Jolanda

Jolanda

Pagina's

maandag 17 september 2012

Eindelijk een beetje ritme en schoonmaaktijd

Mocht iemand denken dat je meer ritme krijgt als je kinderen groter worden, dan zal ik die gauw uit de droom helpen. Want inmiddels is me zeer duidelijk dat van enig ritme op de hogeschool geen sprake is. Elke week een ander rooster. Nu hoef ik uiteraard geen handjes meer vast te houden, die meiden regelen dat gelukkig allemaal zelf. Wel betekent het dat er bijna altijd wel iemand thuis is, klein of groot. Het duurde daarom wel wat langer voor ik mijn eigen ritme weer te pakken had. Maar deze week heb ik het gevoel dat het eindelijk een beetje terug is. Ik ben weer teruggekeerd naar mijn schoonmaakschema (klik-klik). En daarbij probeer ik in elke ruimte (elke dag een andere ruimte) iets extra te doen. Hetzij een kastje, hetzij de ramen. Zo komt alles van lieverlee weer aan de beurt en ik werk me niet drie keer in de rondte. Als je het elke week doet, ben je er ook zo weer klaar mee. Wat vooral makkelijk is, is dat je niet teveel losse troep... eeh... leuke spulletjes verzamelt, want dat alles kost onnodige tijd in het afstoffen enzo.
Ook als de jongens nieuwe werkjes van school meenemen, worden de oude weggedaan. Ik ga niet alles bewaren. Ik hoorde eens van een andere moeder, die nam een foto van de oude werkstukjes voor ze die weggooide, ook een goede tip, zo kun je ze toch een beetje "bewaren".

Nu ik de smaak eenmaal te pakken heb, gaat het opruimen als vanzelf. Overal zie ik namelijk weer laatjes, kastjes, hoekjes die opgeruimd en schoongemaakt kunnen moeten zullen worden. Soms overstelpend hoeveel ik ineens zie, krijg er een beetje een Help!!-gevoel bij :-(
Ik herinner mezelf maar aan mijn motto: Hoe maak ik een huis schoon? Meter voor meter....
Zelfs heel simpele laatjes komen aan de beurt. Wat is er eigenlijk moeilijk aan een laatje met a. handdoeken links en b. theedoeken rechts? Toch, heus waar, ligt het door elkaar, je gelooft het haast niet. En het zijn niet alleen anderen die zich daar schuldig aan maken, ai. (Vertel me asjeblieft dat ik niet de enige ben...) Maar natuurlijk heb ik nu weer frisse goede voornemens. En zal het in ieder geval een tijdje wel netjes blijven. Net als de laden met zakdoeken en werkdoeken. Alles in de keuken. Ik heb de keukendoeken en theedoeken altijd in de keuken liggen, ook toen we in ons vorige huis een kleinere keuken hadden. In de buurt waar ik het gebruik, dat vind ik handig.

Terwijl je dan zo lekker bezig bent, kan de vraag ineens op je af komen: o ja, we moeten nog eten ook vanavond... wat zal ik eens gauw verzinnen. Dan denk ik met een glimlach aan het gedicht, wat mijn moeder met verve kan voordragen..... ook al doe ik nooit aan het fenomeen grote schoonmaak (en al zeker niet in het voorjaar), het gedicht is erg leuk:


De schoonmaak.

