Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 31 augustus 2012

Deze week....

... genoot ik van het opmaken van de jongensbedden wat ik samen met mijn ijverige Jongste deed. Oftewel: hoe een saaie huishoudtaak een gezellig moment wordt... "Lekker frisse bedjes, wat zullen jullie lekker slapen!", zei ik. Vaak is dat gewoon zo. Gelukkig ook nu. En 's avonds genoot ik nog een keer, toen ik bij hen ging kijken voor we zelf naar bed gingen en ik het schone goed rook.  Het klinkt een beetje simpel misschien, maar op zulke momentjes weet je waar je het steeds weer voor doet hè.

... vond ik het prettig dat de zon vaak scheen. De vele was die ik deze week had, wapperde vanzelf droog en als ik er een beetje op lette, hoefde ik het merendeel alleen maar op te vouwen en niet te strijken.
En na de buien kon ik eindelijk weer wat onkruid wegkrijgen. Ik had het eerder geprobeerd maar kwam niet verder dan het afbreken van stengels. Onlangs vroeg iemand me of ze eigenlijk wel via de voordeur moest komen of achterom, want, "zo te zien wordt het paadje niet vaak gebruikt.... " (Erg overgroeid door een uit de kluiten gewassen brem die over het paadje hing en verder zag het er ook tamelijk onverzorgd uit. Niet bepaald een visitekaartje dus.) Subtiele manier van zeggen hoor, maar ik heb er toch nu maar wat aan gedaan. Ik zei overigens dat ze gerust achterom mag komen maar dan ze dan op moet letten dat ze het hekje wel goed dicht doet, anders loopt de hond weg (ze is bang voor honden). Ik had ook kunnen zeggen (bedenk ik nu) dat dat onze stijl nou eenmaal is: een wilde, natuurlijke tuin zeg maar.
Maar het ís zo hoor, het paadje wordt alleen gebruikt voor mensen die iets komen bezorgen of ophalen, voor een enkele collectant en voor nog enkele anderen, die op visite komen, maar de meesten komen achterom. Wijzelf komen er alleen voor de uiterst zeldzame keren dat we dat stukje tuin wat fatsoeneren.

... waren er ook nogal wat frambozen. Zoals mijn schoonouders steeds de snijbonen plukten, zo doen ze ook met de frambozen. Ze gebruiken die zelf natuurlijk ook (leggen ze in brandewijn o.a.) maar ik krijg ook steeds een  bakje. Wat ik altijd meteen in de koelkast zet, want kan ik de bosbessen bijvoorbeeld gerust een aantal dagen in de keuken laten staan zonder dat er iets aan of bij te zien is, bij de frambozen zwermen heel erg snel de fruitvliegjes al. In de koelkast kun je ze echter heel goed houden.
Zeker tot de tijd dat ik er:

Frambozensaus van  maakte...

samen met bosbessen een heerlijke, goed smeerbare jam van maakte...

.. en limonade maakte. 
De foto is trouwens van aardbeienlimonade, die ik in het voorjaar gemaakt had.
Een kan met aangemaakte limo in de koelkast: heerlijk fris dus en zonder toevoegingen... puur van smaak.
We doen de frambozen ook door de yoghurt of zomaar een paar zó. Mmmm.

Ik maakte met de bosbessen trouwens ook nog muffins. Eén van de lekkerste muffins vind ik. Ik had de oven te snel te ver open gedaan denk ik, want ze zakten in. Gebeurt vaker bij mij :(
Toch nog lekker hoor!


