Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 26 september 2012

Over snippers, maïs, herfst, k(i)(a)stje en muziek

Omdat de maïsplaat nog bedolven lag onder de agfezaagde takken, besloot mijn Farmer vorige week om de takkenversnipperaar te lenen van de buren. Vorig jaar heeft hij dat ook gedaan, waarom zou je zo'n ding aanschaffen als de buurman er één heeft staan. Als bedankje maak ik twee taarten (ze zijn daar ook met nogal een aantal). Vorig jaar had ik appeltaarten gebakken maar omdat ik niet zoveel tijd had maakte ik nu monchoutaarten. "Nou, als je nog eens wat gebruiken wil...."
Farmer had gelijk nog wat andere bomen gesnoeid, waaronder wat wilgen en zulk spul, niet zulke grote takken met een hoop blad, daarvan gooide hij een hoop in de kippenren. Kunnen ze lekker doorheen schrobbelen en omdat gras daar toch geen kans krijgt is het wel snel modderig. Op deze manier blijven de eitjes ook wat schoner.

Gelijk een leuk klusje voor de jongens: de hoop wat uitspreiden.

De rest van de (mooiere) snippers gebruiken we in de tuin, onder de pergola, rond de besssenstruiken en rond de gastank, zodat de gasboer daar fatsoenlijk kan lopen.

Het was ook maar goed dat die maïsput schoon was, want gisteren kwam het grootste deel van de maïs.
Nu  komt er alleen nog het gedeelte wat we zelf gezaaid hebben, die moet nog afrijpen.

Het was net op tijd binnen, het begon wat te regenen en het waaide nogal. 
Dat was wel even lastig met het onderdekken, als de wind steeds onder het plastic komt, valt het niet mee om  het goed strak erop te krijgen. 
Maar mijn Farmer en zijn vader, oudste dochter en ik kregen het toch goed gedaan.
Om half 4 moest ik de kinderen van school halen en onderweg kregen we een enórme plensbui met hagel, de nevel zagen we over de weiden hangen.
Blij dat de maïs onder 't plastic zat!

Het  is echt herfstweer, maar als de zon erbij komt is het gelijk weer aangenaam. Bonnie is druk met het springen achter de ronddwarrelende blaadjes aan en de jongens trotseren regen en wind om de kastanjes te rapen waar je ineens mee bekogelt wordt, zo snel ze er nu afvallen. Leuk, gratis speelgoed. Ze moeten ze van mij wel goed laten drogen, en de gescheurde exemplaren gelijk weggooien, anders komen er beestjes of schimmel in en daar zit ik ook niet op te wachten.

Het  ontrommelen gaat hier langzaam maar zeker door. Al ga ik niet zo hard als ik wel zou willen, door allerlei dingen die er altijd tussendoor fietsen, van lieverlee komt er schot in. Eergisteren had ik dit kastje onder handen genomen. Zelfs een grote doos met verschoningsdoekjes lag daar nog plaats in te nemen. Lekker opgeruimd en nu heb ik plaats voor 't instrumentarium van dochters, fohn en stijlkam, waar ik vaak bijna over struikel (op de trap) en wat geen vaste plaats had. 

Dat kistje is eigenlijk een theekistje wat ik ooit beplakt heb met een servet en een paar foto's. (Klik op de foto om het beter te kunnen bekijken.) Het randje geverfd, net zolang gemengd tot ik de goede kleur had. Daarna het geheel een paar keer gelakt, zodat de foto's goed blijven zitten. Was heel leuk om te doen (dat ik daar toen tijd voor had!).
Inmiddels zit in dit stoere boys-kistje eehh.... typische vrouwendingen: haarelastiekjes en -speldjes....
Tja, je moet het ergens laten.

