Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 27 oktober 2011

Stalvloer opruwen en koe in de sloot

Vroeger, in onze vorige woonplaats, stonden de koeien altijd vast, in een zogenaamde Hollandse stal. Als ze naar binnen moesten voor het melken, was daar geen melkput, maar liepen de koeien naar hun eigen plek en werden ze vastgemaakt. Dan kregen ze ruwvoer en brokken, alles met de hand. Ik heb dat ook wel gedaan, ik duwde dan een karretje brokken en met 2 ouwe emaille bordjes gaf ik iedere koe haar eigen portie. Die porties stonden met krijt op de buizen boven de koeienkoppen geschreven. Ondertussen werden de koeien dan gemolken. Gewoon op je hurken zat je dan onder zo'n koe. Mijn schoonvader had zo'n melkerskrukje (met één pootje en daar een veer aan) aan een riem om zijn middel. Die bungelde dan  mee als hij van de ene koe naar de andere ging en dan zat hij dus letterlijk onder de koeien.
In de winter, als de koeien niet naar buiten gingen, stonden ze dan de hele tijd vast aan de ketting. Ze hadden zover bewegingsvrijheid, dat ze iets naar voren en achteren, en staan en liggen konden. Als ze dan in het voorjaar weer naar buiten gingen, maakte je soms gekke dingen mee. Dwaze sprongen en veel knokken om de rangorde weer te bepalen.
In de ligboxenstal gaat het heel anders toe. Daar lopen de koeien gewoon rond, ze gaan naar de wachtruimte als het melkenstijd is, dan komen ze in de melkput waar ik al eerder over schreef (klik..).
De ligboxenstallen hebben meestal roosters, maar bij ons is het een vaste, gestorte vloer. Aangezien de koeien niet naar een toilet gaan, gaat de mestschuif om de zoveel tijd heen en weer om de vloer weer leeg te vegen.

Zo'n vloer is best glad. De koeien gleden nogal eens uit en daarom is de rechterkant van de stal (waar de melkkoeien lopen) een paar jaar geleden opgeruwd. Dit jaar vond Farmer het tijd voor de andere kant, waar het jongvee, de pinken en de droge koeien lopen, te laten doen.

Met een soort frees worden geultjes geslepen over de vloer.


Eerst gewoon recht.

Daarna schuin er overheen.
De ketting die je ziet is van de mestschuif.

Klein Farmertje kwam ook nog helpen...


Het scheelt echt, de koeien glijden veel minder snel uit, soms rennen ze door de stal.
Dus toen dat klaar was, konden de kleinste pinken (die in de zomer in een open front stal verblijven) naar binnen.

De volgende dag moest er ook nog een vaars gehaald worden uit het weiland, die moest bijna kalven. Alleen maar de weg oversteken, dus dan trommelen we iedereen even op: jij hier, jij daar staan, en dan  wandelt ze rustig naar de stal.
Althans, zo zou het moeten. Maar de dame was niet zo begripvol en nogal schuw. Zij zag dat allemaal niet zo zitten en daverde dwars door de voortuin heen, wilde terug naar haar vriendinnen en ja hoor.... PLOMP, in de sloot. Hèhè, daar zit je dan net op te wachten op de zaterdagmiddag.... touw gehaald en eruit getrokken. Aan het touw werd ze toen alsnog naar de stal gebracht. Dat ging ook nog niet vanzelf.
Tja, vroeger waren de koeien veel meer gewend aan mensenhanden en touwen om hun nek (want ze moesten vast in de stal). Inmiddels is ze bevallen van een dochter.

Ondertussen was de spil van het hele Farmersgezin druk doende met haar appelflappen en etenspot, totaal onkundig van het feit dat het gazon zo ongeveer omgeploegd werd en de hele heisa van een koe in de sloot gemist had. 
Tja, ik was niet zo nodig, er waren wel mensen genoeg, en de keuken zit aan de andere kant van het huis en de afzuigkap was aan, en ik ben een klein beetje doof ;-)






dinsdag 25 oktober 2011

Receptenboek als give-away

Het is hier herfstvakantie, de jongens spelen heerlijk binnen en waaien dan buiten weer lekker uit.
Jongste heeft last van zijn oren en is verkouden met hoesten, die mag nu niet naar buiten, het waait nogal en het is best koud. Zondag hing hij de hele dag bij me, gelukkig gaat het nu wel wat beter. Jongste dochter is gisteren jarig geweest, 14 alweer en inmiddels is ze ook langer dan ik en ik ben toch niet echt kort met mijn 1.75 ongeveer (ik krimp alweer geloof ik;-)).  Maar we willen het zaterdag pas vieren, ze is toch veel te druk met school en voor de familie is dat ook handiger. Dus je begrijpt dat ik nog wel het nodige te doen heb...
Ik heb verder niet veel te melden, dus doe ik de give-away nu maar! Die had ik in gedachten voor als ik 100 volgers zou hebben, maar waarvoor eigenlijk nu niet, ik heb gewoon wat weg te geven.