... hebben de jongens zich bij de onvermijdelijke schoolgang neergelegd, ik hoor weinig geklaag meer.
Jongste is wel bekaf na een hele dag school, maar die gaat (nog?) graag.
Ik had, met eigenbelang, een leuk spel voor hen verzonnen: vuilnismannetje spelen. Ze namen het erg serieus op. Heel de achtertuin en de zandhoop en omstreken is opgeschoond van alle kapotte speeltjes, stukken karton, stukken plastic, hout, en wat ze al niet tevoorschijn hadden getoverd voor hun altijd wisselend fantasiespel. Ik heb nog gedacht aan een foto maar zal jullie de blik op de berg rommel besparen - geloof me, 't was veel.
Jongste dochter is naar school deze week en (je gelooft het haast niet) de oudste twee hebben nog steeds vakantie. Oudste dochter werkt deze week niet meer in de apotheek, maar heeft \Farmer gehopen met het schoonspuiten van de stal. Mocht het weer nu erg bar worden, dan kunnen de koeien zo op stal blijven. Maar hopelijk duurt dat nog even!



vrijdag 24 augustus 2012

Dagje strand

Het blijft hier nog maar rommelig en roerig. Dat komt omdat de meiden nog steeds vakantie hebben. Ook al werken de oudste twee, bij middelste dochter is dat heel onregelmatig met de openingstijden van de supermarkten tegenwoordig (tot 8 uur).
Omdat het nog redelijk mooi weer was wilden we graag nog een keer met  het hele gezin naar het strand. Dat doen we als het kan elke zomer een keer. Omdat dit voor Farmer een rustig dagje uit is. Voor hem geen einden wandelen of fietsen, beweging heeft hij al genoeg in zijn werk op de boerderij en hij wil dat niet als we dan eens een keer weg zijn.

Dus afgelopen woensdag togen we met z'n allen naar het strand: de wagen volgeladen. Het is de laatste vakantieweek voor jongste dochter, middelste dochter hoefde die dag niet te werken en oudste dochter is tijdens het vakantiewerk steeds op woensdag vrij geweest. De jongens belde ik af voor school, die namen een morgen vrijaf. Dat mag, je mag een keer snipperen. Bovendien hadden wij de kans nog niet gehad, omdat we met het mooi (strand)weer steeds moesten hooien of kuilen. Nu was het woensdag ook niet echt strandweer, maar toch hebben we een erg leuke dag gehad. Hier thuis hadden ze een bui regen gehad en onderweg bij Rotterdam hadden we ook een buitje, maar op het strand hebben we geen regen gehad. 


Er waren heel weinig mensen, de grote drukte was allang geweest natuurlijk en de meeste scholen zijn alweer begonnen. Persoonlijk vind ik dit veel leuker dan die hitte op een volgepakt strand. Ik word vaak moe van de warmte en ik ben dan altijd bang dat ik iemand kwijt raak.


Het was wel jammer dat het soms erg waaide, maar de kinderen hebben genoten - en wij dus ook. 



Voordeel was dat het water niet zo koud was, je was snel "door".
En hoge golven, leuk!



Het bleef wel steeds bewolkt maar telkens als de zon weer goed doorkwam was het meteen lekker warm.
En anders trek je gewoon een shirt aan of doe je een handdoek om je heen.
We aten ons meegebrachte brood met zand en drinken hadden we zelfs teveel bij ons.

Rond 4 uur gingen we weer terug, want natuurlijk moeten de koeien weer gevoerd en gemolken.
Het was ook lang genoeg zo.
We kunnen terugzien op een leuke dag!






dinsdag 21 augustus 2012

Strooien en hooien

Zaterdag was het dan zover: stro laden. Oftewel in de Farmers volksmond: strooi laoie.
En warm... héét dat het was! Wie verzint er nou zoiets achterlijks om met 35 graden effe 350 pakken stro te laden...!, sputterde een verhitte en bezwete dochter naderhand. Tja, je wacht erop, tot de tarwe eraf kan (stro is een restproduct van tarwe). En als het dan zover is, dat de balenpers komt, dan ga je. Oplaoie die pakskes. Nou ja, pakjes... zeg maar pakken. Zwaar! Maar goed van kwaliteit.
En gelukkig was daar na afloop het verkoelende zwembad.


