Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 26 oktober 2012

Maiskolven rapen

Goeiemorgen allemaal, kom maar snel je bed uit.... zing ik terwijl ik de jongenskamer inloop. Ik zie de jongenshoofden net uitsteken onder hun dekbedden vandaan. Ik hoor wat beerachtig gebrom uit het bed van Jongste zoon. Ik trek de gordijnen open en als ik terugloop naar de overloop zie ik in de bedden van de  oudste twee alleen maar de kussens....hun hoofden liggen eronder. Want de bulten verraden dat ze toch het bed nog niet uit zijn. Moeilijk soms, dat wakker worden.

Tja, gisteren waren ze ook de hele tijd buiten geweest. De maïshakselaar kwam. Nog wel toen ze nog op school waren! Middelste zoon heeft daar een vol kwartier over gemopperd en geklaagd maar koos toen eieren voor zijn geld en ging maar gauw ook zijn oude kleren aantrekken om mee te gaan naar het stoppelveld. Om de kolven die er dan altijd nog een aantal liggen, te rapen.


Het was niet superrijp maar omdat ze nogal nattigheid verwachten kan het maar beter weg zijn.
Het was maar een goeie bunder, niet zoveel dus, de rest hadden we al eerder binnen.

Speurend over de grond....

... rapen maar.


Stoppels.

Dan uitzoeken: een aantal mooie kolven bewaren voor het spelen met de trekkers.
De rest voor de kippen.
Uitkijken voor de hond, die nam al een kolf mee: kun je dit eten? 




woensdag 24 oktober 2012

Zonnestraaltje

Vandaag is Jongste Dochter jarig. Altijd denk je op zo'n dag wel terug aan de dag van de geboorte. En al is het 15 jaar geleden, sommige dingen haal je voor de geest alsof het de dag van gisteren was, die vergeet je nooit. Als gezin maakten wij toen een heel zware tijd door, met grote zorgen. De toekomst scheen toen één groot brok duisternis te zijn. Ik wil er hier verder niet over uitweiden, maar boven bidden en denken is later alles goed gekomen. Zelfs moet ik zeggen beter dan voorheen, omdat wij daar op een bepaalde manier weer sterker uitgekomen zijn.
Maar temidden van die grote moeiten en zorgen is jongste dochter dus geboren. Voor mijn gevoel was er nauwelijks de gelegenheid voor om nog een kind te baren, maar als het dan zover is, ontvang je de krachten. En hoewel ze 9 dagen over tijd was, toch het lichtste baby'tje van alle Farmertjes: precies 8 pond, schoon aan de haak ;-) En al de Farmertjes zijn ook altijd vrij lang geweest dus ja, een lekker mollige baby, maar mooi in verhoudingen, geen propperig dikkertje. Lang kaal geweest, maar nu een prachtige bos krullen (echte pijpekrullen zelfs af en toe).
Zij was ook een rustig, lief kindje. Een zonnestraaltje voor mij, het hield mij mentaal mede op de been.
En zo is ze nog steeds wel. Natuurlijk heeft ze haar puberluimen, waarin sjachobuien afgewisseld worden met enorme giechelbuien. Maar rustig, sociaal en zelfstandig zijn termen waarmee zij getypeerd kan worden. Muzikaal, slim en droge humor voegen we er nog aan toe. We zijn heel blij met haar.



En fotograferen is een hobby, vooral voor luchten heeft ze een zwak.
Deze foto's zijn door haar gemaakt.


Vrijdag wil zij het vieren met haar vriendinnen en  klasgenoten, samen met een vriendin die al jarig geweest was. De garage is ervoor opgeruimd, we zetten de middag ervoor een elektrisch kacheltje erin om het een  beetje behaaglijk te  maken, dan zal dat best gaan, we hebben dit vaker bij de hand gehad.
Voor zaterdag verwachten wij dan nog de visite van familie, dus je begrijpt, ik mag mijn bakkunsten weer uitleven.


donderdag 18 oktober 2012

Herfstvakantie, spaarweek en laarzen

Herfstvakantie!! Heerlijk! En dan allemaal, wat een genot. We zijn druk met van alles en nog wat, maar het prettige is dat we ons niet zo druk hoeven te maken om tijd en omdat we met meer zijn en de jongens lekker spelen, schieten de gewone klusjes lekker op en andere doen we niet, omdat dat nu toch niet zoveel zin heeft ;-) Alleen als de jongens binnen zijn kunnen ze samen weleens érg druk zijn.... Gelukkig dat ze ook veel buiten zijn. Oudste zoon helpt vrijwel iedere avond zijn vader met melken, en wordt daarin steeds handiger. Verder zijn de playmobil en de klei deze week in trek.

