Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 24 december 2013

Kerstgroet




"Want gij weet de genade van onze Heere Jezus Christus, dat Hij om uwentwil is arm geworden, daar Hij rijk was, opdat gij door Zijn armoede zoudt rijk worden."
2 Korinthiërs 8: 9


(Foto uit de oude doos)


Ik wens ieder goede Kerstdagen toe!

zaterdag 21 december 2013

Decembermoeheid en gewone zuinige kaarsen

Dit is zo ongeveer de vijftigste keer dat ik de pagina wil openen.... wat blogger heeft weet ik niet.

Het blijft kwakkelen met Jongste zoon. Hij leek wat op te knappen, is vorige week toch verder thuisgebleven, maandag ben ik naar de dokter gegaan omdat hij ook zo vaak ('s nachts) hoest. Zijn longen waren gelukkig schoon. Deze week is hij verder voor halve dagen naar school gegaan. Het leek goed te gaan maar vanmorgen heeft hij overgegeven (dat was nog niet eerder gebeurd tijdens zijn moe-zijn de laatste weken), dus nu ligt hij weer als ziek mannetje op de bank. Sommigen hadden het over Pfeiffer, maar hij heeft helemaal geen koorts en geen keelpijn. Ik hou het toch nog maar op decembermoeheid en er heerst hier ook wel het een en ander. Ja, decembermoeheid is geloof ik weer zo'n nieuw begrip. Je kunt erom lachen maar je zou ook wel moe worden van die dingen die allemaal schijnen te moeten in deze tijd.

Soms vind ik het weleens jammer dat ik het rond deze tijd elk jaar opnieuw zo druk heb, met de verjaardagen enzo. Natuurlijk zijn we blij dat we gespaard zijn en het is het vieren zeker waard. Maar veel tijd en energie om ook eens andere leuke dingen te doen blijft er dan vaak niet over. Zo heb ik nog steeds geen kerststukjes gemaakt. Alleen een paar werkjes van de jongens hangen op. Dus verder nog geen versieringen. Een boom hebben we trouwens nooit, uit principe. En verdere stukjes... ach, ik geef er niet zoveel om. Het is dat je het wat gezelliger in huis wilt maken maar meer waarde voegt het niet toe. Het gaat bij het Kerstfeest immers om het Kerstkind? Dat is veel meer aandacht waard!
Het kan mij trouwens weleens verbijsteren als ik zie hoeveel rommel er in de winkels te koop is, ongelooflijk. Ik hou echter al helemaal niet van al die gekochte (kitcherige) dingen. Om maar niet spreken over al die kosten ervan. Al heb ik vorige jaar wel een klein hertje gekocht, die vindt jongste zoon zo lief... Misschien hebben we de komende dagen nog tijd om iets leuks te maken en anders maar niet. Tja, eigenlijk is het misschien zelfs wel zo dat ik gewoon niet zoveel zin heb, want als je iets écht graag wilt, maak je er tijd voor. Zo werkt dat gewoon. Maar wie weet krijg ik nog 'n bevlieging... Als je trouwens wat kaarsjes aanzet geeft het al een heel andere aanblik dan met gewoon licht alleen.  En ik heb altijd in de wintertijd kaarsen staan, dat is nu niet anders.

De kandelaren.... ? Gewoon van een rommelmarkt ofzo.

Ik heb er nu voor gekozen om bijna alleen de gewone lange kaarsen te gebruiken, die branden veel beter op, tegen de tijd dat er nog een klein vlammetje over is steek ik daarmee een nieuwe kaars aan en die zet ik meteen bovenop het oude vlammetje, zo dooft die vanzelf en de kaars staat stevig door het snelstollende restje kaarsvet. Geen enkel restje dus. Al die andere dikke kaarsen laten altijd een hoop resten. Ik bewaar dat wel om er ooit nog eens nieuwe kaarsen van te smelten - weer zoiets van mijn dingen-die-ik-ooit-nog-graag-wil-doenlijstje. Hebben jullie ook zulke lijstjes?



woensdag 11 december 2013

Drukke week, toch kalm aan

Alweer een tamelijk drukke week. Morgen hoopt middelste zoon jarig te zijn en aan 't eind van de week vieren we de verjaardagen van beide oudste jongens met de familie. Omdat ik vrijdag het feestje met de vriendjes heb, hou ik dan niet al te veel tijd over om te bakken. Gisteren had ik dus al de appeltaart gebakken en ik deed die in de vriezer. 'k Moest nog gauw zijn, want achter me stonden dochters te azen op de kruimels - en liefst nog wat meer...


Vandaag of morgen moet ik nog wat boodschappen doen, vanavond de traktaties klaarmaken, wat al een paar jaar hetzelfde is; kleine appelflapjes. Dat wil middelste zoon zelf heel graag en hij verzekerde me pas nog dat een jongen uit zijn klas zich er al op verheugde.... jaja, hij kan het mooi verkopen ;-)
Dat zijn allemaal leuke dingen om te doen, geen straf voor me.

Jongste is ziek thuis, hij is eigenlijk niet echt ziek maar wel heel erg moe. Dat is al een aantal weken zo. Ook hoest hij behoorlijk en is erg verkouden. Als hij twee keer naar school gaat slaapt hij 's avonds bijna aan de tafel, wil niet goed meer eten. En dat terwijl wij vroeg eten, uiterlijk half 6. Dus nu laat ik hem even bijkomen, en rommelt hij lekker in z'n eigen tempo. Hij loopt toch wat voor dus mist hij er heus niet al teveel aan. Morgen wil ik hem wel weer naar school doen, maar een halve dag. Het gaat anders gewoon niet!
Zelf voel ik me ook niet helemaal je van het en zoals ik pas las bij een andere blogster, het is net of je dan ook niet zo helder kan denken. We doen dus voor zover mogelijk kalm aan.