Pa komt mopperend van 't kantoor af,
bah, het is zo razend druk.
't Regent ook al weer warempel
en z'n linkerschoen is stuk.
En die procuratiehouder
met z'n ijselijk gezeur.
Zo wat in z'n eentje brommend
nadert hij de woningdeur.
Hè, de sleutel ook niet bij zich,
en hij rammelt aan de bel.
Moppert na een paar minuten:
Nou, die geloven 't blijkbaar wel.
Staart naar 't water uit z'n kleren
druipend tot een kleine plas.
Vindt dan toch opeens de sleutel,
in de voering van zijn jas.
Eindelijk in de hal gekomen
kijkt hij schichtig in het rond.
En een woord -zeer ver van vriend'lijk-
ligt hem vooraan in de mond.
Tafels, stoelen, lopers, kleden,
alles kris-kras door elkaar,
geven waarheid aan 't vermoeden:
Brr... de schoonmaaktijd is daar.
Na een moeizaam, zwaar geklauter
over dit klein Zwitserland
is papa dan toch tenslotte
in de  kamer aangeland.
Waar hij, op van de emotie,
in een hoekje nederzeeg.
O, verrassingen der schoonmaak,
want de kamer; die was leeg.
Na een ogenblikje pauze
gaat pa op verkenning uit.
Naar z'n vrouw, naar z'n dochter,
én een stukje etensbuit.
Achter vindt hij een behanger,
in de salon een stukadoor.
En een stofzuigergerommel
dringt van verre tot hem door.
Eind'lijk boven aangekomen
vindt hij vrouw- en dochterlief.
Tussen emmers, bezems, dweilen
en meer schoonmaakongerief.
Hé zeg, vrouw! Kunnen we al eten?
Eten? En dan vraag je nog?
We maken schoon, dat zie je toch!
Allemensen! Buldert pa nu,
Heb je ooit zoiets gehad!
Zal ik jou eens wat vertellen:
ik eet vandaag wel in de stad!
Jongen, wacht nog een kwartiertje,
't is zo druk, je hebt geen idee.
Is het dan klaar? vraagt pa verheugd, al.
Nee, maar man, dan gaan we mee!


Inmiddels ken ik het ook uit mijn hoofd natuurlijk
Van wie het gedicht is, weet ik niet. Wie het wel weet mag het me melden.

En nee, wij zijn geen uit-eters... iedere dag is het toch nog gelukt om iets op tafel te toveren ;-)

15 opmerkingen:

  1. Geweldig dat gedicht, ik kende het niet :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik herken dit wel hoor. Maar stukje voor stukje dan komt het uiteindelijk goed. En ik heb de theedoeken en handdoeken en werkdoejes ook wel door elkaar liggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig gedicht!!!!Tja zoals je zelf al zei meter voor meter. en opgeruimde ruimte maak je ook gemakkelijker schoon. en net zoals rommel, rommel aantrekt.werkt dit ook met opruimen het doet meer opruimen

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk gedicht.
    Jongste had vandaag pas om 4 uur college .....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oef, dat was wel heel laat... Maar hier ook gerust met de middag pas weg of voor de middag al terug.

      Verwijderen
  5. Mijn theedoeken, vaatdoekjes en handdoekjes liggen niet door elkaar, wel op stapeltjes, maar niet heel netjes hoor! Ik kwak het wel zo op het stapeltje....
    En wel goed om ruimte voor ruimte aan te pakken. Probeer ik ook. En dan komt het vanzelf wel goed.
    Wat een schitterend gedicht zeg! Nog nooit van gehoord. Leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Erg leuk dat gedicht!
    En hoe herkenbaar, dat je zo druk bezig bent dat je nog maar op 't nippertje aan het eten denkt...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een leuk gedicht! Dat van die roosters herken ik ja. Daarom geniet ik nu van het moment alleen!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. hahaha wat een leuk gedicht! Ook erg herkenbaar. Ik heb de handdoeken en theedoeken in de trapkast liggen. een ideaal plekje vind ik, en eigenlijk altijd netjes, maar dat komt doordat theedoeken en handdoeken naast elkaar op een hoge stapel liggen, en ik gewoon naar boven toe verder kan stapelen! Ach, in mijn voorraad kast wil je niet kijken... En zo heeft ieder wat :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ha ha, prachtig dat gedicht!! Tja, hier is de laatste maanden de boel ook flink verwaarloosd (achter de kastdeurtjes enzo...) Nu 'k me weer wat beter voel probeer ik elke dag dat ik niet hoef te werken een kastje oid aan te pakken. Dan moet het toch wel voor februari weer rond zijn... (En anders vertrouw ik maar weer op de nesteldrang tegen die tijd :-))

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heb ik nou nooit zo gehad, ik ken dat echt niet.
      Lijkt me wel apart.

      Verwijderen
  10. prachtig gedicht! maar hoe jij en jouw moeder dat helemaal van buiten kennen, daar sta ik van versteld ;o) !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ieder z'n ding... Kom bij ons weer niet aan met technische vragen ;-)

      Verwijderen
  11. Geweldig, dat gedicht!!
    Dat van die roosters ken ik. Ik ben haast nooit alleen thuis. En mijn thee en keukendoekjes liggen als setjes op een stapel.
    Groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een geweldig gedicht!
    Fijn dat je weer een beetje in je ritme zit, maar voor je het weet is het herfstvakantie ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...