Jolanda

Jolanda

Pagina's

maandag 30 januari 2012

Tussen wens en uitvoering...


Je kunt weleens wat wensen.... Ik wenste vorige week aan een opruimsessie te beginnen in het kantoor. Nou goed, een beginnetje is er - nadruk op tje. Meer ook niet. Alleen wat sprokkelkwartiertjes eraan toegekomen. Allerlei afspraken en andere zaken gooiden mijn hele schema in de war en ik heb me daar over lopen opwinden, maar op 'n gegeven ogenblik maar over me heen laten komen.
Uiteindelijk wel een aantal andere dingen gedaan.

Voor het eerst een pizzabodem gebakken zonder een pakje mix daarvoor. Kwam wat bloem tekort... heb ik maar aangevuld met wat wit broodmeel. Het rees wel goed! En ik was -dom genoeg- vergeten de olijfolie erdoor te doen, later nog wel wat erdoor gedaan, maar het had nu een wat flauwe smaak, volgende keer beter opletten dus!

Toch was de pizza als geheel wel lekker, fungi als ik me niet vergis (idee van oudste dochter die weleens rondsnuffelt daarvoor op het www), met ui en champignons in ieder geval en als basis doe ik gewoon de tomatensaus die we daarvoor iedere keer zelf maken. Want diepvriespizza's zijn leuk voor als je niks aan het eten wilt doen, maar smaken minder goed en zijn zo snel koud :(


Ik had vrijdag ook nog chocoladekoekjes gebakken, één van de dochters vroeg daar laatst al om (gek op chocola, geen reep is veilig, vaak moet ik zelf goed nadenken waar ik 't ook alweer gelaten had...) en vrijdag vond ik een goed moment om haar eens te verwennen, zij had dat wel even nodig. En de rest profiteerde er ook van mee ;-)


Jongste is al redelijk gewend.... na even opstarten gaat hij het nu leuk vinden op school.
En 's middags heeft hij lekker weer het rijk alleen en is zoet met zijn eigen dingetjes.
En hij haalt zijn schade blijkbaar in, want we kroelen wat af en hij noemt mij lieve mama of lieverdje.... kleine vleier, en toegegeven, 't klinkt heel wat aangenamer als een drammerig mahàm...!


En in de avonduurtjes ben ik weleens bezig met een nieuwe pannelap, want ik heb nu 2 nieuwe, maar wat is nou maar twee... Die nieuwe liggen trouwens nog ongebruikt in de la en ik doe het nog steeds met m'n ouwetjes waarvan bij een aantal de draadjes los hangen.... oké, oké... als deze nieuwe af zijn, gooi ik die ouwe echt weg.

Deze week lacht de agenda me bijna blanco toe, dus ga ik gauw echt werk maken met het kantoor. Vanmorgen heb ik al de kamer én de keuken in één moeite mee gedaan, alleen het wasgoed moet nog, dat zal avond worden.
Farmer is bezig met het maken van een extra douche in de schuur (wat aan het huis vastzit), want we hebben  last van lekkage in de badkamer en dat moet dan ook nog aangepakt worden. Echt acuut is dat lekken niet, het lijkt erop dat het meer een doorsijpelen is, maar zo blijven kan het niet. En een extra douchje kan geen kwaad, eindelijk eens geen wachtrij op zaterdag ;-) We hebben een tweedehandse douchecabine kunnen krijgen dus al te veel hoefde het niet te kosten.
En het is al bijna februari, tijd om te kijken naar het zaaigoed, het kasje moet gespit (en de rest van de tuin ook uiteraard) en vanaf half februari mag er weer mest worden uitgereden.
Gek, nu het eindelijk echt winter is, gaan we ons al bezig houden met het voorjaar...

Kortom, Farmer & Jo vervelen zich niet!

woensdag 25 januari 2012

Recept appeltaart

Liesbeth vroeg of  ik mijn recept voor appeltaart eens wilde plaatsen, goed hoor. Iedereen vind 'm altijd erg lekker, onze kinderen hebben nog nooit bij iemand anders appeltaart geproefd die lekkerder was, wel vaak dat 't lekker was, maar, komt er dan vaak achteraan: toch niet zo lekker als die van jou, mam. Het staat niet zo netjes om op te scheppen, maar ik schrijf enkel de feiten! Middelste zoon wilde lange tijd geen andere taart dan appeltaart (die van mama dus).
Soms zou ik weleens een ander recept willen uitproberen, maar voor verjaardagen val ik toch weer terug op de ouderwetse appeltaart. Eigenlijk verbazen de complimenten me altijd, want het recept is echt niets aparts. Heel gewoon.

