Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 19 april 2012

Jongensstreken

Wie denkt dat onze jongens altijd lief en zorgzaam zijn voor elkaar heeft het mis. De playmobil lag de laatste dagen over de vloer en terwijl ze daar anders uren zoet mee zijn, hebben ze nu steeds weer ruzie. Oudste zoon bouwt een mooi kasteel en verzint zijn heldhaftige, maar aardig realistische verhalen, middelste zoon daarentegen heeft in zijn hoofd een weliswaar prachtige mengeling van fantasie en werkelijkheid, maar zit oudste daarmee in zijn vaarwater. "Dat kan helemaal niet!", roept die dan ook verbolgen. Middelste is er één van altijd even langer doorgaan (grenzen opzoeken!) dan wenselijk en 't gevolg is een wel zeer realistische strijd waarbij het er nogal uhm... vleselijk aan toe gaat. Het begint met een duwtje, dan komt er een trap of klap bij en uiteindelijk heb ik twee, en soms ook drie, blêrende bengels, die allemaal uit alle macht proberen te "bewijzen" hoe onschuldig ze wel zijn en zich de slachtofferrol met verve aanmeten.... Wat moet ik daar nou mee? Er valt geen zinnig woord te horen tussen al het luidruchtig gesnotter door, dus parkeer ik ze een tijdje in de gang en de bijkeuken. Afkoelen. Daarna laat ik wat opvoedkunde los over samen spelen en rekening houden met elkaar en zéker je handen thuishouden en blabla. En dan gaat het weer goed. Tot.....
En nu, na een halve week, ben ik het zat. Opruimen de boel. In de bakken en wegzetten. Ga maar wat anders doen. En grote kans dat het de volgende keer weer beter gaat, meer als vanouds. Je vraagt je af, is dit een leeftijdsprobleem? Of zijn ze ook gewoon moe?


Ze kunnen het wel hoor, samenspelen. Ze kunnen het meestal goed met elkaar vinden.
Zoals afgelopen zondag. Neem 3 vrolijke jongens, daarbij gevoegd nog enkele melige jongedames, en je kunt je misschien een voorstelling maken van de gezellige Bende die er dan gaat heersen....
'Die avond is middelste zoon met een grote puzzel bezig, jongste komt er ook gezellig bij met een stel makkelijkere puzzels. Ik zit ernaast met een boek. Hoor ik jongste zoon zeggen tegen middelste: "Je hoeft je niet te moeien met mij hoor..." Het blijft een tijdje stil. Middelste speurt naar stukjes..... en zegt dan: "Dat doe ik toch ook niet?" "Grapje!", lacht jongste, "hèhèhè"  en hij draait zich om naar mij: "Ik ben een grapjesmaker, hèhèhè!"
Ik heb een oude eierkist staan in de keuken en daar zitten verkleedspullen in, waar onze fantasierijke jongens graag gebruik van maken. Jongste heeft daar pas een oude glazenloze zonnebril in ontdekt. "Kijk eens mama", roept hij, terwijl hij naar het montuur kijkt dat zich op het puntje van zijn neus bevindt, "ik heb een bril op!"
Hier hebben we wat mest over de moestuin gespreid. 
Voor oudste zoon is dit vermaak en werk ineen. Hij voelt zich nuttig én hij geniet ervan.
Zo gaat dat met boerenknullen, hoe denk je anders dat ze aan spieren komen?
Niet door alleen een computermuis te besturen, al weten ze daar ook raad mee.

Oogst van een halfuurtje mama helpen in de tuin...
Ik haal onkruid en dode stengels weg en hij komt vlak achter mij aan, want onder dat dorre spul komen de slakken tevoorschijn. En die vindt hij zo leuk.
Een kinderhand is toch maar gauw gevuld....

8 opmerkingen:

  1. Wij hebben ook drie jongens, nu al op eigen benen en al vader. Zo gaat het steeds weer door. Ik beschouwde dit soort acties maar als "oefenen voor het leven." Niet te veel mee bemoeien. Al was ik er ook wel eens zat van hoor en greep dan in net als jij. Blijf er maar wat nuchter mee omgaan. Groot gelijk.
    En dan zo'n dialoog tussen twee broertjes, heerlijk! Schrijf ze maar op, dat is later nagenieten. Ik geniet van je blog.
    Fijne dag nog en groetjes, Thea R.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Storm op komst zei mijn moeder dan. Ach het is een natuurlijk proces dat uit proberen. Niet te veel mee bemoeien, het lost zich vanzelf vaak weer op. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen. Heerlijke rode wangen krijgen ze van dat buiten zijn. Niet zo mooi al die slakken in je tuin, aan de andere kant is het de natuur he, hier zijn er ook erg veel.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heerlijk jouw jongens! Die van mij konden heel ged samen spelen, bouwen, en ..... ruziemaken. Zeer herkenbaar dus :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat klinkt het weer gezellig, die jongens zo lekker bezig. En tja, dat kissebissen hoort er zo nu en dan een beetje bij denk ik...
    Van de week liep Lydia ook al achter me aan om slakken te zoeken. Als ze er één gevonden had liep ze naar me toe (slak bijna fijngeknepen in haar knuistje) om h'm te laten zien. Daarna gooide ze ze allemaal over het hekje :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heerlijk de foto van je zoon in de moestuin en de slakken. Dat is het leuke en fijne van kinderen die buiten opgroeien ze vinden niets eng ,vies of vreemd.En ach elkaar vliegen afvangen hoort er ook bij. Weet je hoe wij dat trouwens noemen zoals jouw zoon bezig is , of zoals die bij ons hout hakt, een gratis sportschool, oftewel goed voor de conditie en de spieren. Gr Henriëtte

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een leuk 'jongensstreken-verhaal'van jou.
    Ja, zo zijn ze. Eerst ruzie, dan weer dikke vrienden. Het is een leuk stel jongens, wat een koppie's. Super dat ze zo meehelpen, en dan ook nog slakjes in een emmer opsparen. Wat gaat hij ermee doen? [ze komen in iedergevalstraks vast niet meer tussen jou sla en andijvie plantjes in de moestuin..]
    Mooie uitspraken ook. Moet je eigenlijk opschrijven hè, en bewaren.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mijn twee jongste zonen van 11 en bijna 9 hebben dit ook. Het ene moment zijn ze dikke vrienden, het andere hebben ze enorm ruzie. Heel vermoeiend, maar het hoort er nu eenmaal bij.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Grappig zeg die slakken. Dat vond ik als kind ook geweldig om te verzamelen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...