maandag 2 december 2013

Terugblik

Vorige week was oudste zoon jarig en vrijdag was het daarom een drukte van belang hier... de vriendjes kwamen. Toen ik had gevraagd aan zoon wat hij wilde doen met z'n feestje zei hij "buiten spelen!" Dus waarom zou ík dan iets anders willen uitvogelen? Ik weet hoe slecht spelletjes doen bij dit groepje jongens scoort en dus maakte ik geen verdere plannen. Volgens mij vinden ze het alleen al  leuk om met een heel groepje te spelen, om het even waar. En we hebben zelf een hoop ruimte dus ik zag niet niet in waarom ik dan weg zou gaan. Ik maakte daarom wel wat extra werk van het eten; ze mochten gourmetten. Op deze leeftijd (10  jaar, oudste zoon is 11 geworden maar hij is de oudste van het vriendengroepje) kun je dat wel doen. Even uitleggen waar je op moet letten of het gaar is enzo is wel even nodig bij sommigen. Ik had het simpel gehouden: enkele frikandellen in stukjes en doormidden gesneden, kleine kipfiletstukjes die de middag in de ketjap hadden gelegen, en kleine hamburgertjes, zelfgemaakt met vers gehakt en kruiden. Ik bakte zelf wat aardappels op het fornuis, want dat duurt anders allemaal te lang, al te veel geduld hebben die gasten ook niet. En toen het vlees op was konden ze nog pannenkoekjes bakken. Heerlijk vonden ze dat en ze hadden dit nog nooit gedaan  met een feestje, ze vonden het erg leuk. Het buiten spelen viel een beetje in het water maar ze mochten van Farmer in de stal spelen bij de zaagselbalen. Het ging allemaal prima, zonder geruzie. Op een gegeven ogenblik waren er een paar die een poosje binnen wilden spelen met de trekkers. Vond ik best, en later gingen ook zij weer terug naar de stal. Zo had ieder het goed naar zijn zin gehad.
Toen de jongens na het eten weer (in het donker, spannend!) naar buiten gingen ruimde  ik de rommel van het gourmetten op, zodat ik na het thuisbrengen van de gasten lekker alles al aan kant had.

Zaterdag had ik een prettig rustige start met niet al te veel op mijn programma. Ik had van mijn zus een pak mix voor Zeeuwse bolussen gekregen en het werd hoog tijd om dat te gebruiken. Het deeg werd wat slap, wellicht door de boter die ik wat had laten smelten maar dapper ging ik door met het vormen van, nou ja, dan geen mooie ronde balletjes maar vormeloze hoopjes.... evengoed gingen ze na de tweede rijs gewoon door het suiker/kaneelmengsel en rondgedraaid op de bakplaat.


Maar tja, het ziet er wat apart hè, zulke bolussen.... de jongens vonden het teveel lijken op een bepaald hondenproduct en Farmer informeerde langs zijn neus weg wie er eigenlijk op die roosters had gesch....?
Toch was het resultaat heerlijk hoor! Ik heb een recept om het "from scratch" te doen dus dat wil ik zeker nog eens klaarmaken!

's Middags moest ik echter toch even  naar de stad omdat middelste zoon nog een winterjas nodig had. De oude was kapot gegaan en de boel kon nog niet doorgeschoven worden. Ik had een kortingsbon van 10 euro die verzilverd moest worden vóór de 8e. Dus moest ik nu wel gaan omdat het op andere dagen niet meevalt met de schooltijden. Het was gelukkig gauw bekeken en hij heeft weer een goeie jas. Maar ik wist na thuiskomst meteen weer waarom ik liever niet ga winkelen op zaterdag.... ik  liep gelijk wat achter met de rest van de taken en moest een standje harder lopen om het allemaal op tijd klaar te hebben. Sinds de wintertijd ben ik zaterdags redelijk op tijd met alles, dat betekent na het avondeten alleen de jongens nog onder de douche, even zuigen beneden en wat laatste was wegvouwen en dan heb ik als Farmer klaar  is met melken ook alles klaar, zo prettig!



dinsdag 26 november 2013

Zoete appeltjes en kleurige dierenhanger

De appeltjes van vorige week zijn prachtig gedroogd. Ze zijn een beetje knapperig en zijn heerlijk als tussendoortje.
Mijn schoonmoeder droogt de appeltjes altijd gewoon op de verwarming op een stukje folie of bakpapier, dat gaat ook prima. Het duurt dan alleen wel langer. Ik bewaar ze in een goed afsluitbare glazen pot. Ik snij de appels in ringen, dat vind ik altijd zo mooi om te zien. Je kunt ze ook wellen en dan bij b.v. bruine bonen eten, om maar iets te noemen.


De appeltjes die ik deze keer gebruikte waren zoetig van smaak, we denken dat het echte zoete appeltjes zijn. Ze zijn van een boom die we niet zelf hebben geplant, maar die hier al stond, we hebben hem toen wel een andere plaats gegeven. Vandaar dat we de naam niet kennen. Er zijn er nog een stel van over dus ik ga gauw weer een keer schillen. Dat is echt een werkje om lekker bij te gaan zitten want ze zijn best wel klein.

Nog iets heel anders: Mijn schoonouders kregen een poosje geleden van onze jongste zoon diertjes van strijkkralen. Oma vond ze zo mooi gemaakt en heeft oog voor het geduld wat voor zo'n werkje nodig is en hing ze op. Ze zette ze vast met een paar steekjes op een breed lint en gaf het geheel een mooi plekje in huis. Geloof maar dat het jongste zoon een fijn gevoel geeft dat zijn werkjes zo gewaardeerd worden!