Voor een ronde vorm van 26 cm. doorsnee heb je nodig:
330 gram zelfrijzend bakmeel
175 gram basterdsuiker
200 gram roomboter
1 losgeklopt ei
snufje zout

Voor de vulling:
Ruim 1 kg. appels, liefst goudrenetten of elstar.
50 gram suiker (kristal)
75 gram gewassen en uitgelekte rozijnen
2 1/2  theelepels kaneel

Verder nodig:
2 eetlepels paneermeel (dat is ter voorkoming van een te natte onderkant door het vocht van de appels)
kwart potje abrikozenjam

Zo doe ik het altijd:
Op de bodem van de vorm bakpapier leggen. (Ik heb gewone springvormen.) De zijkant invetten.
Boter zacht roeren en suiker toevoegen. Het bakmeel boven de kom zeven en samen met het zout en 2/3e van het ei met de hand doorkneden tot een samenhangend deeg.
Vorm er een bal van, doe er folie omheen en leg het in de koelkast.
Terwijl het deeg koelt, ga ik verder met de vulling. (Ik doe het regelmatig in twee delen, 's morgens bijvoorbeeld het deeg maken en 's middags de vulling, ik bak altijd meerdere taarten tegelijk. Wel op tijd het deeg weer uit de koelkast halen, anders moet je zo lang wachten voor je het vormen kunt.)
Appels schillen, kleine blokjes van snijden. De suiker, kaneel en de rozijnen erdoor mengen. Eventueel kun je wat citroensap erover doen, ter voorkoming van het verkleuren van de appels.
Driekwart van de deegbal uitrollen (zie mijn tip, als je niet zo'n matje hebt, moet je wel je werkblad met bloem bestuiven). De vorm bekleden, bestrooien  met paneermeel en het appelmengsel erin doen. Daarna rolletjes van het deeg maken en kruislings de taart ermee bedekken.
Deegreepjes en rand besmeren met het restant van het geklopte ei.
In de oven op 180 graden (hetelucht 165 graden, niet voorverwarmen) bakken in ca. 75 minuten.
Als de taart gaar en mooi bruin is, kan hij uit de oven, zet hem op een rooster en verwarm in een pannetje de abrikozenjam. Taart ermee besmeren, doe ik met een bakkwastje.  Na het afkoelen (duurt wel een uur) kan de vorm verwijderd worden. Eerst met een mes voorzichtig langs de rand gaan, dan pas de rand losmaken.



Pfoe, als je het zo (uitgebreid) uittypt, lijkt het een heel werk. En dat is het ook wel, maar de smaak is er ook naar en het is echt therapeutisch om te doen. Dus voel je je een beetje somber, ga dan maar aan de slag!




zaterdag 21 januari 2012

Tafelgesprek en Boer-en-beest

Wij hadden het aan tafel over iets wat in de krant stond: in Hongkong was een ring verloren of gestolen ter waarde van 1,2 miljoen euro. Wie heeft nou zo'n ring?? vroegen wij ons af. Van de ring kwamen we op een zegelring, die ook het nodige kost. En daarvandaan weer op een familiewapen. "Hebben wij eigenlijk een familiewapen", vroeg oudste dochter, die al voorvaderlijke belangrijkheid voor zich zag (men kan nooit weten nietwaar). Prompt antwoordde mijn Farmer dan ook: "Ja, een ouwe buks"....

Tegenwoordig doet men zulks niet meer, maar in die goeie ouwe tijd had elke boer wel een buks. Werd wel gebruikt om ongewenste jongeheren van 't erf te jagen (zo heb ik me laten vertellen). Toentertijd was de boer nog best een belangrijk begrip en wee de knecht die z'n handen wilde uitsteken naar de boerendeern.
Goed, werd ook gebruikt om een kraaienverschrikker te kunnen hangen bij de kuilen, zodat die weg zouden blijven. En om Reintje neer te schieten, als die te ijverig werd in het stelen of doodbijten van de kippetjes. Of de ganzen weg te jagen. Ja, vroeger....
Tegenwoordig moet je alles in drievoud met betaling aanvragen.... Maar dit berichtje gaat onaangenaam worden, laat ik gauw overschakelen naar iets vrolijkers.

