.
Maar verder renden ze als dakhazen over de eenmaal gelegde platen.

De buitenkant.

Het is lekker een stukje lichter geworden in de stal in vergelijking met hoe het eerst was.
Vandaag zijn ze weggegaan. En de jongens kregen nog echte werkmanshandschoenen en pennen en lege (schroeven)dozen..... alles voor het werkmansspel.


Na 6 weken freewheelen, lekker-doen-waar-je-zin-in-hebt, zo in je ouwe plunje schieten, met ongekamde haren naar buiten rennen en lekker rauzen buiten... moeten de jongens weer naar school... terug naar de beschaving! Even omschakelen hoor. Maar ze hadden er wel zin in. Ik heb zaterdag nog hun haren onder handen genomen, zijn die ook weer netjes. Jongste zoon wou persé zijn haren ook geknipt, oké dan. Hij viel in slaap terwijl ik nog bezig was met het haar rond zijn oortje... zijn hoofd tegen mij aan. 
Vandaag heb ik de haren van Middelste dochter en Jongste dochter nog geknipt. Alletwee wilden ze een iets ander model.... zolang het niet teveel anders is, lukt dat wel. Als ze echt iets heel anders willen kunnen ze beter een keer naar de kapper gaan. Maar dit lukte me wel: Jongste wil d'r haar van laagjes naar één lengte, dat moet voor een groot deel dus bijgroeien, en Middelste wilde het haar aan de achterkant iets anders én een pony. Die wilde ze zo'n 8 weken geleden juist bij laten groeien, maar nu moest het toch weer geknipt. Het is allemaal goed gekomen, na afloop was deze kritische dame tevreden, dus ik ook.... Het is altijd even tijd vrijmaken voor dat knipwerk, maar als ik dan bezig ben, vind ik het erg leuk. Weer eens wat anders dan poetsen, wassen en eten klaarmaken. Alleen Oudste dochter moet ik nu nog doen.
Morgen beginnen die twee dochters ook aan het nieuwe schooljaar, alleen Oudste is dan nog thuis en zij werkt de ochtenden. Dus kan ik weer een min of meer normaal ritme oppakken en eens uitblazen... pffft.

vrijdag 19 augustus 2011

Dakloze koeien

Maandagmorgen om 8 uur begonnen de werklui van de sanering.

Eerste werk  is een lint spannen om de hele stal,
waarschuwingsborden erbij.

Mannen in maanpakken...

 Ze stappen op het plateau, maken zichzelf vast met een kabel.
En de hijskraan brengt ze naar boven.

Hier halen ze de eerste platen (van de nok) weg.

De jongens  houden alles nauwlettend in de gaten.

Van de andere kant bekeken.
Aan het eind van de dinsdag ziet het er zó uit.

Vanaf de andere kant kunnen ze er lastiger bij, een nog hogere kraan komt erbij.
De jongens merken dat meteen op, zodra ze 's morgens uit het raam kijken.
Het duurt langer dan we dachten:
Donderdag zijn ze nog bezig met het vegen van de balken.

En binnen de stal zag het er toen zo uit.

En toen waren de koeien dakloos...
Niet leuk, want vannacht regende het behoorlijk.
Het voer van de koeien was dus kledder.
Maar ze slobberden het toch wel op.
Vanmorgen is de andere ploeg gearriveerd: ze zijn al druk bezig met het nieuwe dak.
Het lint is niet meer nodig...

... en wordt dankbaar in gebruik genomen voor een nieuw spel:
Werkmannetjes.










