Jolanda

Jolanda

Pagina's

maandag 27 februari 2012

Bewijs van luiheid

Vroeger zeiden mijn ouders nogal eens: Luie mensen noemen op wat ze gedaan hebben. Dit dan als we tegensputterden als ons iets gevraagd werd te doen (je weet wel: waarom ik...? Ik heb dit al gedaan en dat... en hij deed nog niks...!) Kan ik nu wel snappen, kom het tegensputterden bij onze koters ook weleens  tegen, maar toch vind ik het maar 'n rare uitdrukking. Want waarom niet blij mogen zijn met wat je allemaal hebt kunnen doen? Werk is er toch altijd zoveel, dat het nooit af is.

Maar goed: hier dan een bewijs van onze luiheid (en omdat ik toch ergens over wil bloggen):

Mijn farmer is druk geweest met het uitrijden van mest, het mocht vanaf 1 februari weer, maar het kon nog niet eerder, zware klei in ons rivierengebied. Het kan nu ook nog niet overal, alleen de wat hogere percelen.
Verder heeft hij in de melkput een aantal oude versleten bakken voor de brokken verwisseld voor nieuwe. En nieuwe tepelvoeringen in de melkafnemers geplaatst. Hulp zat  in de vakantie, dat schiet dan meer op.

Oudste zoon zet ze er vast los in.... want hij helpt zo graag mee.

Dochters hadden de afnemers al schoon gemaakt.

Farmer duwt ze er verder in en voilá, het kan er weer een jaartje tegen.
We hebben een melkstatus Excellent, graag zorgen we dat 't zo blijft.

Middelste dochter en ik hebben de bijkeuken een grote beurt gegeven, beslist geen overbodige luxe. Dat hok is zo lastig netjes te houden, maar nu ziet het er weer een beetje toonbaar uit, alleen de kastjes nog, die pak ik van de week wel mee met het gewone rondje.
Vrijdag zijn we een dagje weg geweest en zaterdag heeft Farmer een zakje vroege aardappels gepoot in het kasje. Oudste dochter heeft bijna alleen het hele kasje omgespit. Het is niet zó groot en ze nam steeds een stukje. Zo leuk dat ze actief betrokken is bij de moestuin.
Deze week willen we in het kasje nog een bedje wortels, kroten, snijbiet en een rijtje sla en radijs zaaien. Alles een beetje, zodat we eerder uit de tuin kunnen eten. Want voor we kunnen zaaien in de gewone moestuin, moeten we eerst nog aardig wat doen... daar moet alles nog schoongemaakt en gespit worden.


Plannen maken kan altijd. Bijvoorbeeld over de kruiden die ik wil zaaien. Vorig jaar hadden we voor het eerst basilicum gezaaid en dat is een absolute must geworden. Ik ben de smaak erg gaan waarderen, in m'n tomatensoep en in de pizzasaus... en gisteren heb ik het laatste van m'n voorraad gebruikt. Ik zal komend seizoen dus ijveriger moeten zijn in het aanleggen van m'n wintervoorraad. Goudsbloemen, nog zo één die ik echt weer wil doen. Ik heb er vorig jaar nog niet echt iets mee gedaan, maar ze bloeien heel  lang door en stralen zo'n vrolijkheid uit.
Verder de gebruikelijk dingen. De doperwten zijn ook al op, dus daar willen we dit jaar iets meer van zaaien. Wortels idem, ik hoop dat de winterwortels het beter zullen doen dan vorig jaar, toen kwam er nagenoeg geen één. De bonen zullen we ook weer doen, zoals we al jaren doen. Het is  met bonen ook erg verschillend wat er vanaf komt. Het ene jaar heb je veel, het andere weinig. Dat is tegelijk ook het boeiende en spannende elk jaar weer, zowel in het groot: het gras, de maïs, als in het kleine: de moestuin. Het leert je afhankelijkheid.

Tussen de dagelijkse dingen door probeer ik ook steeds mijn verstelwerk erbij te nemen, dat is iets wat nooit ophoudt omdat het ook steeds weer aangroeit. Ik heb twee pyamabroeken en een paar gewone broeken opgelapt en er wachten nu nog een paar overalls.
Vandaag zijn de kinderen weer naar school en ben ik meteen flink aan de gang gegaan met de kamer, opruimen, stoffen, zuigen en dweilen, alles in 1 rit door, een verademing!
En nu ga ik naar het kantoor voor de wekelijkse beurt, 'k wil het nu graag bijhouden. Ook al sla ik weleens over, elke week een vast moment voor elke ruimte werkt voor mij erg goed!

