Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 30 september 2011

Werken en genieten van de zon

Wat een prachtige nazomer hebben we nu nog! Terwijl ik eerst dacht dat de herfst al zijn intrede deed. Ik laat het werk binnen dus maar een beetje liggen en neem de kans nog waar om verder te werken in de siertuin. Mensen, wat een bocht (onkruid)! Ik ben dan 's avonds wel behoorlijk moe en ga op tijd naar bed. En door het zonnetje vat je de hoeveelheid werk die je overal om je ziet wachten, anders op.... veel meer ontspannen. Werkt dit voor jullie ook zo?
Mijn Farmer heeft alweer gekuild, dat zal waarschijnlijk de laatste keer zijn geweest dit jaar. Al met al valt de totale hoeveelheid gras die er gekuild ligt, nog behoorlijk mee, uiteindelijk. Gelukkig, want de mais die we hebben binnengehaald van het natte perceel, is echt bedroevend weinig. Van ruim 2 bunder de hoeveelheid die normaal van een halve bunder afkomt! Die mais was letterlijk verzopen. Het was maar een armzalig hoopje. We hebben ook de gekochte mais al liggen, dat is een kuil vol (maar de prijzen zijn fors gestegen, dus zal wel een fikse rekening worden). Rest dan alleen nog het kleinere perceel, daarvan is de mais onderhand rijp en een deel wat door de droogte in het voorjaar eerst niet opkwam, is nog lang niet rijp. Lastig dus. Maar volgende week zal het waarschijnlijk toch eens eraf moeten. Je weet weer niet hoelang dit mooie weer nog aanhoudt en je wilt de kans ook niet verspelen om het nog eraf te krijgen.

Zie je het verschil?
Links de onrijpe, de korrels zijn licht en zacht, als je ze indrukt, komt het sap eruit.
Rechts de rijpe, mooi geel en harde korrels, bij knijpen komt er geen sap meer uit.
Dit is echte voermais, niet de door mensen gegeten mais.

De hele dag onkruid trekken hou ik niet zo vol, dat zit allemaal behoorlijk vast. Dus tussendoor doe ik m'n was, die wappert natuurlijk ook lekker buiten, ik ben bezig met een inhaalslag wat betreft de administratie en ik kreeg nog zulke leuke potjes van iemand, dat je daar alleen al zin door krijgt om nog wat jam te draaien. Peren en appels zijner nog steeds genoeg, en de appel-perenjam (zie bericht vorige week) is zó lekker, dus...  Ik heb toegezegd om voor de verkoping van de kerk er ook nog te maken, die weck ik daarna nog even, dan zijn ze heel lang houdbaar. En vandaag staan de boodschappen op het programma en ik wil nog even koekjes bakken, we grijpen steeds mis.
En tussendoor drinken we buiten koffie, of pauzeer ik gewoon even met een boek of blad.... lekker op het terras. Zo hou ik het wel vol!

De walnoten zijn ook goed, die rapen we telkens tussendoor ook nog.
We hebben twee bomen staan, maar deze staat goed in de zon en dat is prettig, omdat de noten dan mooi droog zijn.
Als je op de foto klikt, zie je hem groter en kun je zien wat Oudste zoon nu weer doet..;-)

Aan het eind van de dag...

... gaat de zon weer onder.

Deze foto's maakte Jongste dochter, met mijn camera.
Raad eens waarvoor zij spaart....

Iedereen een fijn en goed weekend toegewenst!

maandag 26 september 2011

Over olifanten, vlinders en wolven

Onlangs had ik mijn zus aan de telefooon terwijl ik buiten wat liep rond te keutelen. Onze jongens "profiteren" weleens van het feit dat mama aan de telefoon is en zo ook deze keer. Tot mijn ergernis zag ik ze door de tuin heen walsen. Zonder erover na te denken riep ik meteen: "Niet door de tuin!! Het mag dan wel een wildernis zijn, dat wil nog niet zeggen dat je er als een stel olifanten doorheen moet stampen!" Toch ietwat beduusd omdat ik dat zomaar riep terwijl ik aan de telefoon was, gingen ze elders vertier zoeken. Zus keek er trouwens niet zó vreemd van op, ze kent mij én m'n bengels.... ze moest alleen maar hard lachen.