In het gulden-tijdperk kocht ik ooit op een vrijmarkt voor een habbekrats een doos vol vormpjes en malletjes voor play-doh.
Goed voor uren speelplezier en het ruimt makkelijk op. 
Op den duur worden alle vrolijke kleurtjes één grijze massa waar niet minder lief mee gespeeld wordt.
En wat een feestje dan als je een vergeten verjaardagscadeautje boven op de kast tegenkomt: weer frisse nieuwe kleurtjes!

De muren van de bijkeuken zijn waar 't nodig was geschuurd en gekrabd en moeten nu nog schoongemaakt worden, voordat we gaan sauzen. Dit was trouwens het werk van Farmer en dochters.
En ik heb een nieuwe frituurpan, nou ja, zo goed als nieuw, want ik hem 'm vandaag schoongemaakt. Het is een (dubbele) roestvrijstalen apparaat, dus maakt op zich wel makkelijk schoon, maar 't was natuurlijk weer wat te lang geleden. Bah, wat was dat ding smerig! Maar luttele sopuren later en met brandschone, oudevrouwtjesachtige rimpelhandjes zette ik het ding weer in elkaar.

Deze week was ook de spaarweek, we kregen drie enveloppen van de bank in de bus, voor de jongens, met uitnodigingen om hun gespaarde centjes te komen brengen. Nou doen we dat nooit, want ik neem altijd zelf hun spaargeld voor in mijn portemonnee en ik maak het via telebankieren over op hun spaarrekeningen. Maar goed, het is spaarweek en ze mochten dan een cadeautje uitzoeken. En het leek me wel goed dat ze ook eens zo'n bank van binnen zagen. Toen we bij de bank waren had ik mijn verkeerde (privé)pas bij me, want de bedrijfspas lag thuis. Ik wist niet dat ik die nodig had om hun rekeningnummers te kunnen zien. Later bleek echter dat de jongens helemaal niets konden storten, want zij hebben alleen maar een internetspaarrekening en daar kun je niet op storten (wist ik veel). Ik zei dat ze toch wel allemaal zo'n brief hadden gehad.... dan hadden ze die niet moeten sturen, vond ik dan. Nee, dat vond de (jonge) bankmeneer ook en ik kon gewoon op mijn eigen rekening storten, en het later dan zelf weer overboeken, dan konden ze nu gewoon een cadeautje uitzoeken. Hij deed verder niet moeilijk. Tijdens het uitzoeken kwam er een bankmevrouw aan en die begon een heel verhaal over "Tja, dat zijn de consequenties van een internetspaarrekening, maar u kunt nu  ook meteen een topkid-rekening openen of de rekening omzetten, geen enkel punt..."(Laat maar, dacht ik). Maar over de inconsequentie om dan een brief te sturen, terwijl de jongens daar eigenlijk dus niet voor in aanmerking komen, daar rammelde ze met het grootste gemak overheen, niet in het minst gehinderd door de gedachte dat mensen daarmee op het verkeerde been gezet werden. Ze wilden alle kinderen die kans geven, zo zei ze. De jongens hadden iets leuks uitgezocht en we gingen weer verder. En ik blijf het dan toch een beetje vreemd vinden van die brieven.

Oudste dochter wilde een extra paar rubberlaarzen aanschaffen. De oude zijn niet zo heel best meer en die houdt ze dan voor de bezoeken van andere bedrijven, die heeft ze nogal eens voor haar studie. Bij de Welkoop kocht ze gewone goede Dunloplaarzen voor 38 euro. Ze vond al dat die dingen behoorlijk duur zijn. Komt ze thuis, ligt er een nieuwe folder van de Wildkamp: Dezelfde laarzen voor 16,50!! Gauw het ene paar teruggebracht, geld teruggekregen en naar de Wildkamp gegaan. Daar hebben ze haar maat (40) niet standaard dus kan ze die morgen ophalen. Maar wat een prijsverschil, wij vinden dat haast niet voor te stellen. En de Wildkamp laarzen hebben nog stalen neuzen ook!

En dit vonden de kinderen ook leuk... tot het ging regenen.



maandag 15 oktober 2012

Gewoon nasi. En ook nog bami.