Als dit nou geen bewijs van luiheid is, weet ik het ook niet meer... ;-)

dinsdag 21 februari 2012

Een jaar lang verhaaltjes...

Helemaal geen erg in gehad: verleden week was mijn blog 1 jaar in de lucht! Heel gek, het lijkt veel korter. In het begin was het spannend, toen was het zelfs een tijdje een beetje verslavend en nu zit het ongeveer in m'n ritme, al heb ik geen vaste dagen waarop ik een stukje schrijf. Leuk dat er zoveel volgers al zijn en dan al die reacties! Leuk en nogal eens leerzaam!.
En dit is het 118e berichtje.... en ik weet niks bijzonders.
Het is hier vakantie, de hobbykamer is in beslag genomen door 4 giechelende en schaterende meiden (jongste dochter met 3 vriendinnen), die nu nog op 1 oor liggen. Nee, inmiddels weer giebelen.
Ik ben blij dat het goed weer is, dan kunnen de jongens ook lekker buiten ravotten. Binnen buitelen ze anders ook maar over elkaar heen en dat maakt me altijd zo vol in m'n hoofd, dat ik er nauwelijks meer bij kan nadenken. Gelukkig, als ze dan weer binnen komen zijn ze weer een stuk rustiger.
Oudste zoon is druk met het schrijven van boeken... jawel. Op een paar dubbelgevouwen A-4'tjes maakt hij tekeningetjes en schrijft er een verhaaltje bij. Zo grappig.
Verhalen schrijven deed ik vroeger ook wel, dat had ik gemeen met mijn jongste broer. Als enigen in ons gezin deden wij dat en ik denk dat wij twee ook verbaal het sterkst zijn, dingen goed kunnen verwoorden. In die zin is het wel goed dat oudste zoon dit doet, want hij is een verlegen en stille jongen. Op school dan en bij anderen, want thuis laat hij zich wel gelden, gelukkig. Zo heel anders is middelste zoon, hij is vrij en voelt zich ook ergens anders snel op z'n gemak. Daarin is overeenkomst te zien met middelste dochter, die was ook wat vrijer in haar doen dan de andere twee.
Grappig, wij  hebben eigenlijk twee gezinnen in één. Je ziet daarin bepaalde trekjes van oudste en jongste bijvoorbeeld, die zich herhalen. Het is twee keer oudste, middelste en jongste kind.

Over schrijven gesproken: ik las pas in de krant een stukje over B. Nijenhuis. Een boek van hem werd opnieuw uitgegeven: de Tornado. Dat boek heb ik in een oudere uitgave (met dank aan de rommelmarkt) en is inderdaad een geweldig boek. Ook dossier 333, wat ik onlangs nog weer heb gelezen, is prachtig. Als er dan iemand was die mooi verhalen kon schrijven was hij het. Hij schreef met een heel eigen, typische mengeling van ernst en humor. De twee genoemde titels vind ik de mooiste, maar ook zijn andere boeken vind ik heel mooi.
Dit zijn echt boeken die ik lees en herlees en dat heb ik maar met weinig boeken. Voor de geïnteresseerden: hier kun je artikel lezen.

Ik ga weer naar mijn huishouden.... heb plannen om een aantal kasten aan te pakken, nu middelste dochter thuis is weet zij niets te doen. Helaas kon ze niet terecht bij de kwekerij waar ze nogal eens werkt. Ik heb nog genoeg te doen. Ik vind niet dat kinderen voor elk taakje iets moeten krijgen, maar als ze mij echt een tijdje flink helpen, geef ik ze er wel wat voor. Net zoals oudste dochter die nogal eens mee melkt, dat scheelt echt in tijd voor Farmer en ze wil ook in die richting gaan studeren.
En we gaan brainstormen  over de tuin: wat gaan we wel zaaien en wat niet meer, er moet nog gespit worden... en oh zoveel meer...