Toen wij zo'n 12 jaar geleden besloten dat we meer borders in onze tuin wilden, konden we nog niet vermoeden dat we nog drie heerlijke rakkers zouden krijgen, waardoor ik het natuurlijk wel veel drukker kreeg en minder tijd voor de siertuin had. De rakkers bleken bovendien al snel kampioenen te zijn in het overhoop halen van welke ruimtes dan ook ;-)
Wij hebben zware kleigrond, dus al te vroeg in het voorjaar kunnen we nog niets uitrichten, en als het dan mooi weer is, tja, dan is het óf mest uitrijden óf maaien, enz. Dus valt het best tegen om het netjes te houden. Door al de regen van de laatste tijd grijnsde al die distels en ander ongerief me dan ook van alle kanten aan.
Afgelopen zaterdag was het lekker weer (nu nog, gelukkig!) en kwam er weer eens van om het aan te pakken. Gelukkig had Farmer ook wel tijd want eerlijk is eerlijk, alleen zie ik er ook niet doorheen en ik moet steeds binnen ook weer het nodige doen. Hulp van Oudste dochter met vriend, kruiwagens vol weggekruid en een deel ziet er weer wat toonbaar uit.
De rommelige tuin komt natuurlijk ook door de extreme zomer, waarin het onkruid groeide als kool.
Al een paar jaar nemen we ons voor om de tuin wat onderhoudsvriendelijker te maken, en zo van lieverlee zijn er steeds meer gedeelten bijgekomen waar dat wel zo is. Vaste planten die we verjongen en verpoten, in mooie groepen bij elkaar, of in randen, zodat er niet veel akeligs meer tussen kan groeien.

Zo vind ik sedum erg mooi, vooral omdat er veel vlinders op af komen. Ik zie dat er enkele jonge planten zomaar spontaan zijn bijgekomen, en die ga ik ook gebruiken om weer een stukje van de tuin op te knappen. Ik heb niet zoveel zin om nieuwe planten te kopen, want dan is het altijd maar de vraag of ze het doen willen in je tuin. En zo kan het ook. Het hoeft geen luxe tuin te worden, maar een tuin waar we eens lekker doorheen kunnen lopen om te genieten en even afstand te nemen van de druktes, die ons toch veel bezetten.
Geniet je nog even mee?
Kleine vos
Atalanta
Bont zandoogje
Hoe die hier terecht komt... is dwars door en vlak langs een conifeer gegroeid.
Heel mooi, maar volgend jaar liever ergens anders...
Deze vaste plant (soort fuchsia) kreeg ik eens van mijn schoonmoeder. Hij wordt niet hoger dan anderhalve meter, is rijk aan bloemen en makkelijk in onderhoud - perfect voor ons dus.

Eenzame zonnestraal midden in de rimboe ;-)

Nog even wat anders. Onze Snuf heeft een nieuwe manier bedacht om aandacht te trekken. Als ze naar binnen wil, blaft ze altijd wat en laten we ze binnen. (Alleen in de bijkeuken.) Het duurde zeker weleens wat te lang naar haar zin, want nu hoor ik regelmatig gehuil... ja, gehuil. Woehoeeee..... Nou ja, zeg.... Doe ik de deur open, dan floept ze naar binnen.
Als ik nu maar niet een keer de deur opendoe voor zo'n verdwaalde wilde soortgenoot van onze oosterburen...

Lekker oprollen en maffen!

