Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 25 januari 2013

Weer een stapel weg en een vraag

Kleding is duur. Voor mij een reden om als ik kan, kledingstukken te repareren. Maar ik vind het ook onzin om een goed kledingstuk met een betrekkelijk klein mankement weg te gooien. Dus ben ik de afgelopen tijd o.a. druk met verstellen geweest. Er lag weer een aardige berg. Mijn streven was elke dag iets, maar dat was niet helemaal zo gegaan. Op sommige dagen niets, maar andere dagen weer een paar, dus bij elkaar wel iets om tevreden over te zijn. En een mooi werk voor deze tijd, de kou vind ik niet zo prettig en maakt me een beetje sloom, al vind ik dat een beetje kinderachtig van mezelf. 
Dat is trouwens iets waardoor ik erdoor heen kan zien, want altijd als ik bijvoorbeeld de jongens dan zie in hun opgelapte pyjamabroek, kan ik me daar echt heel voldaan over voelen. 

Ik koop altijd goede kwaliteit pyjama's, van Hema meestal. Ik heb weleens een goedkoop gevalletje gekocht en na verloop van tijd bleef er een vreemdsoortig model van over: in de breedte enorm uitgelubberd en gekrompen in de lengte....  Maar als zo'n goede (badstof) pyjama dan gaten krijgt op de knieën, is dat het repareren echt wel waard, meestal is de pyjama verder nog in goede staat.



 Even is het lastig om de zijnaden los te tornen maar dat doe ik altijd gezellig aan de keukentafel. Ik bewaar voor deze klusjes oude kledingstukken (vesten en pyjama's) die echt niet meer gedragen worden, vaak zitten er nog heel goede stukken stof aan, die ik prima gebruiken kan bij het reparatiewerk. Ik zoek een stukje wat zoveel mogelijk qua kleur past bij het jasje, doe er een stukje vlieseline achter voor de stevigheid.


Pas had ik een klusje, wat ik zo lang mogelijk had uitgesteld, maar uiteindelijk toch gedaan heb: rits inzetten. Je moet weten dat ik nooit naailes gehad heb en een nieuwe rits inzetten was iets wat mijn schoonmoeder altijd wel voor me wilde doen dus... Maar ik vond dat ik het ook zelf eens moest proberen. Verschillenden vertelden me dat het lostornen van de oude rits het meeste werk was.  


Nou had ik wel een makkelijke rits; die van mijn jas, een deelbare rits dus. Die jas is al wel een paar jaar oud, maar toch nog heel best en ik wilde eigenlijk nog geen nieuwe kopen. Het werk viel me mee. Toen ik de ene helft erin had zitten, keek ik wel met argusogen naar het golvende resultaat. Ik inspecteerde andere jassen aan de kapstok en zag tot mijn geruststelling dat al die ritsen wel min of meer hobbelen, dus tevredengesteld ging ik verder. Het resultaat is natuurlijk om trots op te zijn, heb ik me daar toch even op z'n minst 50-80 euro uitgespaard!
De volgende uitdaging is dan weer een rits in een broek ofzo... lijkt me wel weer lastiger.

Deze spijkerbroeken zijn ook weer gedaan.

Bij de linkse heb ik er een stukje spijkergoed achter gedaan en met een stopsteek (kan ook zigzag) dicht gemaakt. De rechtse had grotere gaten, daar kwamen de lapjes bovenop. Soms is het dan juist leuker om een afwijkende kleur te gebruiken voor het zigzaggen van de rand, ik heb pas ook een gedaan met oranje stiksel. Ik stik eerst rond met gewoon stiksel en dan nog met een zigzagsteek. 

En dit is een werkbroek van Oudste dochter. Honderd keer kun je zeggen: gooi ze op tijd op de verstelstapel.... als het dan wat te lang duurt naar hun zin, dan trekken ze hem toch weer aan. Nu waren de gaten zo groot geworden, en heb ik dus allebei de zijnaden open moeten tornen, ook de doorgestikte. Hrmmpff. 
Daar komen dus wel heel grote stukken oude spijkerbroek overheen. Je vraagt je af of het het werk nog wel waard is, maar ja, "hij zit zo lekker"....

Wat ik verder nog gedaan heb: een rokje van jongste dochter waar het stiksel van de tailleband een stukje los was gegaan (iets waar ik me aan erger: nog maar een paar keer gedragen en dan zoiets), ik moest wel de hele band een stukje losmaken voor ik er goed bij kon. Ik wilde het dan ook netjes hebben gemaakt natuurlijk. 
Een paar (kleine) bijtgaatjes van enthousiast jong hondje met superscherpe tandjes, die heb ik gemaakt zoals je een sok stopt, soms met een klein lapje erachter. 

