Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 31 juli 2012

Snijbonen en het therapeutische van groente snijden

Sperciebonen hebben we dit jaar niet. Snijbonen gelukkig wel en die werden steeds door mijn schoonouders geplukt (da's makkelijker natuurlijk dan bij princessebonen, zo aan de staken) en ze halen ze zelfs af voor mij. Wat een luxe. Net als zij heb ik er geen hekel aan, vind het een rustig werkje waar je bij kunt zitten. Maar ik heb natuurlijk  nog genoeg andere dingen te doen dus vind ik het zeker prettig dat ik ze afgehaald en al binnen krijg! Vorige week heb ik ze geweckt. Ik heb een vast patroon inmiddels, en het ging soepel.
Eerst het aanrecht leegmaken en gootsteen schoonmaken. 's Morgens had ik extra kroten gekookt en die in de vriezer gedaan, dus dat moet eerst helemaal opgeruimd zijn. Water erin en daar de bonen in wassen. Rare snijbonen worden eruit gevist, die kronkelige slungels blief ik niet in de potten - het moge dan discrimineel zijn. Ze zijn voor directe consumptie wel goed genoeg.
Beetje uitlekken in vergieten met bakken of pannetjes eronder anders wordt mijn aanrecht een kledderboel.


Snijden. Ik doe dat met de hand, dat vinden ze hier het lekkerst en ik vind het leuk om te doen. Groente snijden.... op het therapeutische af. ('k Heb trouwens onlangs wel een snijbonenmolentje gekocht bij de kringloop, leuk om het ook eens zo te doen en ik wil eens bonen in 't zout proberen.) Met m'n handen bezig zijn en ondertussen m'n gedachten de vrije loop laten. Overdenk ik de dingen betreffende de kinderen, andere mensen en het werk bijvoorbeeld. Krijg ik alles wat meer op een rijtje in mijn vaak overvolle hoofd. En daardoor rust...
Vooral als je kunt snijden met een goed scherp mes, dat werkt super fijn. Een goed messenblok hoeft trouwens helemaal niet zo erg duur te zijn, de mijne was dat in ieder geval niet. Bovendien heb je er voor jaren plezier van. Die grote plank ligt alleen op het aanrecht (werkeiland) in drukke tuintijden. Die kreeg ik van mijn ouders en vind ik erg handig als ik zoveel te snijden heb. Ooit kreeg ik een doos vol paprika's, die heb ik ook daarop gesneden, iets op laten drogen en rauw ingevroren. Dat gaat heel goed, je moet ze alleen wel in bevroren toestand in de (wok)pan doen, gelijk bereiden. Zo doe ik ook met een rest paprika of prei of kool die ik over heb, gelijk gesneden in de vriezer, dan kan het niet meer vergeten worden en bedorven raken.


Terug naar de bonen.
Ondertussen staan twee grote pannen water op, voor het blancheren. Darvoor heb ik een paar netjes gemaakt van een stuk oude vitrage. Als het water kookt doe ik een paar handen bonen in een netje en hang het in het water. Als het water opnieuw kookt, laat ik ze een paar minuten koken. Ik doe ze twee minuten anders vind ik ze te slap worden, bij gewone bonen hou ik drie minuten aan. Ik zet de kookwekker daarvoor. Dan haal ik het er uit en spoel het direct met koud water af, doe ze in een vergiet en daar kunnen ze uitlekken. Ik werk met twee pannen (en twee kookwekkers, één die op het fornuis zit en een andere), het gaat dan sneller, maar je moet wel bij de les blijven. Ik kan ondertussen niets anders doen dus zet ik een stoel erbij en af en toe laat  ik mijn benen even uitrusten. Ik ben tenslotte geen 20 meer en dan nog, op spataders zit ik ook niet te wachten.


Als alle bonen geblancheerd zijn zet ik nieuw water op voor in de weckpotten. Ik was de potten (hoewel schoon weggezet) met heet sodawater, spoel ze af en zet ze omgekeerd klaar op een theedoek. De ringen kook ik een paar minuutjes in wat water met een paar druppels afwasmiddel. Als het water gekookt en afgekoeld is giet ik het over de bonen in de potten, sluit ze met de klemmetjes en dan gaan ze de weckketel in. Die werkt electrisch, dus ik stel hem in en dan hoef ik er verder niets aan te doen.