Gisteren moest ik met jongste dochter even naar het ziekenhuis (niets ernstigs hoor) en daarna bracht ik ze door naar school. Ik had een cd opstaan met klassieke muziek, er kwam een  nummer van een componist met een tongbrekende naam, waarschijnlijk Russisch. "Oh, de olifantenmars..", sprak jongste dochter. "Olifantenmars?", echode ik. "Heet die zo?" "Nee, die noemden we zo omdat we vroeger daar altijd zo bij gingen stampen." Oh.  Zag  het natuurlijk gelijk voor me, hoe dat dan toeging in mijn keuken. Hm. Zojuist toen ik de jongens naar school had gebracht, shuffelde ik even door naar dat nummer. Nog een keer luisteren. En ja hoor, als je goed luistert kun je de olifanten horen stampen en trompetteren, echt! En met een  beetje fantasie natuurlijk...


woensdag 19 september 2012

Kalf in het weidse weiland

Gisteren, toen ik met Jongste de koeien ging halen, zagen we dat er een kalfje was geboren. Dat was onder de draad doorgegaan van de droge koeien naar de melkkoeien en kreeg direct aandacht van een aantal nieuwsgierige "tantes". 

Farmer gaat het halen met de kruiwagen.

Jongste zoon assisteert.

Het is een flink, mooi vaarskalf.

De vader is een rode stier van onszelf.

Omdat bijna alle koeien al uit het weiland zijn (om gemolken te worden), besluit ik om die laatsten ook gelijk mee te nemen. 
Ja, kun je net denken. Eén is nogal een schuwe rakker en die holt er met de staart in de lucht vandoor.
Kan ik helemaal naar de andere kant van het weiland lopen.
Nou ja, er zitten toch een paar kilootjes teveel aan me, dus vooruit maar weer.

Wie zou hier trouwens niet willen lopen? 
Zo mooi. Ruim en stil.
(Op deze foto lijkt het gras wel geel...)

Er dreigt regen. 

Maar wat een mooie luchten, in welke richting ik ook kijk.
Wist je trouwens dat er gradaties zijn in nacht?
Ik wel, sinds gisteren (zo'n tochtje is altijd leerzaam).
Ik had het over slapen gaan, na het ophalen van de koeien. 
Maar och nee, Jongste had nog heel geen slaap. 
Ik zei: "kijk dan eens naar de lucht, het wordt al een beetje donker."
"Ja", sprak hij; "daar is het nacht."
Hij draaide zich om en wees meer naar het oosten: "daar is het nog nachter!"

De moederkoe haalden we nog uit de andere wei.
En toen was het toch echt bedtijd voor de kleine Farmer!

Dit is het kalf vandaag.

Ze doet het goed!






maandag 17 september 2012

Eindelijk een beetje ritme en schoonmaaktijd

Mocht iemand denken dat je meer ritme krijgt als je kinderen groter worden, dan zal ik die gauw uit de droom helpen. Want inmiddels is me zeer duidelijk dat van enig ritme op de hogeschool geen sprake is. Elke week een ander rooster. Nu hoef ik uiteraard geen handjes meer vast te houden, die meiden regelen dat gelukkig allemaal zelf. Wel betekent het dat er bijna altijd wel iemand thuis is, klein of groot. Het duurde daarom wel wat langer voor ik mijn eigen ritme weer te pakken had. Maar deze week heb ik het gevoel dat het eindelijk een beetje terug is. Ik ben weer teruggekeerd naar mijn schoonmaakschema (klik-klik). En daarbij probeer ik in elke ruimte (elke dag een andere ruimte) iets extra te doen. Hetzij een kastje, hetzij de ramen. Zo komt alles van lieverlee weer aan de beurt en ik werk me niet drie keer in de rondte. Als je het elke week doet, ben je er ook zo weer klaar mee. Wat vooral makkelijk is, is dat je niet teveel losse troep... eeh... leuke spulletjes verzamelt, want dat alles kost onnodige tijd in het afstoffen enzo.
Ook als de jongens nieuwe werkjes van school meenemen, worden de oude weggedaan. Ik ga niet alles bewaren. Ik hoorde eens van een andere moeder, die nam een foto van de oude werkstukjes voor ze die weggooide, ook een goede tip, zo kun je ze toch een beetje "bewaren".