Kijk hoe het stuift, zo droog en heet is het.

Eerst overleg: hoe doen we het - wie rijdt, wie laadt, wie schikt de pakken op de wagen.
De (groene) opraapwagen nemen wij er bij want dan hoeven we tussendoor niet te lossen maar kan alles in een keer mee.

Zulk lichamelijk zwaar werk behoort niet tot mijn dagelijkse portie.
Met hooien (aan het begin van de vakantie) ging het goed maar nu breekt de hitte me op. Ik moet stoppen, zie sterretjes en mijn hart gaat tekeer als een wilde. Geloof me, dat vind ik niet leuk!

De jongens duiken thuis in het zwembad terwijl ik langzamerhand op adem kom.
Dan arriveert de pers: voor het hooi (dat is gedroogd gras, het moet droger zijn dan gras dat in de kuil gaat - voor de leek). Ik open de schrikdraden voor hem en ben ervan overtuigd dat hij het verder wel weet.
Maar als ze terugkomen met het stro is de pers al weg, maar liggen er op het ene land geen pakjes... Huh?  Nadere inspectie wijst uit dat er maar een deel is gedaan. Het andere deel ligt nog op de ruggen. 24 pakjes hooi, terwijl Farmer rekende op zo'n 100...
Gebeld, maar alles is al naar huis. "Je moet ze ook alles voorkauwen", moppert Farmer. 
Maandag dan maar verder, ieder is toch zo ongeveer uitgerangeerd.


Mooi goudgeel stro, zoals het eruit hoort te zien.
Heel wat beter dan de grauwe pakjes van vorig jaar.
Het zijn er iets te weinig, dus Farmer geeft aan dat als er nog ergens een stuk of 20 over zijn, dan moeten ze maar een seintje geven.

We eten de pannenkoeken die ik die ochtend had gebakken.

Ik maak meestal drie varianten. Gewone, met spek en  met appel. 

Maandag blijkt dat het hooi wel verder is geslonken: 50 pakjes worden er nog opgeladen.

Ik moest me nog haasten voor een enkele foto...


Er is dus wel plaats om mee te rijden op de wagen. "Kom maar, mama, ik hou je wel vast", zegt jongste zoon tegen me. Dat geeft de mama moed ;)

Langs de koeien....

"Dit is een gekke!"
Het laatste van het stro komt met het hooi uit de pers.
Hier zie je dus het verschil. 
Stro wordt voornamelijk gebruikt als bedekking in de (kalver)stal.
Hooi is voer. Wat grover van structuur dan kuilgras.

Langs de kuilplaat...

En dan, net terug van het hooiland, komt er weer een telefoontje: Farmer kan de laatste benodigde 20 stropakjes die hij nog tekort kwam, gaan opladen. 
Dit doet mijn schoonvader met middelste en jongste dochter. 
Farmer is nl. alweer aan het schudden, want er moet ook nog wat gekuild worden...
Dat moet dus vandaag (dinsdag) gebeuren.

En dan nog is het werk niet klaar.

Want het stro en hooi moet allemaal nog gelost worden...

Een deel is gedaan, het meeste moet nog.
Hoog en droog.

(Winter)voorraad!


donderdag 16 augustus 2012

Kruiden te kijk gezet en ingevroren

Nou, van de opruimplannen kwam totnogtoe niet zo veel. Met dit warme weer moet ik altijd noodgedwongen een stapje terug doen. Bij 30 graden functioneer ik niet helemaal normaal. Voeg daarbij nog enkele onverwachte dingen en het kringetje is weer rond. Dus niks ontrommeld... Maar, wat in het vat zit, verzuurt niet. Het komt nog wel.
Ik ben overigens wel blij met de warmte, hoewel ik het vandaag beslist aangenamer vindt met 25 graden. Voor de maïs is die hoge temperatuur echter wel lekker, die maakt nu nog een beetje een spurt omhoog.