En het is ook echt een vrolijk gezicht. De bovenste twee zijn gemaakt door middelste zoon (zegt jongste er dan bij). De grondplaatjes die ervoor nodig zijn hebben we van lieverlee bij elkaar gespaard... da's dan ook een voordeel van een flink gezin. Het kan natuurlijk ook met hetzelfde motief maar verschillend gemaakt.
Misschien voor iemand een ideetje voor een zelfgemaakt cadeau?


maandag 25 november 2013

Gezinsbezigheid

Ik kom nog even terug op de lego. We zijn al een heel eind. We, dat is inclusief mijn Farmer die inmiddels ook het bouwvirus te pakken heeft ;-) Het was op een avond zelfs zó erg dat we de tijd vergaten en Farmer op 'n gegeven moment verschrikt uitriep: "Weet je wel hoe laat het is?!"
Wat een aantrekkingskracht die steentjes dus blijken te hebben.... het hele gezin aan het bouwen! Dochters deden even zo vrolijk mee. We kregen nog visite en het scheelde niet veel of die gingen er ook gezellig bijzitten.... Die zijn dat spul inmiddels wat ontgroeid doordat hun  kinderen daar te oud voor zijn. Maar ze zagen wat we al opgebouwd hadden en "oh, wat leuk.... aah..."
De tip van Augusta n.a.v. het vorige blogje had ik zelf al toegepast: eerst sorteren op kleur. Dat scheelde al veel. Maar volgens mijn Farmer was het handiger geweest als we op steensoorten hadden gesorteerd. De kleine elementen waren nog steeds erg lastig te vinden, onder al de grotere dingen. Naarmate we echter vorderden ging het makkelijker. De nieuwste opbouwboekjes geven boven het plaatje aan welke blokjes je voor die bladzij moet hebben, dat is superhandig. Want soms is het verschil lastig te zien. Ook voor de kleuren moet je vaak goed kijken: is het nu zwart of donkergrijs?
Het valt nog best mee wat er kwijt is. Enkele dingetjes maar. Gelukkig vonden we sommige dingen nog in het reservebakje, bij veel doosjes zitten enkele dubbele stukjes en die deed ik altijd in dat bakje.
Jongste zoon hielp ook mee met bouwen, dat hebben ze zo snel door. Hij weet ook al wat hij wil hebben voor zijn verjaardag.... want al mag hij natuurlijk gewoon meespelen, "ik heb zelf helemaal geen lego..." Hij moet alleen nog wel even wachten tot januari. Eerst zijn z'n broers aan de beurt.


Onbenullig en kinderachtig? Wat een onzinverhaal terwijl er zoveel zinniger onderwerpen zijn... Ach, ík weet zeker dat onze kinderen dit gezellige samen-bezig-zijn zich altijd zullen blijven herinneren.
Want er zijn hier ook weleens andere dagen waarop het minder gezellig is, laat niemand denken dat het hier anders is dan overal. Belangrijk is gewoon wel dat déze koestermomenten er ook voldoende zijn - liefst meer dan die andere momenten.

vrijdag 22 november 2013

Laat me maar even

Eeeh.... ja hoor, 'k ben er nog.....
Veel verjaardagen in deze tijd en dan ook nog eens lootjes getrokken op school, daar moeten we ook nog mee aan de gang... volgende week hoopt oudste zoon jarig te zijn dus ook nog 'n feestje te regelen....
Daarom houden wij het sintgebeuren heel minimaal. (Zie dit berichtje van vorig jaar. )
Maar nu komt het. De jongens willen alle legobouwwerken weer opbouwen, zoals 't hoort. Dat was een hele tijd geleden want ze bouwden de laatste tijd vooral naar eigen creativiteit en inzicht.... heel leuk vind ik altijd. Toch, alles opbouwen is ook wel weer eens leuk.


Maar oh, wat een gezoek!! Mama gaat er ook eens gezellig bij zitten en daar is dan zomaar ineens een uurtje ofzo voorbijgevlogen.... ai.

Voordat ieder nu denkt dat er hier alleen  maar geluiwammest wordt: alles verloopt vrij soepeltjes hier, de was en het huishouden gaat rustig door en nog vrij ordelijk zelfs bovendien. Maar de kou maakt me wat energiearm. 's Avonds steek ik graag kaarsjes en lichtjes aan want dat vind ik erg gezellig en heb ook helemaal geen zin om er ook maar te denken om weg te gaan laat staan het gaan zelf. Soms moet het en geef ik mezelf een duwtje. Maar verder: ach laat me toch een beetje.Momenteel ben ik ook een vat vol tegenstrijdigheden: zó ben ik somber en zó kan ik weer intens dankbaar zijn voor soms kleine dingen....


En dan is het goed om jezelf weleens aan het werk te zetten. De wortels moeten nog uit de grond en vanmorgen heb ik appeltjes in de droger gedaan. Ik weet niet welk ras het is, ze zijn vrij klein en wel zoetig van smaak.

En nu ga ik de moed bij elkaar zien te krijgen voor de verjaardagenhordeloop!



vrijdag 15 november 2013

Koekhuisjes

Snel nog een blogje van de week... tja, want waar de (oudste twee) jongens gisteren mee thuis kwamen, dat wil ik toch wel laten zien!
Ze waren naar de kinderclub van onze gemeente geweest en kwamen heel enthousiast thuis met deze koekhuisjes. 

Ze vonden het heel leuk om te doen! 
Ik kan  me dat ook helemaal voorstellen: die kinderen achter hun tafeltjes en al die lekkere dingen op tafel waar ze dan iets leuks mee mogen doen (ondertussen zal er ook wel wat in hun mondjes zijn gegaan...).

Het is ook een keer iets heel anders.
Ze kregen ieder een ontbijtkoek en versierden het geheel met kruidnootjes en met zelfgemaakte glazuur (poedersuiker met wat water mengen) plakten ze er snoepjes op.
Zure matjes werden gebruikt als vloerbedekking, behang en dakleer, hoe veelzijdig ;-)

Knibbel knabbel knuisje.....


dinsdag 12 november 2013

Frustraties van het opruimen? Bij mij niet!