Nu heb ik toch maar weer een stukje bij elkaar gekregen ;-)

woensdag 15 februari 2012

Spitsuren

Soms heb je van die dingen die ongemerkt aangroeien tot een steeds terugkerende groter wordende ergernis. Elke morgen moet ik de jongens aansporen om op te schieten. En ik maak het ze zo makkelijk. Ik leg voor ieder ventje een stapeltje neer: broek, shirt en sweater/vest. Sokken hebben ze dan al aan. En als ze eindelijk hun goedje aan hebben, moeten de schoenen en de jassen nog. Maar de jongens hebben er een handje van om tussendoor telkens op hun speelgoed te duiken of de andere zaken waar ze druk mee zijn, hun eigen fantasiespelletjes. Omdat ik over 't algemeen en 's morgens helemaal niet zo uitblink in geduld, wordt er al snel wat afgemopperd. En dat komt de sfeer natuurlijk niet ten goede. Met de meiden heb ik dit nooit zo sterk gehad, al was het toen ook weleens wat. De jongens gaan echter minder graag naar school dan de meisjes (toen!). Het ontbijten geeft geen problemen, in een aardig tempo wordt hier per kereltje zo'n 2 sneetjes brood verorberd.
Ik realiseerde me dat ik teveel dingen tegelijk wilde doen en daarom ben ik me meer gaan focussen op alleen de ochtendspits, zorgen dat de jongens eerst naar school zijn, de rest komt dan wel.
De meiden zorgen voor zichzelf, komen zelf op tijd uit bed en  maken hun eigen broodtrommels klaar, zijn daarin dus helemaal zelfstandig. Die zijn al vertrokken voor de jongens uit bed zijn. Behalve oudste, dat varieert omdat zij dan weer school heeft en dan weer op stage is.

Vorige week hadden de jongens het dokterskoffertje weer eens opgezocht. Middelste lag op de bank en kreeg door oudste in rap tempo de ene na de andere spuit toegediend. Ik zei: "mooi! De patiënt is weer aardig opgeknapt, hij mag zijn kleren aantrekken. En de dokter kan zijn operatiepak verwisselen voor zijn andere pak." Het werkte; gewillig, met glimmende ogen en een vlugge glimlach (want mama speelt het spelletje mee) trokken ze hun kleren aan. Jongste, de raadgevingen van de consultatiebureaujuf ten spijt, help ik nog met aankleden, anders kan ik tot sint-juttemis wachten. Hoewel ik steeds meer probeer om hem zelf z'n boeltje aan te laten trekken.

Zoveel creativiteit kan ik echter niet elke morgen opbrengen.
Tijd voor een andere, strakkere aanpak dus. Er zijn verschillende manieren:
We doen wie het eerste klaar is. Beetje oneerlijk, omdat de oudste vaak het snelste is.
Of ik zet de kookwekker op 5 minuten en dan moeten ze aangekleed zijn. Dit werkt tot nog toe het beste.
Als ze vroeg wakker zijn kunnen ze na het ontbijt nog even spelen en ik kondig dan aan dat ze over b.v. 10 minuten zich klaar gaan maken (schoenen en jas).
Het lijkt wat legerachtig. Maar het werkt nu stukken beter, en het leukste ervan is dat ik de jongens nu complimentjes kan geven als het goed ging. Zo begin je de dag toch gezelliger!



's Avonds zijn ze ook niet zo genegen om  - je raadt het al - hun pyama's aan te doen. Maar dat is makkelijker. In de wintertijd mogen ze 's avonds niet meer naar buiten. Meteen na het eten gaan de pyama's aan, en nee, je hoeft nog níet gelijk naar bed, je mag nog even spelen. Jongste gaat daarna als eerste, hij tolt echt om. (Of hij moet 's middags al een dutje gedaan hebben, wat ook nog voorkomt.) Daarna ga ik met de jongens oefenen met lezen of sommen, nog voorlezen en zingen en dan gaan zij ook. Wat ik storend vind is als één van de meiden op dat tijdstip ook nog komt met het een of het ander en ik zeg tegenwoordig dat ze even wachten moeten tot de jongens naar bed zijn. Vrouwen mogen dan wel goed in multitasken zijn, dan ben ik zeker een uitzondering, want het maakt mij korzelig als iedereen tegelijk mijn aandacht vraagt. Ook tijdens het koken vind ik dat heel irritant, dan moeten ze echt zichzelf vermaken.
Ik merk duidelijk dat structuur heel goed werkt bij kinderen. En als je de tijd echt voor hen neemt worden deze drukke uren toch heel fijne momenten!


Onze kinderen zijn gelukkig allemaal gezond, en hebben geen label of iets dergelijks. Nu ik over dit alles nadenk, krijg ik nog meer respect voor al die ouders die zoveel geduld opbrengen voor hun kinderen met een bepaalde "gebruiksaanwijzing", als ik het zo eens zeggen mag.