Ik  vond tijdens het opruimen (handig joh, kom je nog eens iets tegen) nog een oud boekje, bijna alle bladen los, maar 'k heb het toch nog maar bewaard, de jongens hebben er zo om zitten grinniken.
Het betreft een boekje van Boer-en-beest, waar vroeger in de Boerderij wekelijks een prent van werd afgedrukt.
Zijn wel grappig, kijk maar mee:











(klik op de plaatjes om ze groter te zien)

Vond ik leuk om nog even gauw te laten zien.

donderdag 19 januari 2012

Corset of kapstok?

Na alle reacties op mijn vorige bericht over een werkschema (waarvoor ik iedereen bedanken wil, zelfs via mails kwamen er reacties!) , borrelde het ene na het andere idee naar boven, eens kijken of ik het nu ook nog uit het toetsenbord krijg. (Wilde zeggen uit de pen, maar ja.)
Een heel goede tip vond ik die van Augusta, ik citeer even: "doe alles wat je binnen 2 minuten af kunt werken direct. Niet uitstellen dus, gewoon even doen. Je ziet het verschil: alles is net even wat opgeruimder en je hebt het gevoel dat je heel veel gedaan hebt. Dit is zo'n regel die je een tijdje op een briefje ergens moet ophangen, waar je vaak langs loopt."
Dat is inderdaad waar. Ik zeg het nu ook tegen de kinderen (waar het in meerdere of mindere mate blijft hangen).
Een paar jaar geleden deed ik eens als gratis proef mee aan een online huishoudbegeleiding of hoe je dat ook noemen mag. Ik kreeg dan elke dag, behalve het weekend, een mailtje waarin stond wat er nu aan de beurt was in huis. De eerste weken  heb ik over de klussen waar ik volgens haar met een halfuurtje klaar was, hele dagen gedaan. Dit vanwege achterstallig onderhoud (schaam). Maar zoals ik al eerder schreef, dat beste mens woonde blijkbaar in een standaard huis, niet te vergelijken met een boerenhuishouden. Het voelde op den duur aan als een te strak geregen corset waarin ik nauwelijks meer kon ademhalen. Niks voor mij!
Maar  ik heb wel degelijk een aantal dingen ervan meegenomen, die ik wel handig vind.
Ik  heb nu een weekschema voor het schoonmaken. En dat fungeert voor mij als kapstok. Dat wil zeggen, dat het voor mij een leidraad is, die me wat houvast geven, structuur zo je het noemen wilt. Anders loop ik teveel aan het eind van de week te draven en val uitgeput de zondag in, wat me  nog vaak genoeg overkomt trouwens.
Goed, hier komt-ie:

Maandag: de kamer en het kantoor.
Dinsdag: de keuken en evt. naar de markt.
Woensdag: de slaapkamers en overloop.
Donderdag: de badkamer en de grote beurt voor de wc's en de boodschappen.
Vrijdag: de gang en de bijkeuken.

Dit is heel globaal mijn lijstje. Meer in detail werk ik, maar niet dagelijks, met een daglijstje. Dit doe ik vooral als ik veel moet doen en de kans is dan groot dat ik nog gerust de belangrijkste dingen vergeet. Erg hè.

Ik heb al eerder verteld dat dit schema in de zomer vaak niet zo werkt. Te druk, te onregelmatig. In de winter gaat het vrij aardig. Nu ik de draad verleden week weer goed heb kunnen oppakken, geeft dat een rustiger gevoel. Dingen zoals de ramen zemen, vind je niet op mijn lijstje. Je zou denken dat ik dat nooit doe (zeker als je nu langs zou komen fietsen, want door de regen en wind zien ze eruit om te huilen), maar af en toe gebeurt het toch heus. Ik probeer nl. als ik b.v. de kamer doe, er iets extra's bij te doen, iedere keer iets anders, dus óf ramen zemen óf een kast opruimen (en  meestal niets extra, want dan ben ik al blij dat het weer gedaan is en wachten er nog andere dingen).