Nu ik de smaak eenmaal te pakken heb, gaat het opruimen als vanzelf. Overal zie ik namelijk weer laatjes, kastjes, hoekjes die opgeruimd en schoongemaakt kunnen moeten zullen worden. Soms overstelpend hoeveel ik ineens zie, krijg er een beetje een Help!!-gevoel bij :-(
Ik herinner mezelf maar aan mijn motto: Hoe maak ik een huis schoon? Meter voor meter....
Zelfs heel simpele laatjes komen aan de beurt. Wat is er eigenlijk moeilijk aan een laatje met a. handdoeken links en b. theedoeken rechts? Toch, heus waar, ligt het door elkaar, je gelooft het haast niet. En het zijn niet alleen anderen die zich daar schuldig aan maken, ai. (Vertel me asjeblieft dat ik niet de enige ben...) Maar natuurlijk heb ik nu weer frisse goede voornemens. En zal het in ieder geval een tijdje wel netjes blijven. Net als de laden met zakdoeken en werkdoeken. Alles in de keuken. Ik heb de keukendoeken en theedoeken altijd in de keuken liggen, ook toen we in ons vorige huis een kleinere keuken hadden. In de buurt waar ik het gebruik, dat vind ik handig.

Terwijl je dan zo lekker bezig bent, kan de vraag ineens op je af komen: o ja, we moeten nog eten ook vanavond... wat zal ik eens gauw verzinnen. Dan denk ik met een glimlach aan het gedicht, wat mijn moeder met verve kan voordragen..... ook al doe ik nooit aan het fenomeen grote schoonmaak (en al zeker niet in het voorjaar), het gedicht is erg leuk:


De schoonmaak.

Pa komt mopperend van 't kantoor af,
bah, het is zo razend druk.
't Regent ook al weer warempel
en z'n linkerschoen is stuk.
En die procuratiehouder
met z'n ijselijk gezeur.
Zo wat in z'n eentje brommend
nadert hij de woningdeur.
Hè, de sleutel ook niet bij zich,
en hij rammelt aan de bel.
Moppert na een paar minuten:
Nou, die geloven 't blijkbaar wel.
Staart naar 't water uit z'n kleren
druipend tot een kleine plas.
Vindt dan toch opeens de sleutel,
in de voering van zijn jas.
Eindelijk in de hal gekomen
kijkt hij schichtig in het rond.
En een woord -zeer ver van vriend'lijk-
ligt hem vooraan in de mond.
Tafels, stoelen, lopers, kleden,
alles kris-kras door elkaar,
geven waarheid aan 't vermoeden:
Brr... de schoonmaaktijd is daar.
Na een moeizaam, zwaar geklauter
over dit klein Zwitserland
is papa dan toch tenslotte
in de  kamer aangeland.
Waar hij, op van de emotie,
in een hoekje nederzeeg.
O, verrassingen der schoonmaak,
want de kamer; die was leeg.
Na een ogenblikje pauze
gaat pa op verkenning uit.
Naar z'n vrouw, naar z'n dochter,
én een stukje etensbuit.
Achter vindt hij een behanger,
in de salon een stukadoor.
En een stofzuigergerommel
dringt van verre tot hem door.
Eind'lijk boven aangekomen
vindt hij vrouw- en dochterlief.
Tussen emmers, bezems, dweilen
en meer schoonmaakongerief.
Hé zeg, vrouw! Kunnen we al eten?
Eten? En dan vraag je nog?
We maken schoon, dat zie je toch!
Allemensen! Buldert pa nu,
Heb je ooit zoiets gehad!
Zal ik jou eens wat vertellen:
ik eet vandaag wel in de stad!
Jongen, wacht nog een kwartiertje,
't is zo druk, je hebt geen idee.
Is het dan klaar? vraagt pa verheugd, al.
Nee, maar man, dan gaan we mee!


Inmiddels ken ik het ook uit mijn hoofd natuurlijk
Van wie het gedicht is, weet ik niet. Wie het wel weet mag het me melden.