Ik had nog wat snijbonen voor de vriezer, had ook nog een paar kilo sperciebonen van de aanbieding gekocht (in de tuin staat hoegenaamd niets) en daarvan gegeten en ook nog een aantal maaltjes weggewerkt.
Het was ook dringend nodig om onkruid uit de tuin weg te halen. In de moestuin helpt het er niet aan: als ik daar het onkruid uit wil trekken, trek ik meteen de kroten en wortels mee. Niet de bedoeling, dus afblijven maar. Dus we zoeken de kroten tussen -soms letterlijk- metershoog onkruid.
Het kruidenwiel kon ik wel schoonmaken en ik heb meteen de wilde bossen wat gesnoeid. Het nieuwe plantje Rozemarijn dat ik in het voorjaar kocht, was bijna niet meer te zien, dat zou niet goed gaan.

De bloeiende munt heb ik in een vaasje gezet, dat blijft lang staan en is leuk om te zien.
Gezellig op de veranda.

Ook had ik de selderij en peterselie fijngesneden en in de vriezer gedaan. Ik had er een kruidenmolentje voor en dat wilde ik eens uitproberen. Graag zou ik schrijven dat ik het een handig apparaatje vindt, maar ik vind het helemaal niet handig, echt een miskoop! Liever, veel liever snij ik dus weer met de hand (en een mes, duh).
Ik heb de kruiden weleens in vormpjes voor ijsklontjes gedaan, waarbij je wat water toevoegt. Dat is handig maar ik wilde het nu gewoon los invriezen. Eerst liet ik de gewassen stengel bij het open raam even opdrogen, daarna sneed ik de blaadjes fijn en zo zijn ze losgevroren in boterkuipjes in de vriezer gegaan.


Nu heb ik het helemaal zelf voor het zeggen wat betreft de benodigde hoeveelheid en dat heb ik 't liefst. Zo wil ik ook nog de basilicum doen. Het is me duidelijk geworden dat de aroma's van deze kruiden het best bewaard blijven door ze in te vriezen. Drogen betekent, behalve dat het veel bewerkelijker is, ook een belangrijk verlies aan aroma. Graag zou ik nog eens een droogapparaatje willen trouwens, om andere kruiden en fruit in te drogen. Ik had eens een bod gedaan op marktplaats maar die mensen hadden, terwijl ze al contact met mij gehad hadden, hem verkocht aan anderen. Nu spaar ik dus maar voor een nieuwe, maar het heeft niet zo'n haast, want zoals gezegd hangen er toch bijna geen appels aan de bomen en juist ook daarvoor lijkt het me handig. Nu droog  ik ze weleens op de verwarming, maar dat duurt natuurlijk eventjes.