"Ma, waar zijn de batterijen?"
"Waar liggen de zakdoeken tegenwoordig?"
"Zijn er nog ergens handdoeken in dit huis?"
"Waar heb je de theelichten nu weer gelegd!"

Frustraties van de huisgenoten.
Oorzaak: een ruimende moeder.

Opruimen is echt waar verrukkelijk.
Het lijkt alleen wel een karwei zonder einde.
Heb ik de kast in de keuken opgeruimd, moet ik echt weer verder in de bijkeuken. Andere indeling maakt dat dat gelijk erachteraan moet gebeuren.
Volgens mij is alles nu zo ongeveer op de schop gegaan of komt nog aan de beurt. En eerlijk is eerlijk: frustraties waren er eerder ook. Ging een huisgenoot op zoek naar tape ("witte kast in het kantoor!") wenste ik in stilte de zoeker veel succes.... 't was dan nog net niet zo erg dat de rommel eruit viel als je de deur open durfde te doen maar alles lag door elkaar. Dát is nu verleden tijd! Dat heb ik als volgt aangepakt: de hele troep eruit en in een paar wasmanden gedaan, in één keer. En toen alles stukje voor stukje weer opnieuw ingedeeld, hetzij in die kast, hetzij elders.

Het leukste van al dat geruim: wat heb ik veel bergruimte!! Wat een luxe.
Natuurlijk heb ik eerder ook opgeruimd, iedere keer weer opnieuw. Maar dit keer pak ik het rigoureuzer aan. Veel overbodig geworden spullen de deur uit. Omdat ik in de schuur meer ruimte heb gekregen -vanwege ook opruiming daar- kan ik nu ook dingen die ik zelden gebruik een deurtje verder zetten.
Wat moet je bijvoorbeeld in de wintertijd met een enorme lading lege ijsdozen, boterkuipjes en andere diepvriesdozen, potten en flessen zo dicht bij de keuken? Tegen de tijd dat ik het nodig heb, loop ik wel even wat verder heen en weer. Zoals ik nu bijvoorbeeld doe voor de potten appelmoes die ik (dat ook nog) inmaak.
En nog een puntje: 10 lege boterkuipjes op voorraad is ook echt wel genoeg daar hoef ik er echt geen 60 van te bewaren; de rest kan dan toch gewoon in de plastic-buil-voor-plastic.
 En ik krijg er zoals gezegd een massa meer ruimte door, zo zelfs dat ik nu laatjes heb waarin ik gauw losliggende spullen kan opbergen.


In een la waar verschillende zaken in opgeborgen worden gebruik ik doosjes of bakjes, dat maakt het heel overzichtelijk.

Bij dat opruimen kom je ook nog weleens wat tegen. Maar liefst 2 (twéé!) strijkplankhoezen bijvoorbeeld, terwijl ik helemaal niet zó veel strijk. Opruimen is dus ook blijkbaar weleens zeer noodzakelijk. Stel, ik zou volgende week weer gedacht hebben in de winkel: Hé, strijkplankhoezen! Had ik die niet dringend nodig?

Ik vond ook een bakje met kraaltjes. Veel roze en glimmends, duidelijk van de meisjes geweest. Maar als Jongste zoon niets weet te doen geef ik hem het potje. Goed voor z'n fijne motoriek. IJverig gaat hij aan de gang. Hij maakt een ketting voor  mij. "Ik maak er één met veel hartjes, weet u wat dat betekent? Dat ik heel veel van u hou."

Meestal ben ik vrij nuchter in die dingen maar soms zou je bijna wensen dat ze nog wat langer zo klein bleven....

woensdag 30 oktober 2013

Appels en peren verwerken en koe in de tuin

En toen was het de hóógste tijd om de peren te verwerken! Als ze gaan, dan gaan ze hard, met een week zijn ze dan weg. Van buiten zie je niet eens altijd wat, maar van binnen blijken ze soms ineens bruin. Eigenlijk was ik er dus te laat aan begonnen, maar ja, al dat ontrommelen en ruimen... Dus jammer genoeg was er al wat te veel schade. Vorige week kon ik echter niet eens beginnen want dat was een heel volle, drukke week met allerlei verplichtingen. 
Ik maakte jam van appels en peren (ik zal er nu dan een link bij zetten), zo heerlijk.

En in de hoop dat je -net als ik - maar niet genoeg krijgt van al die plaatjes met volle potten enzo:




Ik moest eerst weer even omschakelen: van het opruimen naar het inmaakwerk. 
Maar ik vind het weer heerlijk om te doen, 'k word er rustig van. 

Ik werk altijd volgens een vaste volgorde. Waar ik verder zo rommelig kan zijn werk ik in de keuken heel secuur. Als de vruchten klaargemaakt zijn voor de jam en ik alles in de pan heb zitten, ruim ik meteen de spullen op die ik niet meer nodig heb. De potten laat ik dan tegelijk even een paar minuutjes in het kokende water. Ik gebruik geen soda, wel kokend water. Ik pak altijd een schone theedoek om de glazen op te zetten en een schone vaatdoek om de randen van de potten mee af te vegen voor het deksel erop gaat. Tegen de tijd dat de jam goed is staat dan alles klaar en trek ik mijn handschoenen aan.

Jamproef, is -ie dik genoeg? Ik laat deze jam wel 4 minuten koken. Tegenwoordig kook ik rustig de jam wat langer door, van die dunne jam is zo vervelend en voor de pap maak ik doorgaans aparte saus. 

En daar staan ze dan, eerst even op hun kop. Goudgeel van kleur is deze jam. Prachtig (vind ik zelf).
Na afloop wordt ook alles meteen weer afgewassen, met gebruik van het hete water waar ik de potten in uitgekookt heb. Tijd die er dan compleet mee kwijt geweest ben: uurtje ofzo. 