Toen ik voor het eerst nasi zonder zakje maakte viel het behoorlijk flauw uit. Ik probeerde echter verder en zocht naar andere recepten. Op internet is veel te vinden en ook in kookboeken keek ik, maar vaak waren het dan weer heel aparte gerechten. Soms met ingrediënten die ik nooit gebruik of niet eens ken. Ik wilde echter gewone nasi maken, gewoon van smaak, want als je iets voor je gezin maakt wil  je gewoon dat er zoveel mogelijk mensen van mee-eten. En hier huizen nog wel een paar jonkertjes en juffertjes Kieskeur... De Farmers zijn trouwens niet zulke grote eters. Maar Jongste zoon lust helemaal geen buitenlands eten: geen rijst, geen macaroni of andere pasta, geen pizza, nietnietniet. Al ga ik op m'n hoofd staan.
Er moesten eerst de nodige kruiden worden ingeslagen want ik doe er wel veel verschillende kruiden door. Dat zag ik dan weer op de achterkant van het zakje staan.... Nu heb ik dus een veel rijker kruidenrek dan eerst.


Als ik aan nasi denk, heb ik gelijk 4 items in mijn hoofd: Kip, rijst, groenten en kruiden.
Wij doen al jaren kipfilet bij de nasi, ook toen ik het met een zakje maakte.

De kipfilet (3-4 ons) snij ik in blokjes en doe die in een schaaltje met wat ketjap en laat dat staan.

De rijst, meestal witte, maar soms ook zilvervlies, kook ik met afgepast water. Ik neem ongeveer 4 ons, dat is 4 x een plastic kommetje dat ik daar altijd voor gebruik. En 6 kommetjes water. Het water laat ik aan de kook komen en dan strooi ik de rijst erin, laat 5 minuten doorkoken en dan zet ik het in mijn hooikist, ca. 40 minuten. De rijst wordt zo mooi droog (maar niet té) zonder aan te branden. Precies goed! Als je geen hooikist hebt, kan het ook onder je dekbed ofzo. Als het maar stevig ingestopt is. En je kunt het natuurlijk ook helemaal op het fornuis doen ;-)


De groenten. Net wat voorhanden is, altijd wel 2 uien, soms neem ik rode ui, ook lekker maar zachter, geeft wel een leuk kleurtje. Eén kleine prei. Eén paprika. Als ik heb een wortel kleingesneden erbij. Ik heb er ook weleens een restje peulen door gedaan. Witte kool of spitskool, dat heb ik gesneden in de vriezer zitten want een hele kool is natuurlijk veel teveel. Nou, dat was het dan zo'n beetje geloof ik. Alles wordt gesneden, zo leuk (weetjenog)... Dan leg ik ook nog 2-3 teentjes knoflook klaar.

Dan de kruiden. Ik heb het afgestemd op mijn portie:
3 theelepels zout
2 theelepels korianderblad
1 theelepel kerrie
1 theelepel paprikapoeder
1 theelepel gemberwortel
Halve theelepel kurkuma
Snufje cayennepeper.


Dat alles kun je allemaal al van tevoren doen. Zelfs de rijst kun je b.v. 's morgens al laten garen en 's middags pas gebruiken.
Tegen de tijd dat je het op gaat zetten, hoef je het alleen maar te pakken.


Dan pak ik de pan,  ik gebruik altijd een wok. Olijfolie erin. Kipfilet erin. Beetje bruin laten worden en dan de groenten erdoor. Dan de knoflook erboven persen. Dan het kruidenmengsel erdoor.



Als laatste de gare rijst erdoor. Goed doorwarmen, als de rijst al afgekoeld was.
Ik bak er meestal nog een paar eitjes bij. En dan kan het op tafel. Voor de liefhebbers staat er nog sambal op tafel. En kroepoek of pindasaus. Of allebei.


Eigenlijk doe ik hetzelfde bij de bami. Neem alleen een pak mie i.p.v. rijst (jôh....). Verder heb ik dan ook weleens taugé erbij. En ik neem in de plaats van  het paprikapoeder 1 theelepel gemalen komijn. Maar je kunt het ook allebei nemen bij beide gerechten, het smaakt gek genoeg toch weer heel anders.

Het leuke van de afgepaste hoeveelheden met de theelepels is dat je het ook kunt doen met een eetlepel. Je vervangt de theelepels dus door eetlepels. Zo kun je een voorraadje maken. Dan hoef ik bij het koken alleen maar 2 eetlepels van het mengsel te nemen en klaar.