maandag 13 augustus 2012

Opruimkriebels en een vliegenverhaal

Het lijkt wel of het grote Opruimvirus me te pakken heeft. Ik was verleden week veel bezig om de kamerruil gedaan te krijgen en dat is aardig gelukt. Nu kom ik nog een smalle hoge boekenkast tekort en ik zal eens rondkijken daarvoor. Want ondanks een scherpe selectie ga ik niet alle boeken wegdoen....
En al ruimend en ordenend kom ik weer tot andere, in mijn ogen meer logische, indeling van alle spullen. waardoor ik o zo graag ook andere kasten weer eens zou willen uitmesten. En van het ene komt dan het andere. En waarom niet? Appels en peren hangen er nauwelijks, evenmin pruimen. De aardappeloogst valt tegen, alleen de frambozen zien er nog veelbelovend uit. Anders zou in al die dingen dermate veel tijd gaan zitten, dat het schoonmaakgebeuren zich noodgedwongen beperkt tot hoogstnoodzakelijke dingen. Tja, een mens kan niet alles. Dus nu wil ik dat de komende tijd eens gaan doen, tijd voor grote schoonmaak of niet, wat kan mij dat nou schelen? Ik heb nú de kriebels en daar moet je dan gebruik van maken! En in het voorjaar heb ik altijd zoveel andere dingen weer te doen. Ik ga het wel met beleid doen, want alle andere dingen gaan ook gewoon door. Ik doe nooit mee aan "een kastje per dag", want dat werkt hier toch niet, maar voor een kortere tijd heb ik wel zoiets in mijn gedachten.
Vanmorgen echter begon ik eerst met de kamer en de keuken, tamelijk uitgebreid. Dat was beslist nodig! Ik had een tijdje terug een set jemako doeken gekregen en die heb ik eindelijk (was even vergeten dat ik die had) behoorlijk uitgeprobeerd op de 12 ramen van de keuken en de kamer, en ben er erg tevreden over - wat ook wel mag voor dat geld. De jongens zijn vandaag weer begonnen met school, de meiden echter hebben nog steeds vakantie. Twee zijn er aan het werk, alleen jongste dochter is thuis en die verricht allerlei hand- en spandiensten, hetzij voor mij of voor mijn Farmer. We wachten trouwens nog op stro, maar vanmorgen hadden we hier weer een behoorlijke bui, dus moet het eerst weer opnieuw drogen. Farmer had de bosaap laten werken langs de kuilen en langs de sloot, nu is er weer meer overzicht. Het gras hadden de jongens voor de pinken gegooid. Hooien in het klein...

Terwijl ik vanmorgen bezig was, kwam ik natuurlijk ook veel vliegenpoep tegen. Het valt dit jaar nog best mee hoor, er zijn er vaak genoeg meer geweest. Ik zie ze dus regelmatig vliegen... Ik herinner me een verjaardag van middelste dochter, begin juli, een heel aantal jaar geleden. Mijn moeder was mij even in de keuken aan het helpen en zag tot haar grote ergernis zóveel vliegen, dat zij aan de jacht begon. Al petsend en meppend maaide ze de keuken door, ik hielp haar ook nog maar eens mee. Licht hijgend van inspanning sprak mijn moeder tevreden: "Hèhè, 'k geloof dat we ze nu wel hebben..." Zorgvuldig sloot zij de ramen en nauwlettend zag ze toe dat de deur netjes achter me gesloten werd toen we naar het terras gingen, waar de gasten zich bevonden.
Een klein halfuurtje later moesten we weer in de keuken zijn en tot haar grote ontsteltenis zag het er alweer zwart van de vliegen. Ze begreep er niets van en riep uit: "Oh nee, hoe kán dat nou?"
Ik ben ermee opgehouden me dat af te vragen. Al doe je alles potdicht, dan nog schijnen ze door kiertjes ofzo naar binnen te komen, 'k snap er ook niks van. En dan de kinderen die in en uit lopen, het lijkt wel of ze daarop wachten en gelijk hun kans waarnemen. In feite kun je nog beter alles tegen elkaar open zetten, want tocht, daar hebben ze wel een hekel aan... (maar ja, ik ook).
Maar mijn moeder - het lieve mens gaat achter een enkel vliegje aan. Vorig jaar was ik bij een wat ouder echtpaar en toen ging het ook over gevleugelde overlast en zij vertelden toen dat als zij een vlieg zien, zij er dan samen op af gaan - oh heerlijk, dat zag ik helemaal voor me..;).

dinsdag 7 augustus 2012

Laatste vakantieweek, zandmannetjes en spelletjes

We zijn aan het wisselen van kamers: oudste dochter krijgt de hobbykamer en ik de oude hobbykamer, waar oudste dochter dus de laatste jaren haar kamer had. Ik zal het ingewikkelde verhaal achterwege laten, als je ons huis niet kent is het lastig uit te leggen, maar het komt erop neer dat oudste dochter zo meer ruimte krijgt en ik wel wat moet inkrimpen, maar niet veel.
Bij al dat gedoe kwamen we onderweg ergens ook nog een amaryllis tegen:

Die had ik weggezet na de winter en tot onze verrassing zaten er al knoppen in.
Dus nu staat hij te pronken in de kamer.