Ik had nog meer peren. Appels ook, maar die kunnen wel langer wachten. De peren niet. 
Ik kook ze dan een poosje, met suiker en wat kaneel en ik had nog een beetje rode wijn staan die mijn Farmer toch niet zo lekker vond dus die deed ik er nu ook nog door. 
Veel mensen denken dat je alleen echte stoofpeertjes kunt koken maar wij doen het al jaren ook met de gewone handperen. Het is zo jammer om ze te laten verrotten! Pas hoorde ik van iemand die geen raad wist met de appels van haar bomen en die gooide kisten vol weg! Elstars!! Ja, want wat moest ze er allemaal mee? Geef ze dan weg, denk ik dan. En ook voor appelmoes zijn gewone appeltjes heel geschikt, waarom zou dat alleen met speciale moesappeltjes kunnen?

Resultaat: 6 potten met gekookte peertjes en 13 potten jam.

Dat was het dan weer voor vandaag en deze week denk ik.
Ach, nu zou ik bijna de koe in de tuin vergeten.

We zaten rustig in de keuken toen we deze dame doodgemoedereerd langs zagen lopen.... 

Ze was 'm gesmeerd door een hekje wat per ongeluk niet helemaal goed dicht zat, via de kalverstal zo naar buiten. Gelukkig dat ze onze voortuin koos en niet de straat!
Ze liet zich gelukkig gewillig weer leiden naar de wei. 






maandag 21 oktober 2013

Vulkanen op de zandhoop!

Ik ben een voorleesmoeder. En ja echt, vroeg of laat nemen de kinderen dan ook zelf boeken ter hand.
Een poosje geleden nam ik een boek mee over Pompeji. Natuurlijk over de grote uitbarsting van de Vesuvius maar toch vooral over het leven in die tijd. Hoe zoveel door opgravingen is bekend geworden. Door de lava en de aslaag waaronder alles zo goed is bewaard gebleven. Oudste zoon  nam het mee naar zijn kamertje en ging van tijd tot tijd daar lekker verder in lezen.
De boeken moesten weer terug naar de bieb, maar even daarvoor hadden we nog een heel gesprek over vulkanen en Farmer bladerde ook het boek over Pompeji eens door. Er waren nog zoveel vragen dat ik zei dat ik nog wel een ander boek over vulkanen zou meenemen.
Dat deed ik.

Op kinderniveau worden de dingen goed uitgelegd.
 (Zó, dat grote mensen het zelfs ook snappen....)

Het werd gelezen en bekeken.

Daarna gingen de jongens weer eens een poosje lekker naar buiten.
Even later ging ik appels halen in de garage en toen zag ik dit:

Een flinke krater!

Het werd een gevaarlijk gebied daar. De ene na de andere vulkaan ontstond.

En dit is de beruchte "Vusius".

Zie je Pompeji liggen? De ramp is al voltrokken. 
Het dorp is overspoeld door de lava.

Zo heb ik al zo vaak gezien hoe kinderen dingen verwerken in hun spel. Als ze op school bij geschiedenis het over de ridders hebben gehad, kan ik dat zien in hun spel. Leuke dingen, over een boek of een film of over dingen uit het leven. Maar soms ook heel verdrietige dingen kun je terugzien in het kinderspel. Het mooie is dan dat je het onderwerp daarna vaak gemakkelijker kunt bespreken omdat je kunt terugkoppelen naar het spel. Ik zou daar zo veel meer voorbeelden van kunnen geven.

Als je hiernaar kijkt kun je niet begrijpen waarom sommige ouders pertinent geen zandbak in de tuin willen. (Zo'n rommel...) Of waarom kinderen niet eens een keer een hutje mogen bouwen onder de tafel of achter de bank. Natuurlijk moet dat dan weer opgeruimd. Dat hoort erbij. En ik weet ook dat onze kinderen opgroeien met veel ruimte, bij zovelen is het anders. 
Maar misschien zijn wij dan wel wat al te makkelijk in deze dingen....


donderdag 17 oktober 2013

Een echte herfst-vakantie

Echt een ouderwetse herfstvakantie... nat en guur. (Tenminste, zo begon het, inmiddels is de temperatuur wat aangenamer.)
Na een flinke anderhalve dag gestoei en geloei van de knullen - ze moeten aan het begin van de vakanties altijd weer even "wennen" aan elkaars voortdurende gezelschap- hebben ze weer geleerd om samen te spelen. En weer of geen weer, naar buiten gaan ze. Kledder en kleumig komen ze dan weer binnen, soms als varkens zo vuil. Maar daar hebben we een wasmachine voor. Dan spelen ze weer een tijdje binnen. Ze hebben alledrie iets gekocht van hun eigen gespaarde geld.
Ze zijn inmiddels ook weer geknipt, dat doe ik meestal in vakantietijd, lekker niet aan tijd gebonden. Ik knipte nog in m'n vinger ook, gebeurt me niet vaak, al gebruik ik een vlijmscherpe schaar. Het duurde wel een volle minuut voor het begon te bloeden, ik deed er zo'n lange vingerpleister om, die zijn ideaal en blijven tenminste een tijdje zitten. Het zal wel gauw weer genezen zijn, zo'n scherp glad sneetje. En liever mijn vinger dan het oor van zoonlief...!

Zomaar ineens werd ook de thuisstaande mais gehakseld. Dat was niet veel (ruim één bunder), het gebeurde terwijl ik met Jongste naar zwemles was geweest. Farmer belde net voor ik wegging en toen ik naar huis reed kwam ik al een tractor met kar tegen, ze waren dus al klaar!
De mais was goed rijp en ging echt al hangen, hoewel het vrij nat was, kon het er toch af gelukkig. De karren niet al te vol geladen, dat scheelt al veel. Er liggen nog veel kolven en je begrijpt dat de jongens druk doende zijn om die te rapen.
Dit is nog maar een beginnetje...

Wat we ook rapen zijn walnoten.

Herfst in de tuin.

Overal van die dunne sliertige paddestoelen.

Vind ik altijd mooi om te zien.