dinsdag 16 augustus 2011

Schone kasten, volle potten en een bosbezoek

Afgelopen zaterdag kreeg ik er ineens genoeg van! Dus heb ik onze klerenkasten uitgemest. Belachelijke dag om zoiets te doen natuurlijk, maar ik was het al zolang van plan en door al die drukte kwam het er maar niet van. En ineens was ik het zat. Oudste Dochter assisteerde me (lees: gaf commentaar) en hielp me knopen door te hakken, als ik met een kledingstuk in mijn handen met nietsziende ogen in de verte staarde... mijn gedachten vol herinneringen. Maar plaats is ruimte... als ik het toch nooit meer draag, kan het weg. Alle planken worden zo afgewerkt. En hé, daar is het vestje van Middelste Dochter dat al zolang kwijt was.... En ligt die oude trui daar nog steeds plaats in beslag te nemen? En dergelijke vondsten meer, erg lachwekkend soms.
Goede kleren die Farmer niet meer draagt in zijn vrije tijd, komt op de planken met het werkgoed. De meiden werden van de weeromstuit aangestoken om ook hun kasten eens grondig na te kijken.
Uiteindelijk heb ik een volle vuilniszak met kleren (van iedereen) die weg kunnen, en een zak met tricot en ander goed wat heel bruikbaar kan zijn bij reparaties. En heerlijk nette kasten, met nog ruimte over, die ik voor een deel gelijk maar weer benut heb voor een aantal dingen die in de overloopkast (allemaal ingebouwde kasten) lagen en die ook uitpuilt - volgende project.

Gisteren hebben Middelste en Jongste dochter spontaan de hele bovenverdieping opgeruimd en schoongemaakt. Ze begonnen met hun eigen slaapkamers, die houden ze altijd wel zelf bij, maar daarna namen ze de kamer van de jongens onder handen. Die hadden daar zondag nogal wat overhoop gehaald en nu ziet het er weer spic & span uit. De overloop en badkamer nog geruimd…. heerlijk. Ik ga het niet mooier maken dan het is; het is hier best weleens geknetter en gekibbel. Maar als ze dan dit weer zomaar doen…. Daarom ook vanaf deze plaats een groot compliment!! Sowieso kan ik niet zo goed opruimen als Middelste dochter, maar zij kunnen ook ongestoord hun gang gaan. Ik moet er zelf dan iedere keer weer vanaf, zorgen voor de was, voor het eten, de koffie, iets of wat voor de jongens….

Zo kon ik gisteren nog wecken: snijbonen en wortels.

Het was toch weer even spannend: zou het goed gaan?


Maar het ziet er allemaal weer geweldig uit.
Vanmorgen heb ik de klemmetjes van de weckglazen gehaald, dit moet als het helemaal afgekoeld is.
Als je je vinger dan tegen het deksel duwt en het zit vast, dan is het wecken goed gegaan. Ook de eerste dagen en daarna wekelijks moet je even controleren of het deksel nog vast zit.


Nog één week vakantie voor de kinderen! En ze treffen het nog hoor, zulk mooi weer na al die regen. En de enige week dat het echt nog een beetje mooi was, moesten we kuilen en hooien. Dus uitstapjes hadden ze nog niet echt gehad. Daarom doen we ons best om dit nog een echte vakantieweek te laten zijn.
Vanmiddag heb ik Middelste dochter weggebracht naar een nichtje en op de terugweg ben ik met de jongens naar het bos geweest. Dat vinden ze altijd leuk.
Volop paddestoelen te zien... zal wel door de vele regen komen dat we er zoveel zagen.

Langs een stukje weiland.

We zagen ook soldatenbomen....

...kijk maar.

Even op de dijk kijken.... de weidse uiterwaarden roepen herinneringen op. Vlak bij die molen ben ik niet geboren, wel getogen.

En langs het kasteel... hier heb ik wat gelopen, als tiener/puber zijnde, meestal met hond. Nu ik er op terugkijk, besef ik dat ik dat toen al nodig had, om even rust te nemen, mijn hoofd helderder te krijgen. In zekere zin heb ik dat nu ook als ik de koeien ga halen.
Ze zeggen niet voor niets: even uitwaaien!

Morgen willen we nog een dagje weg. Maar Farmer gaat niet mee.
Er moet een nieuw dak op de stal. Maar eerst wordt het oude verwijderd. Helaas zit er asbest in de platen... dure grap. Er moeten heel wat liters melk voor geleverd worden!




zaterdag 13 augustus 2011

Uitslag give-away

De 12e is inmiddels voorbij: we gaan kijken wie er wint!
Ik lees weleens iets van Random ofzo, maar ik snap er niks van dus doe ik het op de ouderwetse manier.

Briefjes knippen, namen erop, dubbelgevouwen en per boek apart in de kom gedaan.

Jongste zal even helpen. Eerst 4 kandidaten voor het peuterboek.

Dat is Tineke!

Dan 8 kandidaten voor het kinderboek.

Dat is Judith!