De potten eruit vissen ja.
Die klemmetjes gaan eraf als de potten afgekoeld zijn. Dan zitten de deksels vacuum-vast.

Dan de boel gelijk opruimen en even uitblazen met een koppie thee.

Tjonge.
Heel verhaal over een doos vol bonen.
Saaaai.....
Ik ben ook maar een eevoudig huistuinkeukenmoedertje.

En daarnet heb ik nog zo'n doos gehad en die gaan de vriezer in, want mijn potten zijn bijna allemaal vol en het is ook iets minder werk.

Tussen de groenteverwerkingen door lummel ik eerlijk gezegd maar een beetje aan, af en toe eens een flinke poetsbui en dan vind ik het alweer goed. Het is  nog vakantietijd tenslotte.

donderdag 26 juli 2012

Rabarbara en Plaswijck

Vroeger als meisje vond ik het al lekker: rababer. Ik vond het wel een gekke naam, want er zat een meisje bij  mij op zwemles dat Barbara heette, en ik dacht eerst dat mijn moeder een grapje maakte toen ze het over rabarber eten had ;-) 
Vorig jaar heeft mijn Farmer een nieuwe rabarberplant voor me meegebracht. Omdat de plant die er stond op sterven na dood was. Toch heeft hij die er ook nog uitgehaald, gedeeld en weer in een ander stuk grond gepoot en en nu prijken er 3 mooie volle planten! Daar heb ik al een paar keer van genomen, maar nog niet zoveel en nu waren de stengels weer fors gegroeid. Je kunt ze makkelijk loskrijgen zonder een mes, je pakt een stengel bij de onderkant en trekt hem met een draaiende beweging los. Je kunt tot in augustus oogsten, maar je mag geen roofbouw plegen: laat ongeveer 3 stengels eraan zitten, anders overleeft hij het niet. Ik heb een pond gebruikt om met aardbeien (uit de vriezer) weer lekkere jam te maken. Verder maakte ik de rabarber op de gewone manier klaar en deed een deel ervan in een potje. Lekker voor de winter. 




Dat gaat hetzelfde als bij de appelmoes: je maakt de rabarbermoes helemaal klaar, zoet het met suiker en wat (schenk)stroop, maakt het evt. wat dikker met een papje van water en custard of maizena. Dan breng je het weer aan de kook. En dan giet je het kokend heet in schone potjes, draait de dekseltjes erop, even op de kop laten staan, zodat de deksel goed vacuum trekken. Zo bewaar ik het op een koele donkere plaats, bij mij is dat de schuur. Denk er goed om, met dit "kokend vullen"-principe, moeten je de potjes echt een paar minuten uitkoken. En werk hygiënisch, ik pak altijd een schone theedoek om de potjes op te zetten, en een schone vaatdoek om de randen af te nemen voor de deksels erop gaat. Ik zeg het er maar even bij, voor degenen die het ook eens willen proberen maar nog niet zoveel ervaring hebben.

Het is druk hier, we staan op het punt te kuilen. Maar we hebben ook al genoten van de nieuwe veranda, wat een heerlijk plekje! Vooral 's avonds kunnen we nog een hele poos buiten zitten. Tot we leeggezogen worden door de muggen...


We zijn ook een dagje naar Plaswijck geweest, een leuk park in Rotterdam. 






Voor een redelijke prijs (nog geen tientje per persoon) hadden we een heerlijk dagje! 







maandag 23 juli 2012

Thuis op vakantie in Zandbergen en Verandia

En daar was de zon dan.
Het water in het grote zwembad is nog zo "bibberskoud", middelste zoon kruipt wel bij broertje in de teil.... 

Er is niet veel nodig om plezier te maken!

Eerder die week is er een lading zand besteld.
Te gebruiken voor allerlei doeleinden.

Joepie!

Een slootje van regenwater maakt de pret natuurlijk nog groter.
Die met vuil en zand aangekoekte overalls hangen nu lekker schoon aan de waslijn.