donderdag 22 september 2011

Appel-perenjam

Nu rijpen de peren heel snel, en moet ik ze echt verwerken. Ik ging proberen ze te wecken. Dat was nog best lastig met die peren. Vorige week had ik het al gedaan, maar werden ze bruin, ze waren nog te rauw. Misschien als ik ze even voorgekookt had, dan was het beter gegaan. Maar ik heb alle potten gewoon weer opengemaakt en het hele zaakje nog even op het vuur gezet en toen in de vriezer gedaan, bijna niets aan verloren. Ik wilde niet zo gauw opgeven, en probeerde het deze week nog eens. Nu waren er een paar pottten, waarvan de peren te rijp waren. De bovenste werden heel bruin, die heb ik weggegooid. De rest hebben we gisteren zo bij het eten op, heerlijk. Ik was gelukkig al wel zo slim om alleen peren van dezelfde rijpheid bij elkaar in een glas te doen. Het merendeel was dus wel goed gegaan. Nu heb ik gisteren de laatste potten die ik had gevuld. Enkele bovenste peren zijn iets verkleurd maar niet heel erg, en ik denk nu zo ongeveer te weten welke rijpheid ze moeten hebben, wil het goed gaan. Dat komt dus bij peren behoorlijk nauw! Je moet dat echt door ervaring leren. Als ik nu midden in de winter of wanneer maar ook mijn perenkruimeltaart wil maken, hoef ik alleen maar zo'n pot open te trekken ;-)
Appeltjes heb ik ook nog wat geweckt en dat ging meteen goed. Ik nam voor de appels en de peren afgekoeld suikerwater in de verhouding van 500 gram suiker op 1 liter water. Ik heb elders wel gelezen dat men 1 op 1 deed, maar dat lijkt me toch heel zoet. De ervaring zal uitwijzen of het zo goed blijft. Nu zijn mijn weckglazen op en ik heb geen zin om er nu nog meer bij te kopen. Volgend jaar hopelijk nieuwe kansen, ik heb dit jaar al een hoop geleerd over het wecken en weet weer wat te vragen voor mijn verjaardag (duurt nog wel even)....
UPDATE (oktober): Een aantal potten zijn toch open gegaan, dus bedorven. Nu maken we de rest maar eerder op. Ik raad aan om toch een zoeter suikerwater te nemen, dus 1 kilo suiker op 1 liter water. Dit is als je het met rauwe peren doet.

Ik maakte ook nog appel-perenjam. Het recept hiervoor vond ik bij vangilse.nl.
Het leek me een ideaal recept, net wat ik nodig had.


Je hebt nodig: 400 gram peren en 400 gram appels, geschild en in kleine stukjes. 1 pak 2:1 geleisuiker (de minder zoete dus), en het sap van 2 sinaasappels. Alles doorroeren en omdat ik niet wilde dat de appelstukjes stevig zouden blijven heb ik het meteen opgezet. (Anders laat ik het nog weleens een paar uur intrekken.) Toen het borrelend kookte heb ik het 3 minuten door laten koken, omdat ik 1 wel wat weinig vond om de appelstukjes wat zachter en glazig te laten worden. Natuurlijk in schone, uitgekookte potten doen en tenminste 5 minuten op z'n kop zetten.


Het resultaat is echt heerlijk: een frisse jam, die heel lekker is op brood, maar ook in de yoghurt ofzo.

Nog steeds zijn er peren over, ben dus begonnen aan deze en gene weg te geven.
En van de appels wil ik nog wel appelmoes in potten doen. Ik las net dat Trudy er ook rozijntjes doordeed, goed idee!
En ja, daarnet een  hele berg was weggewerkt en ik moet vanmiddag nog boodschappen doen.
Als huisvrouw verveel je je toch nooit?

Nog één dingetje wil ik vertellen. Dat schiet me nu te binnen, als ik denk aan verveling (al ken ik dat woord nauwelijks meer). Ik ben net begonnen aan een nieuw (bieb)boek - voor de spaarzamelijke momenten van rust.


Ik kreeg van Jedidja van de blog Kostbaar! een prachtige bladwijzer, en ook nog een koelkastmagneet, die bij mij op de oven zit. Waarvoor ik haar nog eens bedank!

maandag 19 september 2011

Tagged of getagd

Sja, ik had het kunnen weten. Wie begint er nou met bloggen, dan moet je wel een tikkie mesjokke zijn ;-)
En nu ben ik ineens twee keer gelabeld! Getagd, volgens goed Nederlands, of is het toch getagt, bij wijze van uitzondering (maar de g zit niet in 't kofschip)? Om op safe (tja, het is een Engels woord) te spelen is het natuurlijk tagged. (Of togged, als het onregelmatig is - past goed bij tokkie tokkie)
Eerst door Marion (Sjonke's kronkels) en terwijl ik zat te dubben of ik wel mee zou doen, ook nog door Aline (Columns en zo...) Beide blogs vind je in mijn leeslijst.


Nou, vooruit dan, twee vliegen in één klap. Al ben ik niet zo gek op deze dingen... (Kettingbrieven worden hier zonder pardon bij 't oud papier gegooid en FW-mails belanden ongelezen in de prullebak.)

10 dingen over jezelf vertellen.... is dat niet errug veel? Jullie weten al zoveel over mij!