Waarom ik nou zo graag zonder zakje wilde koken? Omdat het iets goedkoper is. Omdat er minder extra toevoegingen bij zitten. (Geheel zonder E-nrs is mijn recept geloof ik niet, omdat ik wat ketjap en evt sambal gebruik.) Omdat het gewoon leuker is om klaar te maken, want je hebt meer het gevoel dat je écht aan het koken bent. En daardoor leer je er veel meer van op kookgebied. Want daarin ben ik anders nog best een kneusje. En uiteindelijk vind ik het ook lekkerder, hoewel ik inmiddels niet meer weet hoe het uit een pakje smaakt. Je boert het trouwens ook minder op, ook niet onbelangrijk....

Ik acht dus niet hét recept voor nasi te hebben gegeven. Mijn zus heeft laatst van iemand weer een héél ander recept gekregen, dat was met spekblokjes en dat geeft ook weer een heel eigen smaak eraan. Ook weer lekker.




vrijdag 12 oktober 2012

Loopbaanbegeleiding

De kinderen hebben net herfstvakantie gekregen en de jongens zijn druk met hun boomhut. Ik mag er geen foto's meer van op het blog zetten, want dan "weet iedereen het".
Ik zit nu aardig op schema, maar we willen in de tuin de boel nog opruimen en in de bijkeuken moet de witkwast eens rondgaan. Dus zoals altijd werk genoeg. Ook niet erg en gelukkig voel ik me weer iets beter. Deze week is vrij rustig geweest met weinig afspraken, alleen de tandarts, maar dan lig je lui in de stoel nietwaar? Daarbij ben ik een aantal keren echt op tijd naar bed gegaan en dat voel ik nu ook goed, ik heb meer energie.

Middelste dochter is gestopt met haar studie, het was toch niet echt iets voor haar. Dat was even moeilijk, omdat ze het samenwerken met de andere studenten erg leuk vond, daar moest ze afscheid van nemen. Ze neemt nu een tussenjaar omdat ze nu echt helemaal niet meer weet wat wat ze wil en wat ze kan. Ze is bezig om wat baantjes te zoeken, ondertussen helpt ze ons met allerhande klusjes. Bovendien willen we haar een uitgebreide test/loopbaanbegeleiding laten doen. We denken dat het voor haar nu heel goed zal zijn om meer inzicht te krijgen in wie ze is en wat ze kan gaan doen, ook wat het allemaal inhoudt. Want ik zie niet zoveel nut in het lukraak bezoeken van open dagen. Dat hebben we al veel gedaan en je krijgt op die dagen ook niet zo geweldig veel informatie, tenminste niet als je geen flauw idee hebt van wat je wilt. We hebben info liggen van Artemis in Nijmegen, daar heb ik ook al iemand over positief over gehoord. Het is heel duur, maar wat moet je als je het echt niet weet? Bovendien is ze nog heel jong, net 17 geworden in juli. Iemand ervaring met deze dingen? Dan  hoor ik het graag, mag ook via mail (rechts bij mijn Welkom).

Ooit heb ik beloofd op dit blog om mijn nasi- en bamirecept te delen. Zonder zakje gemaakt dan. Het stelt eigenlijk niks voor, hoewel ik in het begin ook moest zoeken naar de goede verhoudingen. Iemand nog interesse? Dan komt dat de volgende keer, want anders wordt het nu zo lang.