Tijdens deze spitsuren is mijn Farmer onder de koeien.
Hoe mooi sneeuw en ijs ook zijn, we vinden het ook wel weer prettig dat het niet meer vriest. Farmer heeft er behoorlijk meer werk mee, alles nalopen en controleren. En het vraagt veel energie! Ach, elk seizoen heeft z'n mooie en mindere kanten.
Wat dat betreft verlangen we wel naar de lente.
Kan ik de jongens weer ergens buiten vandaan plukken voor het eten of naar bed gaan... weer een ander verhaal ;-)

Oh ja, misschien miste iemand in dit stukje nog iets over het wassen.... dat gebeurt hier -zeker in de winter- maar 2 x per week. Op andere dagen is een kattewasje voldoende. Sinds de komst van jongste dochter, die als baby een schraal huidje had, doe ik ze niet dagelijks in bad. Ik zie meer nadelen dan voordelen van het elke dag douchen.  Het scheelt een hoop tijd, water en geld. En we zijn daarmee echt geen viezeriken. Als je bedenkt hoe vaak weinig men vroeger waste...


donderdag 9 februari 2012

Beetje barbaars?

Ik wilde fijngemaakte walnoten door de koekjes doen.
Maar kon helaas de notenkraker niet vinden.. 

Dus deden we 't maar zo.

En het fijnmaken deed ik zo.
Zo maak ik ook koekjes voor bijvoorbeeld een taartbodem fijn.

Daarna gewoon de fijngemaakte noten door normaal koekjesdeeg gedaan
(voordat ik alles tot een bal kneed)
en we smikkelen nu van walnotenkoekjes.

Het doek zit nog steeds tegen de buitenkant van de bijkeuken, inclusief buitendeur. 
Het is geen mooi gezicht, maar het helpt geweldig tegen de kou, want het was echt koud steeds daar.
En we hebben nog wel andere buitendeuren....

Door het ijselijk gebeuren heb ik minder gedaan dan ik wou.
Maar ik zit er niet mee, dat komt nog allemaal wel.
Eigenlijk doe ik alles in een rustig tempo, blijkbaar maakt de kou me wat sloom.
Maar ik voel me er prettig bij.




maandag 6 februari 2012

Wondermooie witte wereld

Op zaterdag wachtte ons een onaangename verrassing: de waterleiding van de bijkeuken was bevroren. Het was -20 geweest! De was lag nog in het sop en de machine kreeg geen water meer. Farmer ging een een stuk viltdoek (heeft om de oude mestsilo gezeten) halen en heeft dat tegen de buitenkant gedaan, achterdeur mee ingepakt, electrisch kacheltje in de bijkeuken gezet en aan het eind van de middag kon ik weer draaien. Gelukkig is er bij de stallen niets bevroren, we horen van anderen dat ze wel problemen hadden, erg vervelend.

Na  het ontbijt móeten de jongens naar buiten en ik loop mee met de camera in aanslag, die ik steeds in mijn jaszak doe, want het beeld wordt steeds beslagen door de vorst.













Na m'n mok koffie ga ik met oudste zoon uit op schaatsen. Maandag gaan ze met school schaatsen en hij heeft er geen, dus we moeten wel door de bevroren wereld.
We stappen in de auto en moeten echt stapvoets rijden. Maar wat een genot om onder het rijden een beetje om je heen te kunnen kijken! Het is werkelijk prachtig buiten. Alle sneeuw van de dag ervoor is vastgevroren, elk hekje en takje bedekt met een laagje sneeuw, het merendeel nog ongerept. 
Ik moet denken aan de Bijbeltekst: Al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw,... (Jesaja 1). 
Eindelijk aangekomen op de plaats van bestemming, heb ik nog de keus tussen nieuw en tweedehands. Nou, als je nog tweedehandse hebt... dan graag. Ja hoor, mooie hockeyschaatsen in maat 36. Een meevaller, daar had ik niet op gerekend. Scheelt me toch zo'n 30-40 euro. Op de terugweg halen we in een ander dorp nog een paar nieuwe handschoenen voor oudste en middelste zoon. Wat ze hadden was niet zo mooi meer en kapot. 
Als we gegeten hebben gaat hij z'n schaatsen gelijk proberen. Want in de tijd dat wij weg waren, hebben de dochters al een mooie baan geveegd op de bevroren wetering. 
Met jongste ga ik kijken, onze laarzen knoerpen in de sneeuw. Het  is zo mooi. We lopen het koeienpad uit naar achteren, naar de wetering. Uit de verte zie ik hun hoofden al, van links naar rechts, draaien... Even niets en ja, daar is ze weer... 