Nog steeds ben ik aan het ontrommelen, iedere keer weer een gedeelte. Ieder slaapt nu waar het de bedoeling was, dus de interne verhuizing is voorbij. Er blijven nog wel een aantal dingen die ook opgeruimd moeten worden. Van lieverlee kan ik er echter beter doorheen zien en wat heerlijk dat ik alles weer weet te vinden. En veel rommel is weggedaan, een ritje naar de stortplaats is gemaakt en er is nog wel een keer een ritje nodig. Dat is gewoon het nadeel van 'n hoop ruimte: je bewaart veel te veel, zelfs kapotte troep. 't Geeft een prettig gevoel om dat eens echt goed aan te pakken.

Ik lapte een speelbroek van oudste zoon op en een overall voor jongste zoon.
Vrolijk is het geworden, 't zijn net vlaggetjes die erop zitten.

Ik nam twee werkoverhemden van mijn Farmer onder handen. Die we ergens tegenkwamen en daar tenminste een aantal jaren hadden gelegen.... De ene met een winkelhaak -stukje stof erachter en zigzaggen- en op de andere moest een knoopje genaaid. Kleine dingetjes. Steeds weer opnieuw neem ik me voor om dergelijke klusjes zonder uitstel te doen, maar ik ben blijkbaar erg hardleers. Een sweater van dochter had ook een winkelhaak, die heb ik op dezelfde manier gemaakt, voor netjes is -tie toch te sleets geworden maar hij is nog prima om thuis te dragen.
Tussendoor zijn er ook nog de gewone dingen van elke dag: het eten, de was, poetsbeurten.... Maar ik vind het zo heerlijk dat ik niet steeds heen en weer hoef te rijden!






vrijdag 11 oktober 2013

Relaas dat je best mag overslaan en een knopenhart

Nog steeds zijn we druk bezig met de interne verhuizing. Oudste zoon geniet zichtbaar van zijn eigen kamertje. Dat vind ik heel mooi om te zien.
Het leukste van dit alles is het opnieuw indelen in de kasten. Niet met drie stuiterende jongens om me heen maar wel met m'n eigen zelf alleen (genoeg aan de chaos in mijn hoofd). Lekker opgeruimd, meestal meer ruimte want er zijn overbodige dingen weggedaan. Zo heb ik drie ladenkastjes boven staan. Twee oude, ooit van mijn moeder gekregen, solide en degelijk. Eén met een gebroken knop, helaas. En een gekochte, zo'n goedkoop wit geval, waarvan de laden al tig keer zijn gelijmd of gerepareerd. Afgezien daarvan nog best stevig. En ruim. Ik heb de inhoud van die laatjes zodanig weten te reduceren, dat er één kastje weg kan. Weg al het uitgelubberd ondergoed, sokken zonder maatje en allerlei troepjes van nul en geen waarde. Alweer veel kleding de deur uit, werkelijk, je snapt het niet. Een paar dozen met speelgoed volgden daarop. Ze zijn er uitgegroeid en soms moet je ook eens dúrven om dingen weg te doen. Een hele doos met Fisher-price ging naar de crèche van de kerk, die kindjes zijn er, zoals ik vernam reuzezoet mee, dat vind ik dan leuk om te horen. Het doet me meer plezier dan wanneer  ik het verkocht had en er misschien (na veel geharrewar)  een paar tientjes rijker mee was geworden.
De kaarsen en theelichten bewaarde ik boven maar wil ik nu op een meer logische plaats beneden bewaren, bij de reservelampjes en batterijen, zekeringen e.d. Dit betekent trouwens dat ik die betreffende kast ook nog mag uitzoeken, schoonmaken en opruimen....  Dus je begrijpt, ik blijf nog wel even bezig met dat gedoe. Groot voordeel is wel dat je weer helder weet wat je allemaal hebt - da's meestal zat.
We blijven sowieso nog wel even bezig want er is sprake van lekkage bij de douche, niet een heel nijpend geval van een plons water maar meer een doordrenzend gebeuren waar we het effect duidelijk van zien in het plafond van de keuken. En dan ligt het er maar aan of het de afvoer is en in hoeverre het allemaal nog vrij eenvoudig is te verhelpen, want anders maken we beneden een badkamer/douche. En dan wordt  het boven maar het rommelhok waar de spelletjes en hobbyspullen e.d. komen te staan. Dan zal ik dus mijn naaimachine in onze slaapkamer moeten zetten, wat heel goed kan omdat daar ruimte genoeg is. Maar wat een gedoe. En ik heb een heel handige Farmer, dus we gaan dat niet uitbesteden. Het moet dan echter wel gebeuren in die losse overige uurtjes....
Het haakwerk ligt nu ook helemaal stil. Bakken doe ik ook niet zoveel op 't ogenblik, alleen willen we voor het weekend wel appelflappen maken, heerlijk, oudste zoon opperde het idee en ik krijg er ook helemaal zin in. Weer eens wat anders dan altijd die cake.
In m'n vrije uurtjes lees ik, dat is nog steeds de beste gedachtenverzetter voor mij.
En ik denk een klein beetje: wie wil dit allemaal nou eigenlijk lezen....?

Daarom nog even wat totaal anders: mijn zus had een tijdje geleden zoiets leuks gemaakt dat ik het idee wel wilde posten op m'n blog: een hart gemaakt van knoopjes. Allemaal degelijk vastgezet met naald en draad, een echt geduldwerkje dus. Praktisch denkend als ze is, wilde ze de knoopjes niet lijmen. Want deze kun je altijd weer losmaken en opnieuw gebruiken. Als je 't hart zat bent. Of héél dringend een knoopje nodig hebt ;-). Het past heel  goed bij haar interieur, het subtiele accent van de paar turkooizen knoopjes combineert heel goed met het glaswerk in diezelfde kleur wat ze bij elkaar heeft verzameld en wat een vrolijk effect heeft op de verder sobere inrichting, die rustig en landelijk is. Zo kun je dus een geheel eigen sfeer creëren.