Nu heb ik nog een vraag.. Bij een nieuwe broek zit vaak een extra knoop, voor als hij stuk gaat. Een schuifknoop of een jeansknoop die je in moet slaan. Maar ik krijg de oude ingeslagen knoop er nooit uit, hoe kun je dan een nieuwe erin slaan? Pas heb ik dat opgelost door de ingeslagen knoop er gewoon uit te halen, stukje stof erachter te stikken en daar een gewone knoop op genaaid. Dat was verder nog een supergoede broek, daar baal ik dan zo van. Maar weet iemand hoe je zoiets repareert?

Al met al is het toch best dankbaar werk vind ik. 
Repareer jij ook zelf of heb je iemand die het voor je doet? Of gooi je gauw iets weg?



dinsdag 22 januari 2013

Zelfgemaakte slagroomtaart (en laat je fantasie de vrije loop)

Deze snelle bodem maak ik nogal eens. Vaak een paar tegelijk, dan doe ik er één in de vriezer. 



Je kunt er alle kanten mee op. Je kunt hem twee keer doorsnijden maar ik vind dat ik dan zulke dunne, scheve plakken krijg... Meestal snij ik hem één keer door en vul hem met slagroom. Daar doe ik dan wel klop-fix door voor de stevigheid. 

De afgekoelde taart doorsnijden met een scherp mes, voorzichtig naar binnen snijden en dan de taart, terwijl je hem ronddraait, met snijdende beweging rondom doorsnijden.
(De taart van deze foto was niet zó goed gerezen... goed kloppen bij het eiermengsel is erg belangrijk.)

Deze bodem kun je dus besmeren met opgeklopte slagroom (met suiker) of een mengsel van slagroom en iets anders.
Lekker is ook een laagje jam en dan pas de laag slagroom.
Je doet b.v. wat fijngemaakte vruchten erdoor, evt. (voor de liefhebbers) met toevoeging van een paar lepels drank (kirsch of sinaasappellikeur). Dan doe je de bovenste taartlaag er weer op en kun je de bovenkant en zijkant dun besmeren met slagroom. 

Op de besmeerde zijkanten doe ik dan nogatine, choclodevlokjes of hagelslag. Nee, ik rol de taart daar niet door, dat lukt mij niet zo, ik vraag me af hoe die bakkers dat doen. Ik doe dat altijd maar met de hand ertegen aan strooien, met de andere hand er een beetje onder om het op te vangen....

Als finishing touch komen dan toefjes slagroom en/of vruchten of chocola.

Door het gebruik van diverse vruchten kun je telkens een andere taart ervan maken. 
Juist het variëren is leuk.
Kijk maar eens wat ik er zoal mee deed:

Slagroomtaart met ananas.... (gewoon uitgelekt uit blik).

Aardbeislagroomtaart - natuurlijk in de tijd gemaakt dat we verse aardbeien uit eigen tuin hebben.

Of met kersen uit een pot en geraspte chocola wat aanrommelen...

Of met advocaat door de slagroom (ik  hou dan een deel van de slagroom apart voor de bovenlaag) en verder leuk versieren. Een  keer anders met je slagroom spuiten, het dunne laagje advocaat maak je door een heel fijne dop van de slagroomspuit en anders maak je een spuitmondje van dun, schoon karton.
Een beetje geklieder maar wat een mooi resultaat.

Of lekker knoeien met chocola. Gewoon van een reep, smelt ik in de magnetron (af en toe doorroeren), voorzichtig wat room of melk erdoor doen, anders krijg je keiharde stukjes op je taart die niet door te snijden zijn (zoals ik nu had).
Deze laatste taart was niet zozeer bijzonder vanwege de bovenkant, maar wel door wat ertussen zat: een mengsel van mascarpone en slagroom, gelijke delen, zonder suiker. Dat smeerde ik bovenop een laagje (zelfgemaakte) bessen-frambozenjam, deed daar nog wat uitgelekte kersen uit pot overheen. En toen moest ik nog wat voor bovenop. En uit tijdnood verzon ik dus dit. Wij vonden dit een lekkere taart, voor herhaling vatbaar. Niet zo zwaar want minder vet en suiker. Ik had ook de kersen bovenop kunnen doen. Of kleurige hagelslag.
Zoals ik al zei: laat je fantasie je gang maar gaan.


Het recept van de bodem:

(Voor een dunne bodem die je niet wilt doorsnijden neem je gewoon de helft...)