Middelste zoon heeft ook voor het eerst echte schaatsen aan, maar het zijn oude leren, en hij zwikt wel gauw. Maar al doende leert hij, met vallen en opstaan, oudste zus helpt hem een handje.




Ook oudste zoon gaat fijn!

Jongste en oudste dochter genieten volop.
Middelste komt ook nog even schaatsen, maar die houdt er niet zo van.
Zelf doe ik het ook niet, het is jaren geleden dat ik geschaatst heb.



Farmer veegt er nog een paar lussen bij. Later komen er nog een paar buurmeisjes schaatsen.
Om half 5 loop ik weer naar huis, daar wachten nog de nodige dingen: eten koken, cake bakken voor zondag en nog een was. In het zonlicht glinstert de sneeuw en ik geniet weer van de mooi witte wereld.




En dit is het einde van een schitterende dag!


donderdag 2 februari 2012

Bibberskoud....!

Dat zegt middelste zoon altijd en hoe waar is dat nu! Oh, je gaat die beesten steeds beter snappen, die lekker in een holletje kruipen en weg kunnen zinken in een diepe, diepe winterslaap. Maar nee, voor ons is de werkelijkheid onverbiddelijk: de koeien wachten op voer en om gemolken te worden. De kinderen wachten er niet op, maar moeten toch naar school, en maak het rijtje maar langer...

Farmer doet er alles aan om te voorkomen dat de buitenboel bevriest:
Dekens over de mestputten....

.... en over de mestpomp.
Je hebt echt een probleem als dat allemaal vast gaat zitten door de vorst. 

Kouwe kak in de stal...;-)
Aan de buizen vastgevroren...
Gelukkig niet op de vloeren, de mestschuif neemt alles nog mee.

De luchtkleppen aan de oostkant van de stal zijn dicht gedaan.
Daar komt die ijzige wind vandaan.

Een mereltje komt eens langs, op zoek naar wat behaaglijkheid?

In januari 1997 was het water in de drinkbakken bevroren en er waren klonten mest bevroren. Een hele taak om alles dan weer steeds ontdooid te krijgen. Toen was de stal wel minder vol dan nu, dat scheelt waarschijnlijk. Maar  het vriest nu nog maar een paar dagen. Nee, voor boeren en tuinders is het met dit weer opletten. En als de laatste koe uit is (gemolken) daalt de temperatuur in de melkput hard en is Farmer  blij dat hij binnen zijn voeten weer kan verwarmen.
De kinderen zien uit naar sneeuw, ze vinden dit niet echt winter.... Oudste zoon trotseert de kou en gaat telkens naar buiten tot hij kleumend zich binnen weer komt verwarmen. Maar middelste en jongste blijven liever binnen "Weet je hoe bibberskoud het is?"

Ondertussen heeft een verkoudheid me te pakken gekregen, maar ondanks genies, gekuch en gesnotter is er  aardig wat opgeruimd in het kantoor. Het was een  beetje blijven liggen de laatste tijd, en je zag door de papieren het kantoor niet meer.... Ik ben begonnen met alle troep die er niet thuis hoort eens weg te bergen/ weg te gooien, en de stofzuiger er vast een keer door te halen. Dat gaf al een heel ander gezicht. Allerlei  papieren die er slingeren met dingen van school horen daar ook niet, dat mogen de meiden straks zelf uitzoeken. Nu zijn we bezig met het opbergen van alle paperassen in de desbetreffende mappen, waarbij we proberen wat meer systeem aan te brengen en overbodig geworden mappen in dozen op te bergen, zodat we meer plaats krijgen op de kastplanken. 
Aan de ene kant komt er steeds meer administratie bij, aan de andere kant worden bepaalde zaken nu electronisch doorgestuurd en direct gekoppeld aan het veeprogramma.
Als laatste wil ik dan nog de bureauladen uitmesten en dan kan de wekelijkse poets/opruimbeurt weer volstaan!
Ik ben niet zo van de grote schoonmaak maar dit lijkt er wel erg op.... geeft toch wel een rustig gevoel dat alles daar weer op orde is.

Ik ga gauw verder met mijn etenspotje voor vanavond: hutspot!









Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...