Als er een dag niets van dat werklijstje gedaan wordt: geen  nood, het blijft echt wel liggen tot de volgende week. Op dit moment is het bijvoorbeeld zo dat het kantoor een ondergeschoven kindje is. Eigenlijk doe ik alleen de rekeningen, en dan niet eens op die dag. Ik moet ook nog de nodige paperassen uitzoeken voor de boekhouder, wij zijn daar altijd een beetje laat mee. Dat kantoor smacht dus naar een grote schoonmaakbeurt, waaraan ik volgende week wil beginnen. Wat vervolgens betekent dat de rest van het huis dan met de bekende Franse slag zal gedaan worden.
Proef je hoe het werkt in huize Farmer?

Ik zal in volgende berichtjes nog wel eens ingaan op iedere aparte dag, anders wordt het teveel voor 1 post.
Gisteren en eergisteren waren best weer drukke dagen, daarom heb ik voor vandaag een rustig dagje gepland. Alleen de badkamer en wc's, boodschappen hoeven nu niet. Ik ga eens kijken bij mijn verstelgoed, dat is werk waarbij je kunt zitten. En misschien lekker verder met mijn nieuwe haakwerk. Daarover zie je wellicht ook nog eens iets voorbijkomen op m'n blog.




dinsdag 17 januari 2012

Jongste jarig en tip

Jongste was zondag 4 geworden en mocht maandag tracteren. Dom genoeg was ik dat vergeten en moest ik die morgen nog de plaatjes opzoeken, uitprinten, uitknippen en plakken op de doosjes rozijnen.... gelukkig niet zoveel , voor dat kleine klasje.
In de vaart der volkeren vergeten om een foto ervan te maken, daarom maakte ik die na schooltijd maar...

Met de twee trekkertjes die nog over waren.

Een  simpele lekkernij, heerlijk nog voor die kleintjes.

Nu ben ik druk met bakken en  boodschappen doen. Want morgen is de bedoeling dat de visite komt.

Het uitrollen van het deeg doe ik altijd zo:
Eerst uitrollen met de deegroller, de folie voorkomt vastkleven aan de roller.

De matjes komen van x.enos geloof ik.
Heb ik veel plezier van, ik gebruik ze ook altijd met het uitsteken van koekjes.

Op z'n kop en dan in de vorm doen...

Zie je hoe simpel?

Netjes maken.

Resultaat.


Ik doe de appeltaart meestal in een flinke vierkante vorm, dat is makkelijker dan 2 aparte ronde vormen.
Het mooie glimmende laagje komt van de abrikozenjam, dat geeft de taart net wat extra's en een lekkere smaak. Even een kwart potje in een pannetje doen en verwarmen, niet koken. Dan met een bakkwastje over de taart smeren, als hij net uit de oven komt.

Blogje in sneltreinvaart geschreven en ik ben weer weg!


zaterdag 14 januari 2012

Lief initiatief en leuk resultaat!

Gisteren namen oudste en jongste dochter een lief initiatief: ze begonnen met opruimen van het aanrecht, en dan vooral al die dingen die zo gauw blijven slingeren, zoals papierwerk, allerlei bakjes met gevarieerde inhoud, enz. Ook bovenop de buffetkast en de legplanken keken ze en haalden het leeg. Tja, makkelijke plek om dingen neer te smijten die snel uit het zicht én uit grijpgrage handjes moeten gehaald. Stofnest van heb-ik-jou-daar, dus 't was superfijn dat ze dit aanpakten. Dat dit buiten de normale schematijd gebeurde, begrijp je wel. Van mijn eigen plannen die dag zag ik zo niet veel terecht komen, want je moet er dan toch bij zijn om alles te herordenen en natuurlijk help ik dan ook mee. Gelijk hebben we ook de twee laden schoongemaakt. Maar wat ben ik blij met het resultaat! Een goed begin van de schoonmaak. Nu is het bijhouden weer een tijdje wat gemakkelijker.
Hoop ik. En omdat het er nu zo mooi uitziet, mogen jullie er wel een blik op werpen:

Het aanrechtblad moet ik eigenlijk eens een keer inwrijven met speciaal spul.
Maar dat komt nog wel.