Van harte gefeliciteerd allebei!
Geven jullie me je adres even door via e-mail (rechts bij mijn Welkom)? Dan komen de boeken naar jullie toe.

Alle nieuwe volgers ook nog van harte welkom! Schrijven blijkt erg leuk om te doen. Ik kan er iets van mezelf in kwijt en vind jullie reacties ook erg leuk om te lezen.



Ik weet niet wat het is met mijn fototoestel, zal het toch eens nakijken... maar buiten zijn de foto's wel vrij helder, maar binnen is 't altijd zo wazig... (bagger). Ach, ik ben ook maar een amateurtje.

De laatste paar dagen was ik toch al wat dippig. Nou las ik bij anderen dt ze er ook last van hadden... dan zal het vast met het weer te maken hebben. En om eerlijk te zijn: ik ben er echt één van hollen en stilstaan. Ik heb het best druk gehad de laatste tijd, en dat lukt dan ook allemaal wel. Maar ineens is het dan een soort óp. Neem erbij dat ik nogal aan het hoesten ben en zo'n beetje vol zit... dus moet het even een stapje rustiger. Gelukkig kan dat nu ook wel. En hoe leuk het aan de ene kant ook is om alles thuis te hebben, en ik iets minder op de klok hoef te werken, toch zie ik ook weer uit naar een vast ritme en wat rust in mijn hoofd....

Want zoals je inmiddels wel weet, zijn deze momenten er niet zó vaak ;-) We waren net naar de bieb geweest. Twee minuten na de foto rende Oudste Zoon alweer naar buiten - weer of geen weer. Vrij snel daarna volgen dan ook de andere 2.
En dat vind ik ook weer super stoer!



dinsdag 9 augustus 2011

Jootje zag eens pruimen hangen...


...als eieren zo groot!
Nou ja...... sommige dan ;-)  De meeste zijn kleiner, maar smaken net zo best.
Wat deed ik daarmee?
Allereerst plukken, natuurlijk. En een poging om mijn voet te verzwikken, want ik wilde die sappig uitziende rode pruimen die naar me lonkten, ook hebben, al hingen ze hoog... Trapje erbij gehaald en in mijn ijver vergat ik te kijken of het wel stevig stond, zodat ik whoeps! wegzakte in één of andere beestentunnel.... Gauw eraf gesprongen, ging net goed gelukkig. Het was ochtend, de beste tijd om te plukken omdat er dan nog niet zoveel wespen zijn. Slechts eentje zag ik er, en die hield zich bescheiden op een afstand van minstens twee takken.

Nou, wat deed ik er dus mee? Lekker uit de hand opeten, er staat hier een schaaltje op het aanrecht, ieder mag pakken. Niet té veel, want anders krijg je geritsel... maar het is beter dan een snoepje.
Maar er zijn tamelijk veel pruimen, dus gaan we er meer mee doen.
Ik maakte jam, en probeerde eens wat anders.... gezocht in mijn jam en confitureboek, daar zag ik een recept wat ik een beetje aanpaste. Eigenlijk was dit een recept met dadels erbij, maar dat maakt het toch wel prijzig, vind ik, dus heb ik de verhoudingen wat gewijzigd.


Pruimenjam met stroop en rozijnen.
900 gram ontpitte en in stukjes gesneden pruimen, 200 gram rozijnen, 800 gram geleisuiker, 200 gram schenkstroop en een theelepel gemberpoeder.
Lekker door elkaar roeren en terwijl het wat introk maakte ik de potten schoon.
Aan de kook brengen, 4 minuten door laten borrelen. Daarna in de potten doen. Wel iedere keer tussendoor goed roeren, want de rozijnen zakken erg naar onderen en dan heb je de laatste pot enkel rozijnen...

Resultaat is een stevige jam met een lekkere, aparte smaak. Ook lekker op wat schepijs!
Met pruimen schijnt het trouwens wat verschillend te zijn wat betreft het pectinegehalte. Onze pruimen zijn niet zo pectinerijk. Als je dit recept eens wilt uitproberen met pruimen die beter geleren, dan kun je beter een kilo nemen denk ik.


Verder heb ik nog deze heerlijke pruimencrumble gemaakt.
Het recept stond een paar jaar geleden in Koken en Genieten, daar ben ik een jaartje abonnee van geweest.