Oké, ik ga een poging doen...

1. Ik heb blauwe ogen.
2. Ik heb de mooi-rond-getal-leeftijd van 40 jaar.
3. Ik hou erg van lezen, dat is dé ultieme ontspanning voor mij, dan ben ik echt even in een ander wereldje. Historische en/of psychologische romans hebben daarbij een streepje voor.
4. Ik heb een (soms sterke) neiging tot melancholie, maar kan ook zó intens blij zijn om iets, dat het gewooon pijn doet. M.a.w. ik heb een rijk gevoelsleven (maar vind dat zo'n statige zin).
5. Ik heb een vrij brede belangstelling en wil vaak veel dingen doen, maar ben nergens echt goed in.
Of het moet zijn in het verwoorden van dingen.... (maar voor veel mensen betekent dat niets). En in opruimen en schoonmaken ben ik ronduit slecht.
6. Ik ben (nogal fel) tegen roken.
7. Ik denk te veel. Ik kan soms zomaar in het luchtledige zitten staren, dan hoor ik anderen niet eens.
8. Ik puzzel graag, zowel legpuzzels als denkpuzzels. Compleet onnuttig, maar ik word er zo heerlijk leeg van in mijn hoofd en daarom heeft het toch zijn waarde voor mij. Meer een winterding, trouwens.
9. Ik maak vrij gemakkelijk contact, maar ben graag op mezelf.
10. Ik ben slecht met cijfers (alleen telefoonnummers weet ik uit mijn hoofd), maar gek op letters en taal.


En nu nog moeilijker, nu degenen die ik tag. Als ze willen mogen zij nu iets van zichzelf vertellen.
Waarom moeten het er persé 5 zijn?  Da's nog best lastig.

Tineke, van onder de knotwilg
Trudy, van See a ladybird
Herma, van Goud en zilver
Mira, van Mira's blog
Greet van Vergreetmenietje


Omdat het internet zaterdag een tijdje eruit lag, heb ik nog een heeeeleboel bij te lezen bij iedereen, 'k weet niet of me dat allemaal lukt. Wat een produktiviteit in het weekend, zeg! Bovendien zijn ze de bestelde mais aan het afleveren, dus daar heb ik dan ook nog het nodige te doen. En laten we het huishouden dan niet vergeten ;-)

woensdag 14 september 2011

Zelfgemaakt is het lekkerst en kastanjekolder

Wat was het afgelopen weekend nat en vochtig, plakkerig weer. Het wilde helemaal niet drogen waar ik gedweild had en het hele huis was muf van de vochtigeid. Zelfs papier wat op tafel lag was klam, bah!
Maandagmorgen was het eerste wat ik deed alle ramen tegenover elkaar open zetten en de thermostaatknop omhoog draaien, even die kachel laten bulderen. Gelijk alles schoongemaakt en nu is het weer aangenaam in huis (en in mijn hoofd). Ik heb vorige week echt even bijgetankt, dus gaat het nu best weer.
Ook buiten is alles zo kledder. De mais staat te verzuipen en te verpieteren, gelukkig hebben we ook nog een droger perceel, daar staat hij er wel fier op. Maar we hoorden ook berichten dat zelfs goede mais aan de wortels gewoon gaat verrotten, zodat die gemakkelijk omver waait. Je begrijpt wel dat wij nu dubbel blij zijn met dit droge weer en die wind.
In de moestuin is het wel gedaan. In de eerste aanblik denk je dat er alleen maar metershoog onkruid staat, maar bij nadere inspectie staat er toch nog wat. Een enkele aangevreten koolplant en wat spruitenplanten, het restant wortels, de kroten en de prei. Verder niet veel meer. En ik heb het wel een beetje gehad met alles weg te werken, om eerlijk te zijn. 'k Vind het geen vervelend gebeuren, maar 't kost allemaal de nodige tijd en nu wil ik wel eens wat anders gaan doen.
Dinsdag was mijn moeder er, we schilden appels voor 3 grote pannen appelmoes, onderwijl lekker bijkletsend. Terwijl ik de potten schoonmaakte en de pannen in de gaten hield, streek mijn moeder nog de was weg. Ze bleef nog gezellig eten en na een wandelingetje over het erf ging ze met een met appels en peren gevulde tas naar huis.