De berg wordt opgeleukt met snoeihout.

Nee, ik mag niet bij die grote zandhoop, dat is buiten het hek. 
Jammer-jammer. Had ik nou juist zo leuk gevonden...

In de keuken krijgen we last van plaatselijke zandverstuivingen en ander ongerief in de vorm van stof van het slijpen van tegels... Farmer is druk bezig met het uitoefenen van een grote hobby: klussen en (ver)bouwen.

Nog lang niet af maar dit is 't voorlopig resultaat van het nieuwe Terrazzia...
De dozen met schroeven nog op het bestoven werkblad.

En het nieuwe Verandia. De houten muur moet nog worden afgewerkt.
En we willen daar nog een planken vloer i.p.v. deze platen, zullen eens rondsnuffelen hier en daar.
Maar voorlopig is dit al een heerlijk plekje.

Bezien vanaf de andere kant.
Zoals een scherp waarnemer kan zien is het overdekt. De witte planken en de deur zijn gekregen.
Het tafelblad ook, alleen de poten heeft Farmer er nog onder gemaakt.

Ja, we houden het wel uit hier ;)





donderdag 19 juli 2012

Het weer: dankbaar onderwerp om te mopperen?

Wij Nederlanders praten nogal eens over het weer. Liever gezegd, wij praten graag en veel over het weer.
We gebruiken het als gespreksopener, als tijdsvuller in de rij voor de kassa, en als er nergens over te praten valt kun je het altijd nog hebben over het weer. Want hoe dan ook, het is een dankbaar onderwerp, het weer is zo wisselend en graag halen we er nog dat en dat jaar bij, tóen was het zo'n hete zomer of zo'n barre winter.... Onze taal heeft zelfs veel uitdrukkingen over het weer: Hoge bomen vangen veel wind, wie wind zaait zal storm oogsten, niet over één nacht ijs gaan, één zwaluw maakt nog geen zomer (en een heleboel zwaluwen ook niet altijd), na regen komt zonneschijn.
We praten er niet alleen over, we klagen ook heel veel. Het schijnt dat dat klagen bijdraagt aan ons saamhorigheidsgevoel. Meer dan het doen van positieve uitspraken. Zou kunnen.
Zelf probeer ik altijd het mopperen te voorkomen en hou ik het het liefst bij feiten. Natuurlijk vind ik al die regen niet zo leuk. Het maakt me wat somber. Bovendien: de bodem slibt dicht en de mais groeit nauwelijks. (En dit noem ik een feit, geen gemopper.)   Echter van enkele bloglezers aan de andere kant van de grote plas, begrijp ik dat het daar kurkdroog is en zij bidden om regen omdat de graanoogst dreigt te mislukken en de mais staat om te krullen en het gras verdroogt. Tja, en vorig voorjaar was het hier zo droog, dat mijn Farmer veel heeft moeten beregenen. Toen was het daar niets als regen, zelfs zo dat de mais er lange tijd niet in kon (gezaaid). Dit maakt mij weer des te meer voorzichtig. Wij zullen het moeten en mogen doen met wat de grote Gever ons toeschikt. Wat mij aangaat, ik vind de troost en hoop uit de belofte van God groter dan dat het mopperen mij zou opluchten. Nee, ik ben geen  heilige, ook  ik klaag weleens. Toch is die belofte zo mooi: "Voortaan al de dagen der aarde zullen zaaiing en oogst, en koude en hitte, en zomer en winter, en dag en  nacht, niet ophouden."- Genesis 8:22. Met die belofte mogen we naderen tot God en Hem bidden om de vervulling van die belofte, ook in dit jaar.

Verlang ik naar zonneschijn? Ja, zeker. Verlang ik naar hitte? Nee, daar kan ik ook weer niet tegen. Farmer kan goed tegen 30 graden, maar ik  heb het liefst zo 23-25 graden. Dat is behaaglijk warm, maar je kunt er alles nog bij blijven doen.