En nee, wij zijn geen uit-eters... iedere dag is het toch nog gelukt om iets op tafel te toveren ;-)

vrijdag 14 september 2012

Melkers uitgemolken

De laatste tijd kan ik maar slecht reageren bij anderen, of dat nou aan onze verbinding ligt of aan Blogger, weet ik niet, maar 't is behoorlijk irritant als je net een behoorlijke reactie hebt geschreven en je het dan niet geplaatst krijgt. Misschien hebben mensen  er bij mij ook last van. Erg vervelend.
Ik ben volop bezig met het opruimen, daarover hoop ik volgende week verder te schrijven.

Ik geloof dat ik nu eens even wil ventileren. Met het opruimen ben ik ook aan het archiveren, de hele papierenhandel. Als je dan met opruimen dingen tegenkomt van jaren terug en welke getalletjes er toen nog bij stonden... soms waren dat nog guldens maar je kunt er nu een euroteken voor zetten en dan nog zou je er niet mee komen. Alle kosten zijn enorm gestegen, er zijn veel kosten bijgekomen door allerlei maatregelen waar misschien best wat voor te zeggen is, en soms ook niet, maar die je nergens op kunt terugverdienen. Voeg erbij de alsmaar stijgende voerkosten en de stagnerende melkprijs, nou ja...
En dan die AH die de ene na de andere keten opkoopt en daarom maar een lage inkoopsprijs afdwingt. Die mensen denken vast dat wij wel van de lucht kunnen leven. Op deze manier worden de melkers uitgemolken! Ik vind de macht van die supermarktketens veel te ver gaan. Terwijl wij er alles aan doen om een eerlijk, kwalitatief uitstekend product te leveren. Aan allerlei eisen moeten wij voldoen: hygiëne, gezondheid, medecijnbeperking (is bij ons altijd al laag geweest gelukkig), weidegang, mestboekhouding, enz enz. Dit alles geeft, behalve de vele lichamelijke arbeid ook een enorme papieren rompslomp. Zoals gezegd: dat is niet vreselijk, als je dan ook maar een eerlijke prijs krijgt.
Je bent niet gewend van mij dat ik klaag, daarom mag het wel een keer. 
Het boerenleven is mooi, maar hard werken voor een beetje.

Ik heb gisteren de vaatwasmachine ook eens goed schoongemaakt. De vaat werd de laatste dagen niet goed schoon. Ik heb de zeef eruit gehaald en daaronder zit de terugslagklep. Die heb ik eruit gehaald en er zat behoorlijk wat vuil en een stukje glas tussen. Daarna even afgesopt en ik heb hem een keer leeg laten draaien  op de hoogste temp. Vannacht  is de vaat weer goed schoon geworden. Het is dat dat ding ingebouwd zit, maar als hij stuk gaat weet ik nog niet of er direct een nieuwe komt. Net als de wasdroger, ik vind het heel  handig bij vochtig en klam weer, maar gebruik hem zo min mogelijk. Liever hang ik de was op. Gedurende dit soort perioden van koud en klam weer, gebruik ik hem nog weleens.

En ja, 'k ben een beetje sikkeneurig vandaag.
En ik heb het koud, loop met een vest aan. Ben een beetje verkouden en  moe.

Ik ga maar lekker iets bakken, dat maakt me warmer en vast ook iets vrolijker....


donderdag 13 september 2012

Papa helpen geeft weer energie

Jongste zoon vindt het leuk op school. Maar oh, wat kan het vermoeiend zijn! Sinds de zomervakantie gaat hij nu ook twee middagen  naar school en het wordt van  lieverlee wat teveel. Hyperdruk als hij naar bed moet, huilen en janken vaak om niks... Hij wil persé ook de middagen  naar school. Tot dinsdag. Toen was hij zó moe, dat hij bijna niet wilde eten, maar meer met z'n duimpje in z'n mond zo'n beetje half op mijn schoot lag. " 'k Ben moe...." 
Nou  heeft hij een zeer nuchtere juf, die net zo lief (of liever) heeft dat een erg vermoeid kind een middagje thuis bijtankt dan op school komt en ze er dan niets mee kan. Dus: ja, jochie, blijf nou maar eens thuis. En dat hij dat nu wel wil, zegt genoeg...