Oven voorverwarmen op 175 graden. 
Vorm beboteren en bestuiven  met bloem.
Klop 4 eieren met 120 gram basterdsuiker en een mespunt zout tot een dikke vloeibare massa. Zeker 5 minuten, het moet goed luchtig worden.
80 gram bloem met 20 gram maizena mengen. Dit in gedeelten door de eiermassa zeven. Heel belangrijk dit zeven, anders wordt het mengsel niet mooi glad. Steeds erdoor spatelen (niet meer mixen).
In de vorm doen en in ca. 40 minuten gaar bakken. 
Uit de vorm nemen en omgekeerd op een rooster laten afkoelen.


En natuurlijk moet ik dit weer op een verkeerd tijdstip plaatsen want iedereen is nu aan het lijnen....
Maar lijnen of niet, als je wat te vieren  hebt wil iedereen toch iets lekkers bij de koffie zien ;-)


Hee... wat zie  ik: dit was het 200e berichtje!





zaterdag 19 januari 2013

Terugblik en sneeuwplaatjes

Gauw nog een babbel!

Jongste zoon had het fijn naar zijn zin, alles was goed verlopen. 

Dit leuke koeienpannetje zag ik ooit op een rommelmarkt en ik kon het niet laten liggen...

Het varkenspannetje had ik al. Maar de koeien waren gewilliger dan de gauw-aangebrande varkentjes....
Ze werden echter beide gretig verorberd!

We hadden 4 vriendjes uitgenodigd.
Iemand zei bij het vorige bericht in een reactie dat jongensfeestjes vermoeiend zijn en dat is ook zo, toch iets meer dan meisjesfeestjes. Maar 5 nog kleine jongens viel nog best mee, ze vinden op die leeftijd alles ook nog leuk. Middelste zoon was bij een vriendje en oudste zoon naar school die middag, dus dat maakte het wel rustiger. 
Ze hebben gesjoeld en met de playmobil gespeeld, lekker buiten gelopen want ze wilden graag de koeien en kalfjes zien. 

Zo'n lange ijspegel wilden ze ook graag vasthouden.


Hij is nu naar een feestje van een vriendje dat in de vakantie jarig was geweest.... druk als een klein baasje!

Gelijk nog maar wat andere foto's van die altijd mooie sneeuw:

Deze stempels zijn trouwens ook te bezichtigen in de bijkeuken... gratis vloerschilderij, elke dag weer opnieuw ;-)

Ik probeer Hond ook op de foto te zetten....

... toch een keer gelukt ;-)

Zo  leuk is dat met die sneeuw: zelfs de rommel wordt er mooi van.


Het was berekoud toen ik deze foto's maakte, ik denk dat de camera er wat overstuur van raakte want er zit telkens een andere waas over....



Nu ga ik gauw weer naar mijn was. Ik heb de makkelijke modus aanstaan, waar ik mee wil zeggen dat ik bijna niks strijk, alleen als het echt niet anders kan. We hebben de warme maaltijd al gehad, dus dat is handig voor straks als de jongens allemaal  nog onder de douche moeten. Het moet toch wel lukken om op tijd klaar te zijn. De oudste gaat ergens oppassen en de jongste twee dochters gaan met vrienden bowlen, de jongens gaan op tijd naar bed - hun opblijfavond is meestal op vrijdag en soms helemaal niet (ik bekijk het per moment).
Dat maakt dus dat we deze avond samen zijn, mijn Farmer en ik, hoe luxe is dat eens!



dinsdag 15 januari 2013

15 januari 2008

Vandaag is Jongste jarig! Ik neem je mee naar de dag van zijn geboorte....

Ik was al 11 dagen over tijd, had al wekenlang voorweeën (en al maandenlang harde buiken), maar Jongste leek niet van plan te komen en ik voelde me in de steek gelaten door mijn eigen lichaam. Ik was zwaar en log, het bewegen van de baby deed me vaak echt pijn, hoewel ik me direct zorgen maakte als het een tijdje rustig was.

Die ochtend sta ik op met een misselijk en teleurgesteld gevoel. Ik heb weeën maar ja... Ik word verwacht  in het ziekenhuis voor een ECG, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Terwijl ik daar zit nemen de weeën van lieverlee af tot ze helemaal wegblijven. Ik ben echt chagrijnig (schaam me nog als ik eraan terug denk), de eerste glimlach die er af kan die morgen is tegen de gynaecologe, die me zegt dat ik nog gerust thuis kan bevallen als ik dat wil.
Als we naar huis gaan is het ook tijd om de kinderen van school te halen en bij het binnenrijden van het dorp komen, oost west thuis best, de weeën weer terug. Ik breng de verloskundige op de hoogte van de gemaakte ECG, alles was goed en het rommelt ja. Dat blijft zo de hele dag een beetje doorpruttelen. Na het avondeten breng ik de 2 jongens naar bed en zeg tegen de meiden dat ze nu maar naar opa en oma moeten gaan. "Yes!", vertolkt Middelste dochter de gevoelens van alledrie (hoewel ik best merk dan vooral oudste zich ook zorgen maakt om mij), ze grijpen een tas met wat spulletjes en vertrekken naar het buurhuis.