Deze drie potten kreeg Farmer (1 voor 1) tijdens de jaarvergaderingen van -destijds nog- Melkunie.
Ze stonden altijd alleen voor de sier.

Maar waarom niet in gebruik nemen?

Daar zijn ze tenslotte toch voor?

In het hanenbakje heb ik sluitinkjes en elastiekjes, etiketten en wat andere rommeltjes...
Het teveel aan rommeltjes hadden we nu weer eens verwijderd.

Dit is het zg. werkeiland. 
Geloof het of niet... maar voor ik deze foto nam heb ik alweer het nodige eraf gehaald. 
Zo handig, dit eiland, bij het bakken en klaarmaken van dingen. Ik zet de taart er altijd op met verjaardagen, dan kunnen de gasten hier komen kiezen. 
Maar zoals met alle horizontale vlakken, wordt er door iedereen wel snel allerlei zooi op gelegd.

Jongste is gelukkig al wat gewend aan de school, vrijdagochtend ging hij dadelijk spelen zodra ik weg was... dus dat is al beter!

En dan zomaar op zaterdag geblogd... nu gauw weer aan de gang!


donderdag 12 januari 2012

Back 2 skl

Dat had een grote zus bij de namen van de jongens op het weekplanbord gezet. Voor wie dit abacadabra is: Weer naar school.
En jongste gaat ook.  In de herfst had hij nog drukke praat over als ik groot ben... als ik 4 ben... ga 'k naar school. Maar toen de uitnodiging kwam wilde hij er niks, niks van weten.


Maar, we vertelden hem dat hij de mooie tas die van z'n broer geweest is, mee mocht nemen, en we kochten een nieuwe beker voor hem. Hij kreeg er toen wel zin in en dapper vertrokken we.

De andere jongens hebben er duidelijk zin in....

Maar in de klas vindt hij het toch spannend allemaal en hij vindt het moeilijk om afscheid te nemen. Ik hou het wegbrengen lang genoeg om hem op zijn gemak te stellen, maar kort genoeg om drama's te voorkomen. Hoop ik. Gelukkig rent hij me niet achterna. Maar ik kan een siplip niet voorkomen en laat een verdrietig jongetje achter.
Zo gaat dat elke dag. Ik ben dat niet gewend, Oudste dochter had dat ook wel in het begin, maar eigenlijk alleen de eerste dag.

Jongste had ook zo'n idee dat hij bij zijn broers in de klas zou komen. Die houden hem trouwens wel goed in de gaten... als ze langs het lokaal van  groep 0 komen.... op het schoolplein... Zij vinden het wel mooi dat hun broertje nu ook gaat.
En wat is hij nog klein eigenlijk, als hij daar aan komt rennen, als de school uit is.


Ik merk dat hij 's middags nu ineens wat paniekerig is, als hij me even niet ziet. (En hij vindt mij zo lief, herhaalt hij telkens...) En ook in de klas gaat het nog niet zo soepel, al is het een klein groepje. Het is dus duidelijk een flinke overgang voor hem. Hij is ook erg van vaste gewoonten, dus alles wat dat doorbreekt, haalt zijn houvast weg, denk ik. Het zal echt wel wennen hoor, het duurt gewoon even wat langer dan bij de andere kinderen.


Vandaag mag hij daarom een dagje thuis blijven. Volgende week is hij 4, dan moet hij gewoon elke dag, want ik hou er niet van als kinderen zelf gaan bepalen wanneer ze naar school gaan. En het zijn alleen maar de ochtendjes, dat is wel erg prettig. Alleen als ik merk dat hij echt moe is, dan zal hij nog wel eens thuisblijven, zal tegen de tijd dat het weer vakantie is weleens gebeuren, vermoed ik...
Verder is het wat kaal en stil als hij weg is.
Even wennen voor mij, ons dus ook. Maar ook weer goed.

Gisteren was het de speelmiddag, dan mogen de jongens spelen met een vriendje thuis. Oudste zoon nam een vriendje mee naar huis en middelste ging weg. Dat werkt het best. De moeder van het bewuste vriendje dacht dat het misschien te druk voor me was (misschien leest ze m'n blog mee...?), maar het was juist heerlijk, zoals die twee speelden.