Toen ik later de andere jongens opgehaald had zag ik hem -als vanouds, vóór zijn schooltijd- lekker met Farmer meelopen. Weet nog precies wat er gebeuren moet en helpt op zijn manier een handje mee.
En de volgende dag heeft hij weer energie genoeg!

Middelste zoon, hier net geknipt (toen kon ik hem goed op de foto krijgen).
De meiden zeggen: dat is geen fietsenrek meer, maar een motorrek...;-)
Gelukkig komt de ene tand al door...

maandag 10 september 2012

Hondenleven


Onze herder had al een tijdje een dik gezwel onder haar buik. Ze had er verder geen last van en we hebben besloten geen operatie te laten doen, de veearts was het met ons eens. Ze was bijna 12 jaar oud, en vaak knappen ze niet eens op, terwijl zo'n operatie heel wat kost. En dan moet je ook nuchter zijn: het is een dier en geen mens. De laatste tijd vermagerde ze heel erg, al at ze nog goed. Maar dat werd steeds minder en ze verzwakte steeds meer. Op een middag vond ik ze dood. Ergens ben je dan opgelucht, want al had ze geen pijn (dat kon je tenminste niet merken, ze jankte nooit), erg leuk om te zien is zo'n vermagerd en verzwakt dier niet. De kinderen waren wel even verdrietig erover, maar het scheelde denk ik veel dat we Bonnie nu hebben. Snuf was een trouw dier en  is altijd lief geweest voor de kinderen.


Haar taak is nu dus helemaal overgenomen door Bonnie. Die begint ook al goed te waken en de jongens zijn gek ermee. Al moet je het wel in de gaten houden, het blijft altijd een hond.

Soms moet je lachen om het gekke beest: zo enthousiast. En knagen... ai. Schoenen en klompen zijn op dit moment niet veilig voor haar, ik moet echt zorgen dat er een dikke tak voorradig is, daar mag ze naar hartelust op knagen. Pas stuitte ze op een kolonne mieren en na er wat doorheen gesnuffeld te hebben, danste ze een tijdje rond en rolde door het gras om die vervelende kriebelbeesten weer kwijt te raken ;)
En altijd honger. Natuurlijk passen we haar dieet aan op haar (enorme!) groei, maar ze mag niet vet worden. Naaktslakken zijn altijd in trek bij haar, zo eigenaardig. Zeker veel eiwit in ofzo, maar ze pakt ze telkens weer, dan snuffelt ze eens door het natte gras en even later staat ze je al smakkend aan te kijken. Iin het begin probeerde ik ze uit haar bek te halen, maar je kunt net aan de gang blijven, bovendien ben ik er lang niet altijd bij omdat ze nu los binnen het hek van de achtertuin mag lopen.
In de singel (de rij bomen om het erf) staan een paar hazelaars. Veel hazelnoten komen er nooit af, maar er lagen er toch wel een paar. Ik moet echter haasten ('t is een race: wie het eerst komt, die het eerst maalt...)  om nog wat te redden uit de bek van de veelvraat.... Krgk krgak... en kapot is er weer een schil en de noot is opgepeuzeld.... Ik zei het al: gekke hond ;-)

Dachten we dat een drietal jongens een hoop troep kon verzamelen; een jonge hond kan er ook wat van! Ik geloof: het is een onuitgesproken, nimmer aflatende wedstrijd....


Trouwens, de definitie van de uitspraak "een hondenleven leiden" is niet meer wat het in vroeger tijden geweest is.... toen was een (straat)hond niets: opzij getrapt, schurftig en mager, hongerig en vals...

Dit is wat we er tegenwoordig onder verstaan.
Luilekkerland, als je het mij vraagt...;-)






vrijdag 7 september 2012

Het begin is er

Eindelijk heb ik wat tijd gevonden om een aantal kastjes en laatjes onder handen te nemen. Heerlijk, als er weer wat opgeruimd is. Zo heb ik een laatje vol met schrijfblokjes, infoboekjes van gemeente en school en wat dies meer zij. Al het oude kan nu weg. En de nieuwe boekjes liggen keurig in het gelid.
Het huiswerklaatje wat we voor de jongens gebruiken is weer in orde gebracht, zo raken we dat niet gauw meer kwijt.