14 potten met appelmoes was het resultaat. Dit in potten doen had ik  nog nooit gedaan, voorheen deed ik het altijd in bakjes in de vriezer. Maar die raakt best vol en het zoekt altijd zo lastig, bovendien moet het dan ook altijd nog ontdooien. Ik durfde het eerst nooit in potten te doen, omdat mijn kelder zo supervochtig is (staat nu ook weer water in). Maar nu zet ik mijn jampotten en weckpotten allemaal in onze oude keukenkast in de schuur, daar is het droog, donker, vorstvrij en toch koel.
Ik schil de appels altijd, zet ze met weinig water op. Als ze zacht zijn haal ik de stamper erdoor. Niet door de roerzeef, dat vinden we hier niet lekker. (Al is het voordeel van de roerzeef wel dat je de appels niet hoeft te schillen.) Het wordt dus eigenlijk meer een compôte. Dan naar smaak suiker en kaneel erdoor, weer even aan de kook brengen en heet in schone, uitgekookte potten doen, dichtdraaien en even op zijn kop, net als bij de jam. Het bleek dat sommige potten niet vacuum waren getrokken, dus deed ik het zaakje weer terug in de pan, weer aan de kook gebracht en nu zette ik de pan steeds als ik een potje gevuld had, weer even terug op het vuur. Die appelmoes koelt natuurlijk veel sneller af dan jam, dus zorgde ik er nu voor dat het steeds bij iedere pot goed heet was. En nu waren ze allemaal vacuum getrokken. Je ziet, ik probeer ook maar wat. Volgens mijn moeder blijft het zo zeker wel een halfjaar tot een jaartje goed.
Maar die kans zal het niet eens krijgen, want, blijkt een potje gekochte appelmoes weleens te staan verschimmelen in de koelkast, bij zelfgemaakte hebben we dat nooit!


De jongens hebben de kastanjekolder! Rapen, rapen, zodra ze uit school kwamen en alles belandt binnen. Alles goed en wel, maar die ouwe kastanjes (van vorig jaar) moeten nu weg. Tuurlijk, geen probleem, huppekee, ze mikten het zo weg. Die nieuwe glimmen immers veel mooier?
De B.ruder spullen worden weer tevoorschijn gehaald en de kastanjes verworden plots tot mais.

En dan kom je ineens dit tegen.

"Ik ben mais aan het zaaien!"

Het is de andere dag al goed om gehakseld te worden....
Farmer vroeg: Heb je alles nu opgeladen?
Nee, zei Oudste zoon; Het is nog te nat....
Hoezo imitatie...

Hele velden rijp voor de oogst!
Ze zitten zó in hun spel.
En waarom willen ze nou niet naar bed...
en hebben ze geen tijd voor school...?

Prachtig om ernaar te kijken!




zaterdag 10 september 2011

Kwakers en kronkelaars

Middelste zoon is gek op kleine beestjes. De anderen ook wel, maar hij het meest.
Zo vond hij op het stroland een kleine kikker, die de hele tijd op zijn hand bleef zitten.
Het was zijn allerliefste vriendje, verklaarde hij met verliefde stem. Hij wilde het in een doos doen en in de bijkeuken zetten (ieks)... ik heb op hem ingepraat. Als hij jouw allerliefste vriendje is, moet je doen wat hij het liefst zou willen... vrij laten. Compromis was de doos buiten zetten, helaas voor Middelste bleek dat het beestje zichzelf al had vrijgelaten. Nu vangen de  jongens de minikikkertjes in het weiland en doen ze in een met water gevulde grote bak, gaas eroverheen. En  binnen zijn de jongens ook net kikkers, inclusief gekwaak ;-)

Altijd zijn onze kinderen bezig met die beestjes. Ook toen de dochters nog klein waren, vingen ze die kwakers uit de kelderput. Het raampje van de kelder staat vaak open en ook binnen sprongen ze vrolijk om je hoofd heen. Pakte je een bierflesje uit het krat, tjoep! ging er weer één rakelings langs je gezicht. Kleintjes, maar ook grote dikzakken. Eenmaal in de kelder konden die beesten er niet meer uit, het raam was te hoog. Dus van tijd tot tijd werden ze gevangen en in de vijver gedaan. Maar die kikkers in de kelder, dat ruikt op den duur nou niet echt fris... dus spijkerden we vliegengaas tegen het raampje.
Blijft alleen nog over dat ze het rooster nog weleens opzij schuiven en ze de kikkers en een enkele salamander uit de put halen. Alles verdwijnt in de vijver.
Terwijl ik dit typ, denk ik aan onze Oudste dochter, net in groep 3, dus mocht ze op het grote plein. Nam ze wormen mee naar school, gewoon in haar jaszak. Als ze ze tevoorschijn haalde, gingen de grote meiden er gillend vandoor. "Die grote meiden van groep 8 zijn er bang voor", zei ze met verbaasde stem, en toen lachend: "Nou, ikke niet hoor!" 
'k Vond het zelf ook niet bepaald fris, maar moest er toch om lachen...