Ik ben echt meer tot rust gekomen nu alles weer in het normale ritme is.

dinsdag 10 januari 2012

Orde in de chaos...

Nieuwe week, nieuwe kansen. In het vorige bericht schreef ik erover dat ik wat meer structuur in m'n huishouden wil. Ik bedoelde vooral meer dan voor en tijdens de kerstvakantie. De ergste drukte is nu wel zo'n beetje over en ik voel me gelukkig heel wat fitter. Al blijf ik moe. Maar dat zal ook wel komen door het gebrek aan zonlicht ofzo, dus "pak" ik zo nodig een tukkie overdag en probeer 's avonds echt op tijd naar bed te gaan. Ik wil jullie nog bedanken voor de reacties, het doet me goed en ik leer er van. In de zomer heb ik inderdaad (zoals iemand opmerkte) heel veel gedaan, maar ik had toen ook wel de energie ervoor. Wij leven natuurlijk dicht bij de seizoenen, Farmer maakt ook lange dagen in de zomer en in de winter is zijn energie ook wel minder.
Dat inmaken doe ik ook graag. Als je dat niet leuk vindt om te doen, kun je het ook beter niet doen, want dan is 't al gauw een ballast. Ik denk aan die keer, een paar maanden geleden, toen middelste dochter thuis kwam, het aanrecht vol ingemaakte potten zag staan en zo langs haar neus weg vroeg: is dat nou leuk, om huisvrouw te zijn? Ik antwoordde dat dát juist iets is, wat ik er leuk aan vind. (Okeee... zei ze, met één opgetrokken wenkbrauw.) Ik vind het gewone huishouden alleen maar een noodzakelijk kwaad. Nou niet bepaald m'n hobby...

Uit de reacties is me gebleken dat er diverse mede-lijders zijn aan het virus chaoticus ;-) Maar voor iemand gaat denken dat ik altijd als een kip zonder kop door het huis fladder, haast ik me te zeggen dat ik wel degelijk een werkschema erop na hou, jaja... Onmisbaar voor de structurele chaoot die ik ben. Jaren geleden deed ik de kamer bijvoorbeeld altijd op donderdag. Zat er dan iets tegen, kon ik nog op vrijdag de boel doen. Maar het gebeurde me veel te vaak dat ik zelfs op zaterdag nog niet alles gedaan  had. Nu doe ik de kamer al een aantal jaren op maandag. Lekker aan  het begin van de week, je moet toch altijd puin scheppen zo na het weekend, dan heb je dus twee vliegen in één klap: opgeruimd en schoongemaakt. Natuurlijk moet er daarna ook nog wel weer eens opgeruimd worden, is er ooit een dag zonder opruimen...?! En kijk, dat is het wat ik zo lastig vind, dat opruimen.

Een tijdje terug heb ik nog zo'n opruimboek doorgenomen (voor de laatste keer denk ik). Na het eerste hoofdstuk haalde ik opgelucht adem, want zo erg als sommigen schijnen te zijn, ben ik toch lang niet. Ik weet altijd alles in de keuken te vinden. (Verder niet al te moeilijke vragen gaan stellen ;-))  De meeste schrijvers van dergelijke boeken gaan echter uit van een doorsnee woning en houden geen rekening met een flink gezin en met een bedrijf/boerderij aan huis. Deze beide dingen zorgen nl. voor een soms echt flinke lijst met akkefietjes, waardoor je je keurige werklijstje niet gedaan krijgt. Vooral in de zomertijd loopt mijn schema gewoon in de soep. Het is wel zo, dat als je alles bijhoudt, het minder werk is dan wanneer je het laat opstapelen. Maar soms heb je gewoon geen keus.
Gelukkig raak ik niet in paniek als iets niet meer gedaan kan worden. En ik heb ook wel slag van die Franse, weetjewel. En dan blijft het verder gewoon wachten op de volgende week. Maar toch... als er "te" voor komt te staan, vind ik het ook niet leuk meer hoor. En dan onverwachte visite... Wat mij wel helpt is elke dag een extra lijstje maken met de dingen die a: echt moeten gebeuren, en b: er eventueel nog bij kunnen gebeuren.