Het kastje voor de bakblikken e.d. heb ik voor iets anders bestemd, omdat ik eerst van alles uit die kast moest plukken voor ik bij de dingen kon die ik nodig had. De bakspullen hebben een nieuwe, handigere plek gekregen. Natuurlijk moest daar dan weer het nodige voor opgeruimd, maar dat zijn spullen die ik eigenlijk maar af en toe gebruik, dus die kunnen ook wat verder weg staan. En toch, dankzij de hobbykamer die ik nu weer dicht bij me heb, in de looproute, klaar voor de grijp.
Grappig is dat wel, je ruimt op en denkt: dit is het meest praktisch. Later blijkt het óf niet helemaal zo te zijn óf bepaalde omstandigheden veranderen weer en je ruimt het weer anders op. Maar ook als je alleen de laatjes leegmaakt, ontdoet van onnodige zooi, even een doek erdoor en weer lekker inruimt geeft het altijd meer ruimte. En niet alleen in de kastjes, ook in mijn hoofd ;-)

Zojuist heb ik boodschappen gedaan, gelijk door toen ik de  jongens wegbracht, dan  heb ik nog een  morgen over tenminste. De boontjes waren weer in de aanbieding, dus nam ik weer wat extra voor de vriezer. Die wil ik vandaag dus wegwerken. En voor ik de boodschappen verder opruim, ga ik eerst de voorraadkast opnieuw ordenen. Zo na de vakantie is het ongeveer één grote graaiplek geworden (zo komt het me voor), dus als ik dat nu meteen ook maar opruim, is er weer een kast gedaan!
En ik wil nog wat lekkers bakken voor de weekwisseling.

Oudste dochter is dinsdag jarig geweest, op haar eerste schooldag. 19 alweer, soms niet te bevatten zo snel als het gaat. Het klinkt cliché maar zo voelt dat echt. Ze viert het niet echt, daar had ze zelf geen zin in. De beide oudste dames zijn nu echt begonnen met hun nieuwe opleiding, het is even omschakelen en wennen. Maar ze vinden het interessant en leuk en hebben er zin in, wat wil je nog meer?



zaterdag 1 september 2012

Klein verfklusje


Middelste dochter ging nog gauw haar deur verven, dat waren we twee jaar geleden al van plan ;-)

Het dekt niet in één keer en omdat zij gisteren een logeetje had heb ik toegezegd de tweede laag te doen. 

Lekker knal, zo past het bij de gordijnen, daar zit een rose streepje in.

Nog een klein hoekje, het mag niet te persoonlijk worden.
Deze kleuren/gordijnen heeft ze allemaal zelf gekozen.
Voor het eerst eigenlijk, want daarvoor deden de meiden het altijd met wat er voorhanden was, net als de jongens nu. 

Je mag ook nog even meegluren in de kamer van jongste dochter.
Ook zelf uitgekozen (paar jaar terug al). Ze wilde  iets met paars. Eerst gordijnen uitgezocht en toen besloten om de muren lila te verven. Zo sfeervol geworden! Kussenhoesje en poef waren cadeautjes voor haar verjaardag. Ook weer leuk voor als het speelgoed-tijdperk voorbij is. Trouwens, een  nuttig cadeau (gecombineerd met wat speelgoed) vind ik ook voor de jongens leuk, zoals een nieuw dekbedovertrek of  een leuke pyama.
Het stoeltje heb ik vroeger zelf in mijn slaapkamer gehad.

Meubeltje van de rommelmarkt, laatjes in dezelfde kleur als de deuren geverfd.
Spiegeltje met luikjes heeft ze zelf gekocht bij de Xenos, en het lampje zag ik bij de krgingloop.
Zo hoeft een kamertje niet teveel te kosten.
En op hun leeftijd is het best belangrijk dat ze echt hun eigen plekje kunnen creëren.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...