Er is zo'n  handige knip- en plakfunctie hè, met die computer, dus hierbij het begeleidende mailtje (deels) van zus:
Je mag het gebruiken zo je wilt, ook voor je blog (zonder "auteursrechten" ha ha). Ik heb het als volgt gemaakt: knip een hartvorm van papier, leg hem op de stof en trek met (rijg)garen de vorm om. Papier er af en dan de knoopjes erop naaien met een paar steekjes.
Heb je niet zo veel knopen dan kun je ook alleen de contour van het hart doen.
Mijn knopenvoorraad  is het resultaat van jarenlang knopen van kledingstukken afhalen die de lorrenzak ingaan en reserveknopen uit kleding halen. En natuurlijk nóóóit iets weggooien want je weet niet of je er nog eens wat mee doet. Zie hier het resultaat!
Ik heb er zo'n 95 knopen voor gebruikt.
Groetjes van zus


De herfstvakantie voor de jongens is net begonnen, ze zijn er echt wel weer aan toe. Jongste dochter hoopt volgende week te vertrekken naar Londen, schoolexcursie. Ze komt met twee vriendinnen in een gezin en ze zien er erg naar uit.

woensdag 2 oktober 2013

Glimmend van de bomen en nieuw drijfzeil

Doordat de dagen zo voorbij razen zou men bijna vergeten dat er ook nog zoiets als appelbomen in ons mini-boomgaardje stonden....
Kisten  opgezocht, schoon geborsteld, krant op de bodem...

Meer dan tijd was het voor de Elstars om geplukt te worden.

De appels met een mankementje eraan (aangestoken door wespen b.v.) hield ik apart in een doos.

De ergste daarvan zocht ik uit en schilde ik voor de appelmoes bij het avondeten.

Restant in een schaaltje. Lekker stevige moes, daar houden wij van. 
Natuurlijk met een snuf kaneel erbij.

De rest van die appels moeten ook snel weggewerkt worden. Ik doe ze met veel tegelijk in goed schone potten, kan ik ze zeker wel een jaar bewaren.

Er hangen nog Jonagolds aan de andere bomen, maar die kunnen nog wel even wachten. De peren (Conference) wil ik wel van de week nog plukken.
Samen met de appels maak ik daarvan vast ook nog heerlijke jam (recept kun je vinden op dit blog; zoekfunctie).

Verder is het weer kastanjetijd, hebben jullie het ook gemerkt?
Met een lange stok wordt de natuur een handje geholpen.

Zo worden ze van eventuele schillen ontdaan....

En hier is het allemaal om te doen. 
Als je zo'n mooi glimding ziet liggen, móet je 'm toch wel oprapen?

En deze foto heeft er niks mee te maken maar 't is altijd zo'n leuk gezicht hoe Bonnie zich op dat touw werpt, echt hondenvermaak.

Verder is de mestsilo weer in orde, we hebben een nieuw drijfzeil. Maar voor dat erop kon, moest eerst de put leeg, er bleek een grote scheur in de mestzak te zitten, die moest worden gerepareerd. Ik zal jullie het hele technische verhaal besparen maar er kwam heel wat bij kijken.
 Nu is het echter weer voor mekaar.
Een deel van de silo werd losgemaakt om er goed bij te kunnen.
Deze foto is vanuit de binnenkant gemaakt.

Na afloop weer netjes dicht.

Het nieuwe drijfzeil, wat dus straks bovenop de mest blijft liggen.
Tegen de ammoniakuitstoot.

En oh ja, er kwam ook nog de mais...




woensdag 18 september 2013

Opruimen en opknappen

Denk niet dat er hier niks gebeurt. Juist best veel, maar allemaal niet zo vermeldenswaardig.
We zijn bezig met een interne verhuizing, kamers worden opnieuw geverfd en gedaan, de oudste twee schuiven een eindje door zodat oudste zoon de komende herfst in een eigen kamertje kan gaan slapen. De jongens slapen nu nog altijd met hun drieën, dat ging altijd goed maar middelste zoon houdt oudste zoon tegenwoordig nogal eens wakker en in de zomer is het gauw benauwd in hun kamer. En ik merk dat oudste zoon het nu een heel prettig idee vindt om een eigen kamer te krijgen. Hij wordt in november D.V. 11 jaar.
De dochters doen dat schilderwerk trouwens grotendeels zelf. Ik heb voor oudste dochter alleen een oude kast overgeschilderd. En omdat middelste dochter aan het verven is in wat mijn oude hobbykamer was, neem ik de kwast nog ter hand voor het raamwerk aan de kant van het aangrenzende kantoor - dat moest slechts zo'n 8 jaar geleden al gebeuren ;-)

We zijn dus tegelijk in een opruimfase belandt, want zo gaat dat: plaats maken betekent ook opruimen. Het oude ketelhuis (zo noemen wij dat dan) wordt bij ons gebruikt als een soort zolder. Hmmm... dózen vol schoolspullen van mijn Farmer kwam ik tegen.... moet dat heus allemaal bewaard (tot de volgeschreven schriftjes toe) blijven? Tjonge, waarom heb je dat al die jaren bewaard? verzuchtte ik, om vervolgens een doos te openen met schoolspullen van mezelf. Ook een dikke doos vol. Niet zo veel als van mijn Farmer, maar toch... Weg ermee, drie volle dozen oud papier. Wat ik bewaarde: het herbarium, enkele werkstukken en mijn eigen boekverslagen. En een paar boeken met bouwtekeningen voor houtbewerking e.d.
Jongste dochter was bij me toen ik dat alles uitzocht en moest grinniken om de fraaie werkstukken. Tja, écht helemaal handgemaakt! Wel wat anders, jongedame, dan jullie tegenwoordige computerwerkstukken!
"Ah", zo zei ze, "nog echt versierd ook zo met "leuke"(ze bewoog hierbij haar vingers gekromd aan weerszijden van haar hoofd heen en weer) letters...."
Er staat ook een en ander gereed om naar de vuilstort te brengen. Een kapotte poppenwagen, een krakkemikkige bureaustoel, de 20 jaar oude kinderstoel voor in de auto waarvan de gordels 't niet eens meer doen...  Dat ruimt lekker op!