En deze sprinkhaan zagen we van de week, dat vonden ze ook bijzonder.
Misschien kan ik nog niet goed met mijn toestel overweg, maar ik vind het altijd jammer dat ik geen heldere close-up foto's kan maken. Want wat ziet zo'n beestje er eigenlijk prachtig uit, net als een kikker trouwens.

Goed weekend allemaal!

donderdag 8 september 2011

Bijtanken

Van de week heb ik kroten en wortels ingemaakt. De wortels, dat vond ik het meeste werk, want die moeten geschrapt en ze waren niet echt groot. Verder is het grootste werk bij het wecken het schoonmaken van de potten... de ketel doet de rest. Valt dus best mee. Maar goed, het klusje is achter de rug en het geeft steeds voldoening, die volle potten.

Maar verder doe ik het deze week rustig aan, ik ben toe aan rust. Ik voel me niet echt fit en erg moe, dus ongeneerd kruip ik elke middag even in bed. Jongste speelt dan wat om me heen (of hij gaat met Farmer mee) en als hij uitgestuiterd is, glijdt hij met een lieve grijnslach soepel onder het dekbed, even soepeltjes glijdt zijn duimpje in z'n mond en twee minuten later vertelt zijn regelmatige ronk me dat hij naar dromenland is vertrokken. Kon ik dat maar zo makkelijk... maar ik kan overdag praktisch niet echt slapen. Maar slaap je niet, dan rust je toch, zegt mijn moeder altijd (en ik zeg het ook weer tegen onze kinderen). En af en toe zak ik toch echt even weg.

Dus in huis ook maar het meest noodzakelijke (da's eigenlijk al een dagtaak...), en verder zie ik wel weer. De appels en peren staan op een koele plek, daar blijven ze echt nog wel een poosje goed. Mijn schoonouders hebben zich ontfermd over de Elstars die een plekje hadden, daar hebben ze appelmoes van gemaakt. Dat ga ik zelf ook nog doen met de andere soort, maar bij het schillen kun je zitten dus dat zal niet zoveel energie vragen.
Het is wel lastig om als moeder niet zo fit te zijn, omdat je eigenlijk onmisbaar bent. De boel loopt zo gauw weer op en de meiden hebben na lange dagen hun huiswerk. Maar als er iemand komt die er last van heeft, pakken ze zelf maar een doek en zemelap, perfect kan ik het niet maken - nooit trouwens.... al ben ik nog zo fit. Dus je ziet het: geen superwoman!
Ik ben er nog niet, maar voel me al 'n stuk beter dan in het begin van de week. Er heerst hier trouwens wel van alles, ik hoor meer mensen erover. Zeker te weinig zon gezien....

Dit was vorige week, Snuf ook al lekker soezen... toen was er wel zon.
Ach, we krijgen vast nog wel een paar zonnige dagen.
En ik soezel gewoon nog even verder.

maandag 5 september 2011

Plukken en pakken

Gelukkig is het gras binnen en ook het stro! Het gras werd vrijdag gekuild, met een rest op zaterdag.
Het was nog lang niet zeker of er stro zou zijn. Zaterdag tussen de middag had Farmer nog gebeld en werd er gezegd dat het die dag zeker niet meer ging gebeuren, want men had de mankracht niet...

Nou, zei Farmer, dan is 't misschien verstandig om vast wat peren en appels te plukken, voor er buien op komen. Ze hangen zwaar aan de bomen, de takken buigen door. Dus terwijl Farmer de kuil aan het aanrijden was, ging ik met de kinderen de peren plukken. En een groot deel van de appels.

Elstars.

Conference.



Jonagold.