Ik heb een leuk boek, ooit gekocht via Mp, dat heet Kinderrijk (grote gezinnen in Nederland en Vlaanderen). Vol met foto's van grote gezinnen.  En het valt me op, dat het in de meeste huiskamers gezellig eruit ziet - gewoon lekker rommelig dus. Maar er is één foto van een zo keurige, nette, gladde kamer.... brrrr, ijzig gewoon. Gauw de bladzij omslaan. Ik bedoel, je mag toch wel zien dat er geleefd wordt? En dat je met de kinderen ook samen dingen kunt doen, dat vind ik heel belangrijk. En ja, ze mogen hier ook binnen weleens een hutje bouwen. Ze moeten wel weer helpen opruimen. Gouden regel hier in huis is ook, dat als ze iets anders willen doen, ze eerst hetgeen waar ze tot dan toe mee bezig waren, moeten opruimen. Ook als ik b.v. ga voorlezen, zeg ik vaak: eerst opruimen, jij de blokken, jij de dieren, jij de auto's en als je klaar bent help je de ander. Hoe sneller ze opruimen, hoe meer tijd voor het voorlezen of het spelletje. Zo probeer ik als chaoot toch wat orde te krijgen in onze kinderen - en in mezelf ;-)

En af is het nooit...
Haal je zaterdagavond nog een doek over je gasstel....

En dan kom je boven, waar juist de één na de ander onder de douche is gegaan, en zie je dit.

En als je dan alles perfect wilt hebben, is dat erg zwaar. Ik stap er dan maar gewoon overheen....
Maar.
Ik wil het wel graag een béétje netter. Ietsje pietsje.
En als jullie het leuk vinden, kan ik er de komende tijd wel een aantal stukjes aan besteden. Er valt nu toch niet zo heel veel te vertellen over het boerenleven.
En ja, jongste is naar school, dus is er meer ruimte voor de schoonmaakperikelen. Daar hoop ik trouwens de volgende keer over te schrijven, 't is nu al zo lang geworden...

Heb jij ook een schema en  hou je je eraan?

donderdag 5 januari 2012

Leven bij de dag

Na een paar weken waarin ik me niet zo goed voelde, gaat het nu weer de betere kant op. Maar ja, na deze stormnacht waarin ik slechter geslapen heb, is het gelijk weer minder. Mijn kaak speelt steeds op, met alle gebieden (oor, oog) eromheen. Ik ben weer eens met de neus op het feit gedrukt, dat ik vaak meer wil dan ik kan. Tot ik dan weer klachten krijg, die wel zorgen dat ik rust neem. Dus als ik het nog hebben mag over een goed voornemen, is het dat ik beter naar mijn  lichaam wil luisteren en me niet zo wil laten opjagen door wat dan ook. Dat betekent dus ook dat, hoewel ik graag veel dingen zelf maak en doe, ik toch mijn grenzen beter in de gaten moet houden. En dan moet ik  maar niet kijken  naar anderen, die altijd zoveel energie lijken te hebben. Ik vind het niet altijd gemakkelijk, maar ben diep van binnen ervan overtuigd dat God dit goed voor mij acht, dat het mij dichter bij Hem houdt. Het belangrijkste is het gezin, daarnaast wil ik wat meer structuur in mijn huishouden krijgen de komende tijd. En als ik dan denk aan zoveel dingen die nog gedaan moeten worden probeer ik dat een beetje te laten waar het ligt, en me te houden aan de dag van vandaag. Geen zorgen voor de dag van morgen, de morgen zal voor het zijne zorgen, elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Dit stukje uit Mattheüs 6 spreekt mij altijd zo aan. Heel dat stuk van vers 19 tot het eind is zo rijk van inhoud. Ook voor wat betreft de toekomst. Waar je best vragen kunt hebben als: Hoe zal het gaan, zal de melkprijs niet te sterk dalen? En dan horen we weer dat er flink beknibbeld gaat worden aan de toelagen voor studenten. De crisis kan ons ook leren zien dat we meer in afhankelijkheid moeten en mogen leven.