Het is alweer de laatste vakantieweek.
Ik voelde me onlangs een  beetje schuldig omdat we zo weinig weggeweest zijn. Maar ik sprak mezelf uiteindelijk vermanend toe: de kinderen hebben er eigenlijk niet naar getaald. Blijkbaar was het dus ook niet nodig. Vorige week was ik nog van plan om ergens heen te gaan, zomaar even gauw, en toen waren ze juist zó ontzettend lekker aan het spelen op de grote zandhoop, dat ik dacht: wat doe ik moeilijk?


 Ze hebben zich heel de vakantie echt prima vermaakt. Zelf vind ik ook dat het omgevlogen is. Het nieuwe hondje, de veranda, en zeker de grote zandhoop, die met de hutjes hier en daar hebben echt een vakantiegevoel gegeven. Voor onszelf en voor de jongens. En deze week zijn ze naar de kindermiddagen van de dorpskerk, waar ze luisteren, zingen, knutselen en spelen kunnen.
Vandaag ben ik met de meiden wezen winkelen in een voor ons onbekende stad - dat was ook leuk en gezellig! Zelf nog in een verbouwingsuitverkoop (70 % korting!) een paar goede open schoenen gekocht, eigenlijk een soort van slippers. Maar dan veel sterker, met echt leer en ze lopen lekker.

Deze zandhandjes krijg ik niet meer weg met wat wrijven. Alleen met een sopje, maar waarom zo'n haast?

Pas heb ik nog Monopoly gedaan, was lang geleden. Ik dacht het wordt niks, want na een half uur spelen was ik nog niet een keer langs start gekomen, zo vaak zat ik in de bak... Uiteindelijk had ik alleen Utrecht en de stations in bezit terwijl de andere drie spelers meer hadden. Maar ik had nog een aardig sommetje over omdat ik nog zo weinig gekocht had, en pompte heel Utrecht meteen vol met huizen. En het bleek een gewild verblijf, ze kwamen er nogal eens op. Dus werden zij uitgekleed, al hun duurbetaalde Amsterdamse grachtenpandjes konden meteen weer op de schop, op een gegeven moment heb je dan, bij geldgebrek: ach, doe mij heel Groningen maar van je... Eigenlijk niks aan om zo te winnen. Oudste zoon deed voor 't eerst mee en was er op een gegeven moment ook uit. Dat gaf toch wel de nodige teleurstelling bij hem... En dat vind ik ook het grote nadeel van Monopoly, in tegenstelling tot de nieuwere spellen (die ook minder lang duren) waarbij je gewoon in de race blijft tot er iemand gewonnen heeft. Ik voor mij doe liever Kolonisten of Carcasonne of iets dergelijks. Of wat snellere spelletjes zoals Skip-bo en Set! of gewoon Yathzee. Trouwens, een spelletje wat de kinderen hier ook graag doen is Niets aan te geven, dat is nog van mij van vroeger.
En ja, ik doe vaak mee - op zaterdagavonden en zondagen. Met de kleintjes maar ook met de groten. Had je misschien niet verwacht van mij. Zelfs saaie spelletjes worden leuk als je die kindersnoetjes ziet glimmen.


Zo heb ik een spelletjes met kaarten waarop dierentekeningetjes staan en die moeten dan gegooid worden met de speciale dierendobbelstenen. Alleen die dobbelstenen maken het al zo leuk en al is het voornamelijk geluk hebben met gooien, toch is het leerzaam omdat ze leren tellen en met regels omgaan e.d. En met dat bord wat ik ooit op een rommelmarkt kocht kunnen we 't zelfs gezellig samen op de bank doen.

Doe jij ook mee met je kinderen met een (gezelschaps)spelletje of doen jullie dat nooit?
Wat voor dingen doe je dan graag samen met je kinderen?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...