Onze dochters zijn weer thuis van  hun vakanties, mijn kiekens heb ik weer bij me ;) Ze hebben het leuk gehad en wat gun je ze dat dan zo. Jongste dochter moesten we ophalen in het zuiden van Limburg, wat een prachtige streek daar! Ik ben echt een boerentrien wat dat aangaat, nooit ergens geweest en ik zei tegen Farmer: als we de boel eens een weekje kunnen overlaten aan de kinderen, wil ik daar weleens heen! Helaas had ik maar één foto gemaakt op de terugreis (want heen reed ik), maar in mijn herinnering zit het wel opgeslagen ;) Oudste dochter was in Spanje geweest, ook een hele ervaring, want buiten de Engelandreis van school was zij ook nog nooit in het buitenland geweest. Leuke groep, gezellige tijd met af en toe een goed gesprek.

Nu wacht er dus nog een berg was en ik ga weer verder!

maandag 16 juli 2012

Schatten verzamelen tussen de buien door

De kamer ligt bezaaid met de playmobil, in de keuken staat het droogrek. Daartussen proberen wij ons nog te bewegen... Buiten is het kledder en koud (dat laatste binnen ook wel, lopen met vesten). Zelfs de koeien zijn een nacht binnengebleven omdat het zó nat is. Bij de dam is de boel natuurlijk kapot getrapt. Dan was het vorige week toch wel beter.

Toen konden we toch alvast deze aardappels rooien... 
Is net schatgraven. 

De oogst is niet super, maar wát er is, is van goede kwaliteit.

We hebben nog andere aardappels ook, maar die zijn ws toch te laat gepoot, dus daarvan valt gewas tegen. Die zitten nog in de grond. De gewone bonen zijn bijna allemaal opgevreten door ofwel mussen of de konijnen, alleen de snijbonen doen het wel goed. Vandaag eten we de eersten. Lekker met stooflapjes waarbij ik een schep van mijn appelchutney heb gedaan. Dan wordt het vlees lekker mals. 

De mussen hadden ook de tomatenplanten kaalgevreten, grrr. We proberen te redden wat er te redden valt, door verplaatsing van de bakken naar het kasje. Daar zijn ook  nog tomatenplanten spontaan opgekomen dus die wil ik nu nog aangebonden hebben, zodat we toch nog wat tomaten zullen hebben.

En ik wil de capucijners plukken, maar vandaag is 't niks dan regen.
Wel handig, die donkere paarsbruine peulen, die zie je niet zo gauw over het hoofd.

En met dit rakkertje gaat 't goed. Nu mag ze los lopen in de tuin - binnen het hek. 
Wat er soms toe leiden kan dat ze klein kereltje zowat omver draaft, wanneer ze als een ongeleid projectiel over  het terras schiet. Tja, haar manieren moeten nog wat verfijnder worden... 
De oude Snuf daarentegen doet alles rustig aan. Het valt n des te meer op wat een oude dibbes dat is geworden. Maar van tijd tot tijd blaft ze nog vrolijk naar de vogeltjes, wat echt een hobby van haar is...

En nu ga ik weer stoppen. 
Er komen drie rode overalls aangerend met drijfnatte jongens erin....
"Lekker douchen, mama!"







woensdag 11 juli 2012

Tuinbonen en kruisbessen en toch onthaasten


De tuinbonen waren goed, ontdekte ik en toog maandag snel aan het plukken. Ik was alleen even vergeten dat we twee soorten hadden gezaaid, Farmer had er een stok ter markering tussen gezet maar die was helemaal overgroeid dus viel niet meer op. De gewassen waren zo hoog geworden. Ook het feit dat maar van één soort de toppen eruit gehaald waren, deed me nog niets beseffen. (Want dat moet je altijd doen bij tuinbonen, anders worden de peulen niet dik geloof ik.) Uiteindelijk zaten beide soorten dus door elkaar... ach, dan wordt het gewoon Tuinbonenmelange, klinkt nog sjiek ook. De ene soort moest een bruinkokende zijn, maar op m'n bordje prijkten gewoon witte bonen. Ik weet niet hoelang je ze dan moet koken om ze bruin te doen zien? Ik heb trouwens liever witte, ziet er smakelijker uit. En groot dat ze waren! En toch totaal -echt niet- melig. De schillen zacht en de boontjes zelf als boter zo mals! 
We eten ze meestal gewoon met gekookte aardappels, maar champignons of uitgebakken spekblokjes smaken er ook lekker bij. Je kunt ze echter ook in een salade eten en dat wil ik de komende tijd eens uitproberen. 