Het is een special van het blad Koken & genieten, vol met recepten van heerlijke taarten. Ik heb zelf een nieuwer exemplaar, daarom heb ik deze over (het is dus een gebruikt blad). Geen gemakkelijke taarten in de zin van snel even maken. Deze kosten wat meer tijd, maar die ik ervan gemaakt heb, smaakten altijd heerlijk! Het staat stap voor stap uitgelegd, dus als je je houdt aan de beschrijving, kan er niet veel misgaan. De meeste taarten kunnen gemaakt worden met normale ingrediënten, soms heb je wel iets speciaals nodig en bij een aantal recepten zelfs een pakje van iets, bv een puddingpakje. Het is echt een blad voor de liefhebber. Als je aan de lijn doet, is het misschien gevaarlijk... maar voor anderen bakken  is ook leuk;-) Handig is ook het register achterin, waardoor je kunt zoeken naar ingrediënt, zoals pas toen ik veel frambozen had, dan kun je kiezen uit 6 taarten!

Om je nog een indruk te geven van de inhoud:


En deze maakte ik pas zelf, alleen komt die uit het nieuwere boek, dus hij staat niet in dit blad...
... maar geeft je een indruk van hoe professioneel zo'n taart oogt.

Je kunt meedoen door dat hieronder in een reactie aan te geven. Het is geen vereiste om volger te zijn, ik wil dat mensen mij volgen om wat ik vertel en laat zien in mijn blog, en niet om een give-away. Maar ik vind het natuurlijk wel leuk als je volger wordt, omdat ik dat als een blijk van waardering zie. Alle nieuwe volgers van de laatste tijd trouwens nog van harte welkom!
Als je zelf een blog hebt, zou ik het leuk vinden als je een linkje plaatst van de give-away.
De give-away loopt tot 11 november.

woensdag 19 oktober 2011

Lekker en leuk met walnoten

Vanmorgen nam ik nog een zwikkie appels onder handen, voor de appelmoes. Ik had me nog maar nauwelijks geïnstalleerd of er stonden al twee hongerige spreeuwtjes naast me. Weliswaar niet met opengesperde snavels, maar wel met vragende handjes. Middelste zoon is behoorlijk aan 't hoesten en hij wilde geen ontbijt, dus liet ik hem maar een dagje thuis. Geen ontbijt dus, maar een appeltje ging er wel in. Toe dan maar jongen. Als beloning hoefde ik niet steeds te bukken om de appels uit de kist te pakken, maar kreeg ik ze aangeleverd op de tafel.


Aan het eind van de morgen had ik weer 7 grote potten vol. Omdat ik heb gemerkt dat niet iedereen dit weet: Je kunt testen of het deksel vacuum is getrokken. Bij klik-klak deksels moet je dat deksel niet meer kunnen indrukken. Als dit wel het geval is, en je hoort het klikken, is het niet vacuum. Dan is het ook niet lang houdbaar. Niet alle deksels hebben dat klik-klaksysteem, maar ook bij een glad deksel kun je wel zien en voelen dat het iets naar binnen is getrokken.


Er zijn veel walnoten dit jaar, en de smaak is prima! Meestal vind ik de iets oudere noten lekkerder dan de verse, maar deze smaken nu al goed. We leggen ze in een mand in de melkkamer. Daar is de warmte van de ketel, en onder af en toe eens flink omschudden, worden ze mooi droog.
Ze zijn lekker en gezond als tussendoortje. Noten bevatten veel eiwitten en daarnaast ook nog eens veel goede vetten. En deze goede vetten zorgen onder andere voor het onderdrukken van honger. Dus als je aan de lijn bent, is het juist goed om noten te eten. Walnoten bevatten ook nog omega 3 vetten, die de kans op hartziektes verlagen.