Toen kwam er aan het eind van de middag toch nog een telefoontje: om 5 uur stro laaien.
Farmer moest eerst nog melken. Onderwijl gingen mijn schoonouders met de oudste kinderen vast de eerste pakken laden. Maar er waren niet genoeg pakken. Dus togen we na het melken en het eten, naar een andere plaats om daar nog te laden. Met een paar vrienden van Farmer erbij was de klus snel geklaard, het waren ook lichte pakken. We hebben nu voldoende, zoveel als we besteld hadden. Er is over 't algemeen wel een tekort aan stro, omdat de tarwe dit jaar zo laag was. En de tegenwoordige rassen zijn sowieso lager dan vroeger.




Iedereen mee naar huis voor een bak koffie en de restanten van het gebak van de vorige dag. Even nakletsen, dan allemaal nog onder de douche en de kooi in!
Na zulke dagen wil je wel even uitblazen. Maar gelukkig was alles op tijd binnen!

donderdag 1 september 2011

Kroost in de kalverstal

Gisteren moest ik vroeg in de avond even weg en thuisgekomen trof ik de jongens aan in de kalverstal. Het was eigenlijk al bedtijd, maar ze waren zo ijverig bezig, dat ik snel mijn fototoestel haalde en de volgende plaatjes schoot...

Er zijn nogal wat kalfjes geboren de laatste tijd.
Deze gisterenochtend, en moet nog wat aangespoord worden om te drinken.

Zullen we een handje helpen?

Hij moet bij de speen gebracht worden.
Tot 2-3 dagen drinken de pasgeboren kalfjes aan de speenemmer.
Daar zit de biest in.

Middelste gaat er achter staan om hem wat aan te duwen.
Oudste stuurt zijn kop.

Ja hoor... gevonden!

Lekker joh!

Als ze aan de gewone melk gaan, moet dat ook nog weer geleerd worden...
Farmer houdt zijn vingers in de bek, zodat hij sabbelt.

En stuurt hem zo naar de emmer, naar de melk.
Ze willen natuurlijk met de kop omhoog, dat is hun aandrang.
Daarom moeten ze in het begin geholpen worden.
Later gaat dat vanzelf en stoten ze de emmer omver als hij leeg is.

Uitgespoelde emmers op het rek.

Hier is de tweeling nog.
Die zitten alweer een deur verder in de grotere hokken.

Daar krijgen ze ook al hooi en brokken.

Even nog wat stro erbij doen.

En dan is het inmiddels wel heel laat geworden.
Jongste ligt allang te slapen.
Douchen, nog een kiwi eten en naar bed, jongens!

Gek is dat trouwens met zo'n kiwi. Ik kreeg daar altijd een zere keel van, net of er iets inzat, en pijn bij het slikken. Nu blijken een paar van onze kinderen daar ook last van te hebben.
Daarom snij ik het wit in het midden er tegenwoordig uit, en nu hebben we er geen last meer van.

Komende zaterdag is het de dag van het platteland in de winkels van Welkoop en Boerenbond.
Dat is altijd wel leuk, vorig jaar stond er een springkussen en er was eens een ouwe tractor, een oud ambacht en lekkernijen. Misschien een leuk idee?
Ik wil er ook naar toe, leuk voor de jongens, en ik wil nog wat kleine weckpotten kopen voor de wortels. Het loof staat te verrotten in de tuin en als het loof eraf is, groeien de wortels niet meer. Voor dat die ook gaan verrotten heb ik ze liever in een pot ;-)
Dat wordt het werk voor volgende week, want vandaag moet ik boodschappen doen, taarten maken voor weer een verjaardag. De ouste twee dochters vieren hun verjaardagen nu voor de familie. Oudste hoopt over een paar dagen 18 te worden... volwassen alweer. Het klinkt cliché, maar 't is zo waar: wat vliegt de tijd!

Mijn Farmer heeft gisteren gemaaid, dus vandaag schudden... morgen hopelijk ruggen en kuilen. Hopen dat het weer meezit. Het is dit jaar echt een soort afsnoepen, wanneer je wat bunders kunt binnenhalen. En we verwachten ook nog een telefoontje, dat de tarwe eraf is en we dus stro kunnen laden. Maar daar is het nu nog net te nat voor. Ze geven gelukkig vandaag en morgen goed weer op. Het kan maar gebeurd en binnen zijn.

Werk aan de winkel dus!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...