We hebben er dit jaar zat!
En er hangen er nog meer...

Voor het invriezen heb ik de grote wel apart gehouden van de kleintjes, want er zou wat verschil in kooktijd kunnen zitten. De bonen zijn zó gaar, ca. 5 tot 10 minuten. Ik dop de bonen, was ze, laat ze even opdrogen en dan gaan ze in grote ijsbakken in de vriezer. Voor gebruik kan ik ze dan los eruit schudden, zo makkelijk. 

Vorig jaar hebben we twee kruisbessenstruikjes gekocht. Krissen, zo noemde vroeger een oudoom van me die bessen. Er zaten rupsen in van 't voorjaar en werkelijk al het blad was eraf gevreten. Maar gelukkig lieten ze de bessen ongemoeid en zo kon ik precies 4 potjes jam van de kruisbessen maken. Het heeft een fris-zure smaak. 



Ik had nog zo'n 3,5 ons over en daarvan maakte ik een compôte. Ik bracht de bessen met wat suiker en water aan de kook. (Verhoudingen: per 500 gram bessen neem je 100 gram suiker en 100 ml water.) Ik voegde een kaneelstokje toe en liet het zachtjes zo'n 20 minuten koken, tot ze opengebarsten zijn. Even proeven, want dan kun je evt. nog wat suiker toevoegen. Ik deed er nog een beetje bij en kookte het nog door. Daarna deed ik het in uitgekookte schone potjes, liet ze een kwartiertje op zijn kop staan. Zo kun je het koel en droog wel een tijdje bewaren. Omdat ik niet zo veel meer had, was er maar 1 potje vol en het andere konden we gelijk proberen. Je vindt het er misschien uitzien als een vieze groene smurrie, maar het is erg lekker hoor! In de yoghurt of ook in kwark. In plaats van een kaneelstokje kun je ook steranijs toevoegen, dat wil ik een andere keer weleens proberen.


We hebben ook nog heel veel eieren en ik bakte vanmorgen lekkere eierkoeken.

Het lijkt alsof  ik weer de hele week in die tuin en keuken bezig ben. Nou ja, daar ben ik wel vaak te vinden ja. Maar het is ook zo heerlijk om te doen!  
Ik doe echt wel op m'n gemak, de dag door. Niet zo rekening te hoeven houden met de tijden, geeft een rustig gevoel. Niet steeds weer eruit, jakkeren naar school....al die verplichtingen en dingen moeten... Zo prettig dat je alles kunt doen zonder een tijdsdruk en haastgevoel. Weer eens een boek lezen. 
De jongens vermaken zich, ondanks het wisselvallige weer, best goed. De duplo is weer tevoorschijn gehaald en dan is het weer eens leuk. Mooie huizen en lange sleeën van auto's worden gefabriceerd. Er is meer tijd om eens een spelletje te doen. En de computer vinden ze ook best -te- leuk. Maar als het even kan zijn ze toch veel buiten. En ze helpen Farmer, die bezig is met een nieuwe schutting en het terras een metamorfose geeft.








zaterdag 7 juli 2012

Daar ben ik weer

En een beetje meer uitgerust. Wat het bloggen betreft: ik zeg ook altijd tegen anderen dat ze dat moeten doen wanneer het henzelf uitkomt en ze er zin in hebben. Gek dat ik dan toch zelf ook even het gevoel had van moeten.... Ik ga dus gewoon verder en plaats wanneer ik tijd en zin heb.  Ik ben door de zon flink wat opgemonterd, want dat speelde me ook parten. Nooit geweten dat ik daar zó sterk op kon reageren. Het heeft me echt weer energie gegeven. Nu zing en fluit ik weer onder de werkzaamheden.
't Was me het weekje trouwens wel, die eerste vakantieweek!
Een week waarin we de schuur opruimden voor het examenfeestje van de oudste twee meiden en tevens de verjaardag van middelste dochter. Zij is de afgelopen week 17 geworden.
Een week ook waarin oudste haar rijbewijs haalde. Natuurlijk koopt zij nog geen auto, omdat ze nog door gaat studeren, maar makkelijk is dat papiertje dan wel!
Een week waarin ik de haardossen van de kinderen weer geknipt heb.