Vorige week had ik, naast de appelcake, ook nog noten/appel/rozijnenkoek gebakken.
Het recept komt uit zo'n supermarktblaadje, maar ik pas het naar wens aan.
Zo maakte ik hem deze keer. Het voorbereidend werk  is het meeste werk bij deze koek. Eerst worden de walnoten en nog wat hazelnoten gekraakt, bij elkaar moeten de gekraakte noten 100 gram zijn. Liefst half om half, maar je kunt ook gerust alleen walnoten nemen. De noten grof hakken.
Dan 100 gram gedroogde appels in stukjes snijden en 100 gram blanke rozijnen klaarzetten.


350 gram zelfrijzend bakmeel, 125 gram bruine suiker, 1 eetlepel koekkruiden bij elkaar in een kom doen. Eén ei loskloppenn en erdoor roeren. Dan ca. 200 ml. melk of karnemelk al roerend toevoegen. Soms is wat meer nodig, het moet vrij stevig beslag worden, iets dikker dan cakbeslag.


Daarna de noten, appels en rozijnen door het beslag roeren.
In een ingevet brood- of cakeblik scheppen en met de houten lepel (je hebt geen mixer nodig bij deze koek) in de lengte een groef erin trekken. Middenin de (voorverwarmde) oven bakken in 50-60 minuten op 180 graden (hetelucht 165 graden).
In de plaats van de rozijnen kun je ook dadels nemen, het eigenlijke recept is zo. Ook erg lekker, maar dan wordt het wel duurder. Wij  hebben de noten en appels zelf, maar als je alles moet kopen, wordt de koek ook een luxe koek natuurlijk. Ik begrijp inmiddels wel dat de prijzen die voor noten gevraagd worden, erg verschillend kunnen zijn.

De koek was al bijna op, voor ik er aan dacht om gauw nog een foto te nemen....
De hoeveelheid deeg die je op de foto's ziet, is trouwens een dubbele hoeveelheid, ik maak altijd meerdere tegelijk.

Met de lege doppen van de noten deed ik vanmiddag nog iets leuks met de jongens.
Daar moet je halve doppen voor hebben. Nou is het weleens lastig om ze mooi te splijten.
Ik doe dat met een mesje, dat zet ik in de achterkant van de noot en ik wrik een beetje en dan valt hij los in mooie gladde helften. Een beetje peuteren om de inhoud er dan nog uit te krijgen zonder de doppen alsnog te beschadigen...


Het idee komt uit een knutselboek wat ik in de kast heb staan, Groot knustelboek.
Eerst onderkantjes knippen en dan de notendoppen erop plakken.

Schildpadjes of notenpadjes?

En muisjes... niet zo erg  in trek bij ons, maar deze zijn lief.
Zo iets kleins, zo simpel... maar de jongens vonden het prachtig om te zien hoe die saaie doppen omgetoverd werden in leuke beestjes.

Volgende week hebben de jongens en oudste dochter vakantie. Vooral middelste zoon is er wel aan toe. De andere twee meiden gaan dan weer naar school.
De spreiding kwam deze keer goed uit, want jongste dochter doet haar maatschappelijke stage op de basisschool. Bij de kleuterjuf waar ze zelf nog bij heeft gezeten, leuk hoor.
En ze weet nu zeker dat ze geen juf wil worden ;-)


maandag 17 oktober 2011

Klusjes die tijd kosten maar toch voldoening geven

Vorige week heb ik best een berg broeken versteld. Zeker wel een stuk of 10. Waarbij sommige nog naar school gedragen kunnen worden en sommige alleen voor thuis gebruikt worden als speelbroek. Dat is een bijna vast gebeuren als de kinderen thuiskomen: omkleden.
De manier waarop ik dat verstellen meestal doe heb ik eerder uitgelegd, klik hier. Ik geef toe, dat het niet het allerleukste karwei is, maar het geeft toch veel voldoening als je zo weer de kastplank voller krijgt.  Overalls doe ik ook zo, zelfs pyama's kun je zo doen. Daar bewaar je dan wat oude (tricot) t-shirts voor. En wie dat overdreven vindt, gaat gewoon naar de winkel en koopt een nieuwe. Maar ik vind dat altijd jammer als alleen de knieën maar door zijn.
Deze broek had niet zulke grote gaten, wel in elke pijp.
Ik nam een stukje stevige stof en speldde dat achter de scheur.
Hier hoefde  ik niet de zijnaad voor open te tornen.
Ik heb een vrije arm aan m'n naaimachine en daar ging de pijp om en met een speciale stopsteek naaide ik een paar keer heen en weer en de scheur is weer dicht. Met een zigzagsteek kan het ook wel.