Rust in de tent. Altijd ben ik 's avonds bevallen, hoewel het bij de oudste twee nachtwerk werd voor ze er waren.
Mijn Farmer is inmiddels klaar met melken, ik bel de verloskundige op met de melding dat het nu wel zal doorzetten, neem een douche en als ik eruit kom is ze er al, met een noodgang hiernaartoe gereden. "Nou", zeg ik, "zo'n vaart loopt het nu ook niet hoor." Maar ja, zegt ze, stel dat je vliezen ineens breken.... "Haha, die breken bij mij nooit spontaan!", lach ik.
Het is de meest ontspannen bevalling die ik gehad heb, goede weeën maar met ruime tussenpozen. De dienst van de verloskundige zit erop en de andere komt en neemt een stagiaire mee. Ook de kraamzuster arriveert en het wordt zowaar nog een beetje gezellig. Even later vertrekken we naar boven want het wordt menens.  Ik sluit me af van de rest en heb genoeg aan mezelf. Vliezen worden doorgeprikt, en korte tijd later is Jongste Zoon geboren. Gelukkig goed gezond.. altijd weer zo'n groot wonder. Verrassing: ik had echt gedacht dat het een meisje was, omdat ik zoveel last had van mijn longen en bij de andere jongens was het juist minder tijdens de zwangerschappen.

Niet zo duidelijk deze foto, we hadden toen net een digitale camera...

Beleefd geboren... hij zwaait ;-)

Het is een echt bulletje. Alle Farmertjes waren zwaar en lang, maar Jongste spant de kroon! Wel mooi in verhoudingen, geen propperig dikkertje. Hij drinkt gulzig aan de borst en zal dat nog bijna anderhalf jaar blijven doen....  met regeldagen zoals ik die nog nooit eerder had gehad... wat een slokop!

We bellen naar mijn schoonouders en ouders. Mijn schoonouders komen direct even kijken, met natuurlijk onze meiden. Even daarna komt daar ineens een groot klein jongetje, dat wakker is geworden door al het gerommel. Oudste zoon schrikt enorm van de stagiaire, zij heeft een donkerbruine huidskleur en is nogal fors, en zulke mensen ziet hij niet iedere dag. Ze moet erom lachen en stapje voor stapje komt hij dichterbij en bewondert zijn nieuwe broertje.
En ik? Ik voel me rijk, zó rijk.


Vandaag dus feest in huis, Jongste heeft de nachtjes afgeteld! Morgen ook want dan komt er familie en hij wil ook echt een kinderfeestje. Dat had hij afgekeken van zijn broers en er enorm van genoten. Dus dat willen we vrijdag hebben. Ik weet dus wel wat ik heb te doen!

Oh ja.... Jongste woog 4760 gram en was 58 cm. lang. En vertel me nou niet dat je dat niet wilde weten....

donderdag 10 januari 2013

Ondoordringbaar mappenwoud gevangen in jaarmap

Toen telebankieren zijn intrede deed, ben ik de administratie gaan doen en nam ik die taak over van mijn schoonmoeder, die dat dus dusver had gedaan. Mijn Farmer heeft ronduit een hekel aan het adminstratieve gebeuren, ik denk vele boeren met hem. Ik begon met het doen van de rekeningen. Spoedig echter werd mij duidelijk dat mijn Farmer die taak voor mij ruimer nam: allerlei andere paperassen bleven rustig liggen tot  - zo eens in 't jaar- niemand er onderuit kon: het moest opgeruimd.

Een blik in de archiefkast deed mij terugdeinzen: rijen ruggen van mappen die mij aan stonden te grijnzen. Het leek een ondoordringbaar woud. Van lieverlee leerde ik echter de bomen kennen. Sommigen werden al gauw mijn vrienden: makkelijk in gebruik, met deze mappen kon weinig misgaan, duidelijk wat erin moest. Anderen stelden zich vijandig op: totaal geen duidelijkheid wat daarin moest, meestal datgene waar niemand wist waar we die brief nou weer laten moesten en zo waren die mappen een rommelig allegaartje geworden. En o wee, als er eens iets opgezocht moest worden....