dinsdag 9 oktober 2012

Verstrooide boerin

Afgelopen week zijn er alweer kalfjes geboren. Een mooi zwart stierkalf, dat al hard rende toen dochter en ik het vangen wilden.... en een rood vaarskalfje dat nog nat bij haar moeder stond, toen ik de koeien op ging halen.
Maar wat nu zo erg is van mij.... ik was vergeten te zeggen tegen mijn Farmer dat het kalf al gedronken had.  De eerste melk, die noemen we biest.Vol met antistoffen en goede dingen. Toen Farmer zag dat de koe bijna geen melk gaf, had hij biest uit de vriezer gehaald om het aan het kalf te geven. Pas  toen hij vertelde dat het kalf niet zo best dronk, viel het kwartje bij  mij pas.... "Oh, daar kom  je nóu mee.... ", bromde mijn Farmer. Weet je, dan voel ik me zelf net zo'n onnozel kalf....
Deze zomer deed Farmer de melkkoeien 's nachts nogal eens in een andere wei dan overdag. Dat betekent dus dat ik de schrikdraad moet omhangen zodat ze na het melken naar die andere wei gaan. Dan zei mijn Farmer dus tegen me dat ik de draad moest dichtdoen en ik zei ja.... en vervolgens loop ik met mijn hoofd in de wolken of zoiets, want ik denk aan van alles en nog wat... maar vergeet die draad dicht te doen. Dat is niet één keer gebeurd, maar meerdere keren... en natuurlijk voel ik mij dan ook weer een zeer onbekwame boerin.
Ik rijd met mijn buurvrouw samen om de kinderen naar school te brengen en te halen. We hebben daar een schema voor, en na een vakantie wisselen we weleens wat. Na een paar weken van telkens even kijken of ik aan de beurt ben, zit dat wel in mijn hoofd. Maar ooit reed ik met mijn schoonzus samen, dat werkte helemaal niet. Door haar werk was dat heel onregelmatig, elke keer anders. En ik vergat het dus vaak.... Nee, dat was geen succes, vind ik zelf heel erg van mij, maar ik ben er blijkbaar te chaotisch voor. Zo frustrerend soms. Als het gaat over zelfacceptatie, dan is dit iets wat ik erg lastig vind van mezelf. Dat chaotische. En het lijkt wel of, naarmate ik ouder word, het erger wordt. Of ik ben me er meer van bewust, dat kan ook. En natuurlijk is het met opgroeiende kinderen er ook niet eenvoudiger op geworden.
Een vast ritme helpt mij wel, maar zo gauw er onverwachte dingen zijn, schiet ik óf in de stress, óf ik pak het wel goed op, maar lopen de (praktische) dingen later weer in de soep.... Tja, iedereen zal wel zijn of haar zwakkere kanten hebben maar vaak vraag ik me af wat mijn sterke kanten nou zijn.Toch, altijd als ik op dit punt uitkom, weet ik me wel geborgen bij God, want Hij kent mij veel beter dan ik mijzelf ken. Dat is dan een troost voor mij en tegelijk  ligt daar misschien ook wel een manco...: dat ik meer in gebed zou kunnen gaan. Het is soms zo moeilijk om daar tijd voor te maken, maar ik ervaar dat het beter voor me is. En op andere dagen kan het ook gebeuren dat ik al biddend mijn taken doe.
Maar een stukje meer structuur, dat zou wel goed zijn. Met lijstjes maken moet ik echter ook oppassen, want soms staat er niet eens veel op, en haal ik dat niet eens, door allerlei redenen. Dan voel ik daar alleen maar chagrijnig van worden en dat is de bedoeling van zo'n lijstje natuurlijk helemaal niet.

Ik schei maar uit met dit relaas en sluit af met de foto's van dat kalfje, want hé, ik had toen toch maar mijn toestel bij me....









Heb jij weleens moeite met karaktertrekjes van jezelf?


donderdag 4 oktober 2012

Kleding doorgeschoven

Vorige week móest er -tussen alle bedrijvigheid door- kleding gepast worden door de jongens. Want ai-ai, Oudste zoon had zondag hoog water en dat kan eigenlijk niet. De rest van de broeken en sweaters bevestigde de (plotselinge?) groei, dus bijna heel de stapel ging naar Middelste zoon. Die kon er een aantal van aan, en de andere blijven gewoon nog een poosje langer liggen. De broeken dan van Middelste zoon? Die gingen linea recta naar Jongste zoon. Sweaters idem dito. De shirtjes heb ik nu niet laten passen, want dat had ik die week ervoor nog gedaan, oh nee, dat was toch in mei ofzo. Jassen, wat een gelukkie, konden ook worden doorgeschoven, en voor Oudste zoon had ik nog een nieuwe hangen die ik vorig jaar in de uitverkoop gekocht had. Ik ben verwend. Drie jongens op rij, allemaal niet al te afwijkend van postuur.

Ik kan bij ons in de buurt nooit zo goed slagen in de kringloop en van wat ze in de tweedehands kledingzaakjes/beurzen nog voor de kleding vragen, daar schrik ik altijd van en ga daar niet meer naar toe. Ik krijg ook weleens kleren voor de jongens, maar omdat Oudste zoon (de anderen trouwens ook) vrij smal is, vallen vooral de broeken nogal eens te wijd uit. Ook de sweaters wel, soms heb je van die dingen die sloeberig wijd maar toch te kort zijn. Voor achter (daar heb ik dan ook nog een stapeltje voor) vind ik dat niet zo erg, maar voor school koop ik dan liever een paar nieuwe, natuurlijk wel betaalbare. Te meer omdat ze het dus toch met mekaar een hele poos dragen - mits het heel blijft natuurlijk. En soms krijg ik nog wel heel mooie dingen tweedehands.  En de jongens: die vinden 't al gauw best. Alleen kriebeltruien vinden ze akelig.