De pruimen zijn eraf, ze waren groot (echt als eieren) maar er waren er niet zo heel veel. Iets waar ik eigenlijk niet zo rauwig om ben omdat ik dus toch al genoeg te doen heb. Ik maakte 5 potten vol compôte en nog wat jam ervan. De rest aten we zo op.

Van de week had ik ook nog wat sperciebonen. Van de planten die we nog later gezaaid hadden. Ik moest me eerst wel een weg banen door het vele onkruid heen, want man, dat groeit zo snel dat je 't onmogelijk allemaal binnen de perken kunt houden. Maar toen ik goed daaronder zocht vond ik toch een emmertje vol.

Verder is het niet zo aanlokkelijk om in de tuin te gaan. Ik heb een beetje moeite met die omslag van het weer (zo koud....). Het land wordt kapot getrapt door de koeien, maar ja, ze moeten nog wel buiten blijven anders hebben we in de winter geen voer genoeg. Hopelijk droogt het volgende week weer wat op, dan schijnt het weer wat beter te worden.

En verder... verbaas ik me er soms zomaar over hoe groot Jongste wel wordt en hoewel ik natuurlijk blij ben dat hij zo goed tiert, knijpt het soms zo van binnen dat het allemaal zo hard gaat.
Kleintjes worden groot, slaan hun vleugels uit en zoeken hun eigen weg. That's the way of life.

Ik blog momenteel één keer in de week en dat bevalt me voorlopig goed. Ik kamp ook nogal vaak met hoofdpijn. Lezen bij anderen doe ik ook wat minder, die tijd komt wel weer.





woensdag 11 september 2013

Hanenleed

Wij hebben een leuk toompje kippen. Eén Barnevelder haan en kip en een paar kruisingen. En dan nog wat oude legkippen die oudste dochter kreeg na het helpen van bevriende buren. Ze lopen keurig in een ruime ren, waar geen sprietje gras meer staat omdat die beesten nou eenmaal alles wegwroeten.
Van tijd tot tijd gooi ik wat uitgetrokken onkruid over het gaas of het blad van de kroten bijvoorbeeld, als extraatje, wat groenvoer bij de droge legkorrels en het graan. Dan blijf ik altijd even staan kijken hoe ze enthousiast aan komen rennen, dan even eromheen trippelen om de boel te inspecteren met hun kopjes scheef. Om tenslotte erin te pikken, waarbij er soms één op de loop gaat met iets lekkers en de anderen fladderen er dan achteraan.
De haan is niet zoals bij Jip. Die vond dat de haan van Janneke iedereen opzij douwde en de kippen niks gunde. Nee, onze haan blijft altijd wachten en op de uitkijk staan. Eerst laat hij z'n hennetjes hun gang gaan. Als zij de boel voorgeproefd hebben, zal hij ook eens komen kijken. Best een toffe haan dus hè.


Soms echter maken de kippen een uitstapje. Dan komen ze de ren uit. Dat  is niet de bedoeling natuurlijk maar er zitten wat zwakke plekken in het hekwerk dus.... soms gebeurt dat dan.
Dom. Heel dom. Onbewust van een groot gevaar lopen ze lekker rond te scharrelen in de kleine boomgaard. Maar niet zo ver bij hen vandaan maakt zich grote opwinding meester van een groot bruinzwart beest. Alle oerdriften komen boven bij het zien van dat verleidelijk gefladder en dan zo dichtbij.... Dan kan het dier niet anders meer dan haar instincten te volgen en -floep- springt het over de vrij lage afscheiding heen. Grijpt het eerste wat ze tegenkomt en dat is de haan. Die dacht z'n kipjes wel even te beschermen - mis. Nou ja, de kippen beschermde hij eigenlijk wel maar zichzelf zeker niet. Ontroerende opoffering... zoals ik zei - een toffe haan.

De jongens komen roepen: "de kippen zijn los en Bonnie heeft er één in zijn bek!!!" Ik vlieg naar buiten, draaf naar achter en zie het daar voor ogen: de háán! Was het nou maar een ouwe kip, dacht ik - heel gemeen-  want die zijn er toch teveel. Mijn Farmer moest er toch nog een paar de nek omdraaien (sorry voor de gevoelige lezers: hier op het platteland staan we dicht bij de natuur maar gaan we ook nuchter met de dingen om). Ik word namelijk bedolven onder de eieren. Eitje bij de sla of andijvie, eitje bij de nasi en de macaroni. Eitjes door de cakes. Eitjes door de eierkoeken. Door de advocaat. Eitjes op brood, gekookt of gebakken of gewat-dan-ookt. Eitjes als cadeautje als je op visite gaat of ik geef ze mee (Lekker! Vind je? Hier, nog een bakkie dan.). Natuurlijk wil ik niet dat hond een kip te grazen neemt - voor alle duidelijkheid.

Maar nee, het was de haan, die mooie haan. Het hondebeest heeft hem in haar bek, schudt er wild-woest mee heen en weer... oh-oh. "Lós, lelijkerd!!" En los laat ze, haantje leeft nog, wankelt verfomfaait naar een hoekje, zijn veren uitstekend naar alle kanten. Als ze weer terug in de ren zijn blijft de haan nog dagenlang zitten in een hoekje, gekwetst en gekrenkt. Komt niet meer goed, was ik eerst bang.
Maar nu doet hij het weer, is veerkrachtiger dan ik dacht. Paradeert weer dapper rond, zet z'n borst weer op en kukelt zijn kukel en doet al die andere dingen ook nog weer waar hanen voor zijn.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...