Je ziet er, zeker van een afstand, bijna niks van, alsof het zo hoort.
(Klik op de foto om 'm groter te zien.)

 Hier nog een keer.
Rechts een andere broek waar ik een zelfgeknipt badge van een restje leer voor maakte.

Het kost wel wat tijd. Maar dat is met zoveel dingen, zelf bakken kost ook tijd. Daar staat tegenover dat je minder vaak naar de winkel hoeft. Doordat alles zoveel tijd kost, wordt dat een schaars goedje hier in huize Farmer. Vooral in de achter ons liggende periode. Nu lijkt het wel iets rustiger te worden, maar nog razen de dagen zo vaak voorbij. Voor mijzelf, maar ook voor mijn Farmer. Wie denkt dat boeren in de winter niks te doen hebben, heeft het mis. Dat hoop ik de komende tijd nog wel weer te laten zien.
Pas was hier iemand, die verzuchtte: wat hebben jullie het toch altijd druk, wat een werk brengt het allemaal mee... de boerderij, de tuin... Klopt, dat is ook zo. Je bent ook nooit echt klaar. Dat moet je ook niet willen, want dan zou je gek worden. Wij hebben al een voldaan gevoel als er weer iets, een klus, klaar is. Je weet dat er nog veel andere klussen wachten, vooral omdat mijn Farmer ook iemand is van het zoveel mogelijk zelf doen. Als het teveel wordt, en nodig is, moet je het uitbesteden, dat is helder. Maar zolang je het zelf nog kunt bespaar je daar een hoop mee. Anderen zeggen, tijd is ook geld, dus laat ik het 'n ander doen. Feit is dat Farmer het vaak ook leuk vindt om zelf oplossingen voor haperingen te zoeken en te vinden, wat dat betreft is hij een halve bouwvakker en een echte klusjesman, van alle markten thuis - nee, niet van de computermarkt ;-).
Ik geef ook toe: het is niet altijd makkelijk om er laconiek onder te blijven. De ene keer kun je er beter tegen dan de andere keer. Zolang je maar kunt blijven lachen, humor doet veel. En als we dat niet meer zo kunnen, is het tijd voor wat extra slaap en wat ontspanning. Ook zijn we dankbaar dat we het kúnnen doen. Al met al is het over 't geheel genomen druk, daarom hebben we ook het vrijwilligerswerk wat we deden stopgezet of op een lager pitje. Die tijd zal wel weer eens komen, denk ik. Sinds mijn schoonvader niet meer meemelkt en ook een stapje terug moest doen (wat we hem van harte gunnen), is dat nu gewoon net teveel. Er zijn mensen die dit niet zo vatten, maar dat is vaak onkunde. Kan het ze niet kwalijk nemen.
En het bloggen dan? Ja, dat kost ook tijd, maar het is voor mij ontspannend en ik  kan er iets van mezelf in kwijt. Nooit geweten dat ik het zo leuk vond om zo wat dingetjes op te schrijven elke keer... en al jullie reacties daarop te lezen!

vrijdag 14 oktober 2011

Papa's knechtje en opa's maatje

Wat zullen we hem missen als hij naar school toe gaat! Gelukkig duurt het nog een paar maandjes...  In januari mag hij en waarschijnlijk tot de zomervakantie voor halve dagen. Dat is erg prettig, vind ik.
De kleine slimmerik, alles houdt hij in de gaten. Hij wil ook altijd helpen. Ik hang de sokken en washandjes nogal eens over het hekje, daar schijnt de zon nog. Hij mag de was daar afhalen en doet dat ook vol ijver. Daarnet was ik aan het strijken en hij geeft alles aan. "Niet zo snel", zeg ik en dan pakt hij zijn kleine stoeltje erbij en met zijn lieve grinnik wacht hij tot ik weer een kledingstuk klaar heb, sprint op en neemt een volgend stuk. Hoe kan strijken dan vervelend zijn?

Hij gaat -natuurlijk- heel graag naar buiten, met papa en opa mee. Hij fungeert daar zo'n beetje als supervisor, waarbij hij aanwijzingen geeft... "Opa, u moet de kruiwagen dichterbij zetten, dan hoeft u niet zo ver te lopen."

Kleine pinken brokken geven...