Omdat Jongste dochter een kapotte tas had die niet meer te maken viel, ging ik met Oudste dochter, Jongste dochter en Oudste zoon naar de stad. Gelukkig dat de andere jongens niet mee hoefden want om eerlijk te zijn vind ik dat een uitputtingsslag, drie tegelijk om kleren te kopen en dan niet alleen wat mijn lichamelijke toestand betreft, ook betreffende mijn portemonnee.


We kochten voor Jongste dochter en Oudste zoon en Middelste zoon een nieuwe tas. De bodems van de tassen van de jongens waren namelijk poreus geworden. Ze vonden het een feestje om een nieuwe te krijgen. Ik heb erop gelet dat de bodems van de tassen een dubbel laagje hebben. Net wat steviger. Nadat we ook nog wat geld gewisseld hadden voor een paar broeken-sweaters-rokje-truitje konden we weer naar huis. Ik vind winkelen best leuk, eventjes, maar dan word ik er al gauw een beetje gammel van.

Verder was deze week weer vol met van alles en nog wat: de eerste Bijbelkring-avond van het seizoen, die ik niet graag mis. Een schoolgesprek. Een bezoek aan mijn moeder: mijn Farmer en mijn broer hebben een paar klusjes voor haar gedaan, ik heb alleen gekletst ;-)
Vandaag is de juf van Jongste geweest en morgen komt Bas, een pop die logeert bij Jongste tot maandag (soort Flip de beer). En , jaja, nog een aantal kasten onder handen genomen, in de keuken heb ik weer heerlijk nette laden, kan geen vuiltje velen op 't moment want bleef het nou maar eens zo helder en keurig, en in de bijkeuken. Dat laatste was ik al van plan voor de vakantie, kun je nagaan. Alles volgens hetzelfde principe: wat ik zelden gebruik een deurtje verder en wat ik nooit gebruik weg. Overzichtelijke en praktische kasten zijn het resultaat.

Wat is een week.



dinsdag 2 oktober 2012

Frambozen op brandewijn

Vorige week -of was het die week daarvoor, soms raak ik het overzicht kwijt- heb ik nog een keer jam gemaakt met frambozen en aardbeien of bosbessen.
Mijn moeder was hier een dagje en ik gaf haar ook en bakje frambozen mee. Ze dacht er eerst sap van te maken maar ik zei dat ik dat nou juist voor haar ging doen en ze die flesjes dan zo mee kon nemen. "Mmmm, misschien dan op brandewijn zetten..." Zij heeft dat vroeger ook wel gedaan, maar dat was al een hele poos geleden en ze ging even bij mijn schoonmoeder vragen hoe die dat onlangs nog gedaan had.  Ondertussen kookte ik de saus en jam. Ik was alles al aan het opruimen toen ze terug was, het duurt echt allemaal zo lang niet. Die zaterdag kreeg ik plotseling ook wel zin om dat eens te proberen. Geen idee of ik dat lust, maar Farmer zeker wel! 

Verhoudingen: voor 1 kg frambozen gebruik ik 500 gr. suiker en 3/4 liter brandewijn. Zo staat het in het oude libelle-kookboek van mijn moeder en het is een minder straf recept dan in het kookboek van mijn schoonmoeder (ook een oud exemplaar en daar staan de lekkerste recepten soms nog in!). Mijn schoonouders vonden dat vorig jaar namelijk te sterk dus hadden zij er voor het gebruik nog wat suikerwater bijgedaan. (Weck)pot opgezocht, goed schoongemaakt, de gewassen frambozen en suiker laagje voor laagje erin, brandewijn erop en dekseltje erop. Simpel! De eerste dagen af en toe voorzichtig omschudden om de suiker wat beter te doen smelten. Drie maanden laten staan, een mooi kerst-aperitiefje dus. 'k Ben benieuwd. Als het goed gelukt is wil ik het volgend jaar met eerdere frambozen doen, van de eerste pluk, die zijn meestal mooier en groter. Dit waren nl. al wat kleinere, van de wat latere pluk.

En dan kan het bij de rest van de voorraad. 
In nog een andere kast staan de gewone aardbeienjam en de potten die nog over zijn van vorig jaar: pruimenjam en appel-perenjam.
Jammer genoeg hebben we dit jaar geen appels om potten vol appelmoes te maken, maar als ik dit zie geeft me dat ook al veel voldoening.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...