Van de week had Jongste wat zaagsel in zijn oog gekregen tijdens het spelen. Het was er wel uitgespoeld door het huilen, maar het was nog een poos gevoelig. Gelukkig is het inmiddels over, maar eergisteren rende hij om de haverklap naar me toe om opgetild te worden en getroost. Kon mama ook weer met goed excuus even zitten ;-) Middelste zoon vond het zielig en toen ik eten moest koken, ging hij spontaan een spelletje met jongste doen.

Zo lief deed hij tegen zijn broertje!

Door de storm is de school van de meiden afgelast en heb ik oudste dochter naar haar werk gebracht, anders moet ze 3 kwartier fietsen in die sterke wind. En ik denk dat ik nu maar koffie ga zetten, misschien maakt me dat een beetje wakker. Verder probeer ik maar rustig aan doen vandaag. Jongste legt het memoryspel alvast uit voor ons... zo goed als die kleintjes daarin zijn!

dinsdag 3 januari 2012

Mijmeringen en zo

De specifieke oudejaarslekkernijen zijn weer op. We hadden dit jaar geen oliebollen gebakken maar hadden nog enkele zakken in de vriezer liggen die we hadden gekocht voor het goede doel. We wilden wel appelbeignets bakken. Farmer is hier de oudejaarsbakker,  ik heb er nog altijd enige huiver voor. Als kind van 9 heb ik namelijk op oudejaarsdag heet frituurvet over me heen gekregen en sindsdien was ik lange tijd bang voor de frituurpan. Ik botste in mijn wilde spel tegen mijn moeder op, die juist om het hoekje van de bijkeuken kwam, in haar handen de pan met heet vet. Vol blaren en ziek bracht ik toen de jaarwisseling door. Gelukkig was het niet zo erg dat ik naar het ziekenhuis moest en zijn de blaren in mijn gezicht snel weggetrokken. Maar op mijn schouder kun je nu nog de plekken zien. Maar ze bruinen nu in de zomer wel mee, dat heeft echt jaren geduurd, lange tijd heb ik zalf moeten smeren en elke zomer nog heel goed insmeren tegen de zon. Later werden de oliebollen in de schuur gebakken en ik bleef altijd wel uit de buurt. Zelfs toen Farmer en ik getrouwd waren, kwam er de eerste jaren geen frituurpan. Bakte ik de frietjes gewoon in de oven, schijnt nog gezonder te zijn ook. Maar ja, het duurt wel behoorlijk langer en toen ons gezin uitdijde, is er toch één gekomen. Inmiddels hebben we een nieuwe, maar de oude gebruiken we nog voor de oliebollen. Farmer moest nog wat koeien omdoen naar een ander hok, dus besloot ik dat ik het maar eens moest proberen. En natuurlijk ging dat best, alleen bleef ik het gespetter minder vinden. Vooral bij de ananasbeignets die we er ook altijd een aantal bij doen, spetterde het flink. Maar zoals je begrijpt had ik na afloop wel een voldaan gevoel, bovendien was de smaak goed.


De jongens vermaken zich nog steeds aardig, maar het wordt lastiger nu. Gisteren waren ze nog een tijdje naar buiten geweest maar nu is het stormachtig en nat hier en het trekt ze niet zo. Ik zal eens kijken of we nog iets kunnen verzinnen.... We moeten nog wel opruimen en plaats maken voor de logées die morgen willen komen, twee vriendinnen van middelste dochter. Boven hebben we niet zoveel plaats, dus zullen ze moeten slapen in de kamer. En overmorgen gaan ze dan gelijk weer naar school... ja, zij hebben maar anderhalve week vakantie.

De drie dochters hadden zaterdag alledrie een ring gekocht, allemaal dezelfde. Een zussenring, zo gezegd. Vonden ze leuk, een teken van verbondenheid met elkaar. Dat vind ik toch best mooi: ook al knalt er hier weleens een deur, en temperamentvol als ze zijn, bekvechten kunnen ze ook wel, maar de zussenband is toch heel hecht, dat merk ik wel. Helaas is bij de ring van de middelste een steentje eruit, daar gaan we wel mee terug, want ze hadden bij de juwelier gezegd dat dat niet zo snel zou gebeuren en ik vind dat nu wel heel snel. 

Ik ga nu snel de aardappels schillen, ik wil vandaag broccoli eten. Het kan maar vast klaar staan!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...