Waarin de eerste erwten gegeten zijn en een deel in de vriezer is gegaan. De eerste aardappels en de boontjes uit het kasje zijn gegeten. Een week waarin ook nog wat jam is gemaakt en niet te vergeten het lekkers voor het feestje. De jam maakte ik van de rode bessen, gemengd met aardbeien uit de vriezer. Ik doe de bessen rauw door de roerzeef, oudste zoon assisteerde me daarbij, gezellig even samen. 



Een week ook waarin Bonnie haar aandacht nodig had. Het zindelijk worden verliep niet zonder slag of stoot, ik denk omdat ze in de bijkeuken moet blijven en je dus niet de onrust van het beestje altijd meteen ziet. En ook in de tuin mag ze het niet zomaar doen, we gaan met haar naar een kavelpad wat aan de zijkant van ons huis ligt, ze kan er zelf naar toe als ze los loopt. Zo voorkomen we hopelijk ook dat de hond in het weiland poept. (Ik schreef er aan het eind van dit bericht ook over. En voorkomen is beter dan genezen, dus liever maar helemaal niet in het weiland ook al is Bonnie niet besmet.) Farmer heeft schrikdraadjes neergezet en na een paar keer haar neus te hebben gestoten loopt zij niet meer weg. Zij vindt het ook wel gezellig dat we deze week buiten hebben kunnen zitten. Bij de kringloop zag ik voor haar een mooie stevige bak van aardewerk. Wie het razend enthousiasme van een altijd hongerige pup kent, zal begrijpen dat zo'n bak wat handiger is dan het kunststof bakje dat zo ongeveer door de hele bijkeuken zigzagde als Bonnie zich weer op het voer stortte. 


Groeit als kool...

En knagen... laat nergens kledingstukken of speelgoed slingeren.
Voor Bonnies eigen speelgoed kiezen we dus ook liever voor een stuk touw of hout.

Ze mag niet in huis (alleen de bijkeuken) en dat weet ze inmiddels. Juist daarom is het terras zo gezellig hè. En net haar kop net over de rand, soms haar voorpoten er nog bij, ze weet hoe ver ze kan gaan. 
Lekkere rommel, zie je wel? Niet te voorkomen. Er is er blijkbaar één uit z'n kleren geschoten om in het zwembad te duiken.



Ook moest er nog gekuild en gehooid worden van de week. 

Ik zal de was en al het andere maar niet noemen, want ja, dat ging ook nog door.... Jongste dochter is op vakantie gegaan met een kamp, en oudste gaat D.V. maandag met een busreis naar Spanje. 
Nu rest me vandaag het opruimen nog en was én de erwten, tuinbonen en capucijners misschien die nodig geplukt en gedopt moeten worden om dan (rauw) in de vriezer te doen. Aan dit werk heb ik totaal geen hekel, doe het wel graag. Meestal ook weer met elkaar, dat maakt het gezellig.
't Is allemaal gebeurd, vraag me niet meer hoe, maar ik heb toch duidelijk gemerkt dat je dan ook krachten ontvangt. Ik zal wel erg blij zijn als het volgende week wat rustiger is. De jongens moesten deze eerste week nog wat wennen aan elkaars voortdurende nabijheid, wat soms flink gekibbel en gejengel opleverde. Dat kon ik er eerlijk gezegd deze week dan ook niet zo goed bij hebben. Dus hopelijk volgende week meer tijd om met de jongens wat te doen, middelste dochter is immers aan het werk. 


Wel lees ik elke dag voor, gezellig op de bank. 
Daaruit spruit dan dit spel weer. Met dank aan de dikke duim van Bert Wiersema.

Die met zijn boekenserie over detectivebureau Iris & Ko onze jongens weer van nieuwe ideeën voorziet.







Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...