Lossen van zaagsel, dit is nodig in de ligboxen van de koeien.
Ook hierbij geeft hij wel aanwijzingen ;-)

En al die tijd staat z'n kwebbel geen moment stil. En vragen stellen...
Al word je er weleens dol van, toch is het zo'n gezellig mannetje!

En zo zagen de laarzen eruit na het helpen op het land...

Zus en zwager stallen bij ons hun vouwwagen en oudste zoon kreeg deze fiets - te klein geworden voor neef. Dankjewel hoor!

We hebben nog eieren die al wat oud staan te worden én nog appels - dat gaan we omzetten in appelcake. Dan nog opruimen en weer de was... knipbeurten voor morgen op het programma... de week is bijna weer om!

woensdag 12 oktober 2011

Vervelende akkefietjes

Sommige dagen zijn voorbij voor je goed en wel besefte dat ze begonnen. Gisteren was het zo'n dag. Ik moest wat boodschappen doen en ik heb wat aan de was gedaan en verder is de tijd opgegaan aan vervelende akkefietjes. Een via internet bestelde en betaalde buspas die niet is aangekomen, dus bellen, en nog eens, dat werkt daar bij die busmaatschappij allemaal langs elkaar. Want ze besteden het bestellen via internet uit en weten dus helemaal niks. Natuurlijk is het de schuld van de post, daar zal het fout zijn gegaan. Maar ik snap niet waarom ik niet gewoon een nieuwe kaart kan opgestuurd krijgen. Uiteindelijk heb ik een nieuwe kaart moeten kopen bij het postkantoor. Nu moet ik het geld voor die eerste nog terug zien te krijgen, dat wordt vandaag een brief maken, alle aankoop/betalingsbewijzen bijvoegen... En de printer doet het niet meer, dus nog een probleem erbij, de wagen loopt helemaal vast. Elk papier wat ik erin stop, wordt wel geprint, maar komt er niet uit, het wordt opgefrommeld achter de wagen. Oh, wat kunnen zulke dingen je kriebelig maken! We hebben nog een tweede printer, maar die vlekt erg en er zit geen kleurencardridge in. Voor mijn brief kan ik die wel gebruiken, maar voor werkstukken voor school dus ongeschikt. Ik moet dus gaan kijken of-ie nog gerepareerd kan worden.
Wat betreft die buspassen, die nieuwe regelingen vind ik maar niets. Gisteren had een vriendin van dochter pech met haar persoonlijke chipkaart. Er stond ineens niets meer op!  Ze had 'm bij haar mobieltje in haar zak zitten en blijkbaar was hij daardoor "geleegd". Althans volgens de buschauffeur, bij wie ze dus een los kaartje moest kopen. Nu  moet ook zij weer proberen haar geld terug te krijgen. Ik schrijf het hier maar op, een gewaarschuwd mens...
Na zo'n dag heb ik altijd het gevoel niets gedaan te hebben, al weet ik wel dat dat niet zo is. Het kost alleen zoveel tijd, die je liever ergens anders aan besteed had... Het is tenminste niet zo dat er hier niets te doen is.
En dat allemaal nadat ik maandag een heerlijk rustig dagje had. De stapel verstelgoed was weer tot onaangename hoogte gestegen, dus had ik daar een begin mee gemaakt. En dat zijn misschien niet de leukste dingen, maar best wel rustige karweitjes. En ik hoopte nog verder te kunnen deze week....
Ik hou het dus kort vandaag en hopelijk snel weer een gezelliger bericht. Vandaag wil ik ook nergens naar toe. Lekker thuis, genoeg te doen en bijkomen van al het geklep van gisteren. Of eh... oh ja... nog wel even met oudste zoon op schoenen uit.... en ze willen waarschijnlijk nog ergens spelen of er komen kinderen hier... en....

Zie je dat de week voorbij vliegt?

vrijdag 7 oktober 2011

Maïs hakselen

Woensdagavond, tegen achten. Ik ben bijna klaar met voorlezen en wat oefenen voor school met de jongens als een bekend geluid tot ons doordringt: de hakselaar! Meteen springen de jongens op, smijten het schoolwerk aan de kant en drukken hun neuzen tegen de ruit. "Waarom komen ze nu?", vragen ze teleurgesteld. Ze hebben hun pyama's al aan, dus naar buiten gaat (gelukkig, denkt mama) niet meer. Maar ja, ik wilde ze net naar bed doen, 't is toch al laat, Jongste is allang in dromenland. Daar komt nu niks meer van, besef ik. We poetsen de tanden en dan mogen ze boven nog uit het raam kijken. Het is wel donker, maar de hakselaar heeft grote lichten erbij en de tractor met kiepkar erachter kunnen ze best zien. Tja, zelf wisten we ook niet zeker of ze nog wel kwamen. We hadden het wel besteld (om zo te zeggen) maar dat het die dag nog gebeuren zou, wisten we niet. En ik kan ook geen foto's maken in het donker...