En maakte ik pruimencompôte. Dat was heerlijk bij het stukje vlees op zondag.
Ik maakte het zo: 1 kg verse, goed rijpe pruimen ontpiten en in stukjes snijden. 500 ml. water met 200 gr. geleisuiker aan de kook brengen, kaneel en gemberpoeder naar smaak toevoegen en de pruimen hierin zacht laten worden. Dat moet wel even opstaan, tot de velletjes helemaal opgekruld zijn en de pruimen goed zacht zijn. Daarna kan het in (goed schoongemaakte) potjes, en op de kop laten afkoelen. Ik haal het niet door een zeef, dus het wordt geen moes. In plaats van de gember kun je ook kruidnagel gebruiken. Toen ik het de andere dag bij het eten gebruikte, heb ik de hoeveelheid die ik nodig had, even opgewarmd. De compote is beperkt (koel) houdbaar. De andere potjes staan nu in de kelder, met deze temperaturen zal het daar ook nog wel even goed blijven. Ik wil het eigenlijk nog eens maken, en dan wecken. Maar op het gebied van wecken ben ik nog een beginneling, dus moet ik nog even nakijken of dat kan en hoe dat moet.
Een paar kilo pruimen is tenslotte ook nog ontpit in de vriezer gegaan. En ik had nog willen meegeven naar mijn moeder, maar vergeten... gelukkig hangen er nog meer, dus dat houdt ze maar tegoed.

Het weer is weer helemaal omgeslagen, nat en guur is het.
De mais groeit niet zo best met deze temperatuur.
Nog heel even een geboortebericht.
Vorige week zijn er wel 4 kalfjes geboren, waaronder deze tweeling:

De kalfjes van zo'n tweeling zijn vaak wat lichter, maar deze dametjes doen het goed.
De moeder wat minder, heeft wat maagproblemen. Het is wel vaker als ze een tweeling hebben gekregen, dat koeien moeilijk herstellen en ook niet aan een optimale productie komen. Farmer heeft ze in een strohok gezet en nu krijgt ze hooi i.p.v. het natte gras buiten. Dat heeft een betere structuur.


donderdag 4 augustus 2011

Hooien!

Eén van de hoogtepunten van de zomer is toch wel het hooien. Vroeger werd dit veel vaker gedaan dan tegenwoordig. Nu is het meestal kuilen wat we doen, ik schreef daar al eerder over.
Omdat het hooien meestal in de zomervakantie gebeurt, is het een echte gezinshappening. Iedereen gaat mee, groot en klein. Als het erg warm is, gaat er drinken mee. Gisteren hadden we dat echter niet nodig, al lag het achterin de auto.

Nee, helaas was het de hele dag al bewolkt en toen we aankwamen op het hooiland, spatte het al wat.

De hooipers is nog bezig. We gaan gelijk beginnen, voor er een echte bui komt.

Eerst worden de balen met de hand aangegeven, twee mensen staan op de wagen om ze aan te pakken en ze in goed verband neer te leggen. Later hebben de mannen de hooivorken nodig om een hooipak omhoog te steken. Maar sinds we een voorlader hebben, doet Farmer het liever daarmee, dat spaart de rug wat. 
Eerst op het afschuifbord stapelen en daarna op de wagen.

Langzaamaan werd de regen wat meer, al werd het gelukkig geen stortbui. Maar mijn schoonmoeder zei: Kom, we gaan huisjes maken, dat deden we vroeger ook altijd, als er regen dreigde.

Zo zijn de balen van de grond af, en blijven droger.

Hooiwagen vol, touwen eromheen, en wegbrengen naar huis!

Gelukkig ging het niet stortregenen. Ja, achteraf was het vandaag mooier hooiweer geweest. Maar er schijnt bij Arnhem de afgelopen nacht wel 40 mm gevallen te zijn, dus als dat hier ook gevallen was, zou het hooi kletsnat geworden zijn. Al met al is het hooi dat we binnenhaalden toch van goede kwaliteit. Het heeft alleen niet die speciale, lekkere geur van in de zon geperst hooi.
Nu staan de volle wagens in de schuren. De komende dagen zullen we er steeds één lossen, om het op te slaan op de hooizolder.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...