Deze is dan ook van een paar weken terug, het eerste hoopje.

Lof voor de vakman, zo in het donker afwerken...

Dit was wel meer maïs dan van het andere perceel, terwijl het een stuk land kleiner is.
Toch ook deze keer minder opbrengst dan andere jaren.

Maar we zijn blij dat het eraf is. Zeker ook omdat het de dag erna al regende. Nu hadden we ook nog het geluk dat de weg mooi schoon bleef, omdat het zo goed opgedroogd was de laatste weken. Anders zijn we uren bezig om de hof en de weg weer wat schoon te krijgen van alle bagger. Nu hoefden we niets eraan te doen, dat is in geen jaren gebeurd.

Dit is nog een foto van verleden week, even kijken hoe hoog de maïs (en het onkruid) staat...

De kolven nog aan de stengels.

Gisteren hadden ze geen tijd, maar vanmiddag willen ze de gevallen maïskolven nog rapen op het land. Tenminste, als het weer het een beetje toelaat. Het zal wel een  baggerboel worden in de bijkeuken, maar ja, het hoort erbij. Ze rapen altijd de kolven, we voeren ze aan de kippen en ze willen ermee spelen, zo leuk met de trekkers. Jaja... maar in voorgaande jaren werd mijn keuken bedolven onder de korrels, en overal van die vliesjes. Ik kan daar niet tegen (longen), bovendien blíjf je aan het stofzuigen. Dus ze mogen er straks wel mee spelen, maar eerst moeten de kolven heel goed drogen en keihard zijn. En dan mogen ze pas gepeld worden. Dus geduld, jongens!
Je kunt er ook leuke popjes en kransen mee maken, maar ik hou er niet zo van om ze buiten neer te zetten, voer voor de muizen, of nog erger, ratten... Voor de keuken verbouwd is, had ik altijd in de winter ook binnen muizenbezoek. Die vinden die maïs ook erg aantrekkelijk. Maar sinds de nieuwe keuken, waarbij Farmer heel wat gaten heeft dichtgewerkt die achter de oude keukenkastjes tevoorschijn kwamen, heb ik ze niet meer gesignaleerd.

Het weer is guur, nu wordt het menens herfst. Tijd voor binnendingen en die zijn er ook zat.
's Avonds en 's ochtend wat kaarsjes en olielampjes aan.... dat maakt het nog gezelliger!



maandag 3 oktober 2011

Klaatjes klakken

Sommige taalverhaspelingen van peuters zijn gewoon zo schattig!Onze Jongste heeft wat moeite met de p en de b.  Met putjes en bellen heeft hij geen moeite. Maar wel in combinatie met de l. Hij zegt dan steevast een k. En dat is zo grappig, hij doet dat heel consequent. Nog een hele kunst, probeer het maar eens als volwassene! Ik zal je een lesje geven...

Huilend komt hij binnen gerend en al snikkend vertelt hij dat hij is gevallen en een klekje heeft...daar op zijn knie, er komt kloed uit, ziet hij nu ook tot zijn grote schrik en hij wil meteen een kleister erop, kusje er ook nog op en dan is 't ineens zo wonderlijk snel over... Hij wil graag weer naar buiten, maar moet nog even een klasje doen. Oké, ik loop mee naar de wc. "Moet ook nog drukken..  komt-ie aan.... klons klons klons." ('k Word altijd op de hoogte gehouden van het hele gebeuren.) "Mag ik op klote voeten op de zandhoop?" Ik verbijt een grimas en zeg: "Ja hoor, jij mag op blote voeten op de zandhoop.."

Soms vereist het zelfs echt wat denkwerk, want klaatjes kunnen blaadjes en plaatjes zijn. Maar als hij klaatjes klakken zegt, snap ik toch heus wel wat-ie bedoelt...

Van een oud vakklad knippen we leuke klaatjes van koeien en trekkers
en die mag hij opklakken.... leuk hè?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...