En zo dwaalde ik verder in dat bos en iedere keer opnieuw stapelde de papierenmassa zich weer op. Niet jaarlijks maar gerust zo een aantal maanden. Niet bepaald handig dus. Ik ging er meer tijd in steken en het regelmatiger bijhouden. In de loop van de tijd moesten sommige bomen gekapt worden, die waren overbodig geworden, o.a. door digitalisering. Andere echter kwamen spontaan op, jonge stammen die zich onwrikbaar vestigden in het bos (met dank aan de vele regelgeving). Sommige bomen heb ik gesnoeid, en de takken opnieuw geplant. Verdwalen is er nu niet meer bij, ik ken  mijn eigen aanwas immers en ook het andere is bekend terrein geworden.


Als de post komt sorteer ik gelijk op rekeningen, andere brieven en leeswerk. Dat laatste wordt nogal eens overgeslagen als blijkt dat er een nieuwer exemplaar van iets is gekomen terwijl het oude nog in de folie zit. We hebben daarin al geminderd trouwens, want alle krantjes en (vak)bladen die te vaak ongelezen bleven, hebben we opgezegd. Scheelt behalve een hoop papier ook nog geld.

Afgelopen herfst besloot ik heel de archiefkast eens goed aan te pakken, een totale opschoning. Volle ordners en overbodige mappen verdwijnen een deur verder, overjarig gebeuren (ouder dan 7 jaar) kan helemaal vernietigd worden. Behalve natuurlijk de belangrijke papieren, zoals rapporten e.d.

Bovendien ga ik beginnen met een nieuwe methode. Ik vind namelijk dat het opbergen van papieren best lastig is omdat ik iedere keer daar verschillende mappen voor moet pakken. Voor de GD, voor het logboek van de veearts, voor Dienst Regelingen, voor grond- en kuilonderzoeken, om zo maar een paar te noemen. Dat maakt de kans op uitstellen groter, waardoor de stapels ook weer groter worden.

Ik heb daarom een nieuwe ordner gepakt, die noem ik Jaarmap. Daar ga ik nu alle papieren instoppen van één lopend jaar, gesorteerd op onderwerp door middel van tabbladen.
Voordeel: ik heb maar één map nodig voor alle papieren, dus het is veel sneller opgeruimd. Sneller opgezocht ook, indien nodig. Ik hoef aan het eind van een jaar dus alleen maar alles over te hevelen naar de aparte mappen en daarna is de Jaarmap weer klaar voor het nieuwe jaar.

Het ei van Columbus? Dat zal nog moeten blijken maar ik heb het gevoel van wel. (Evaluatie volgt t.z.t.)  De rekeningen blijven apart in een map, bij de maandelijkse bankafschriften. Ook heb ik nog een map Gezin, dat is voor alle zaken betreffende toeslagen, abonnementsgegevens e.d. die niet met het bedrijf te maken hebben. Die gaat overigens meer jaren mee.
Zo hoop ik het een stuk simpeler gemaakt te hebben!


maandag 7 januari 2013

Ingemaakt met memory

Ondertussen neemt het leven hier weer zijn gewone gang. Ook weer prettig.
Jongste dochter heeft haar maatschappelijke stage er voor een deel weer opzitten. Ze is bij een bibliotheek wezen werken en vond dat erg leuk. Ze kreeg verschillende taken te doen, zoals tijdschriften omwisselen, boeken terugzetten, reserveringen klaarzetten e.d. Ze vindt het jammer dat ze niet alle uren daar mag maken maar ze moet persé op twee plaatsen stage doen. Bij de bieb vinden ze dat trouwens ook jammer, omdat ze het goed voor het toch wat stoffige imago van de bibliotheek vinden om jongeren daar te laten komen. Pas was er ook een jongen geweest en die vond het leuker dan hij gedacht had.


Middelste dochter werkt al een tijdje, behalve in een supermarkt, ook een aantal dagen op een kantoor. Eerst leek haar dat nooit wat, maar ze heeft het daar prima naar haar zin. Eigenlijk past dit werk heel goed bij haar, ze werkt netjes en precies en het is afwisselender dan ze dacht. Zo zie je dat je een heel verkeerd beeld van iets kunt hebben. Nu zoekt ze nog steeds naar een voor haar passende opleiding en kijkt door dit werk nu ook in een totaal andere richting.



Schepte ik in het vorige bericht een beetje op over mijn sjoelscore, deze keer strijkt Jongste zoon met de eer!
Hij had een memory spel gekregen van mijn moeder. Zij doet vrijwilligerswerk in de kringloopwinkel en zag dat het nog een mooi spel was. Het zijn plaatjes van Cars en Jongste vindt het heel  leuk, al die autootjes. Hij kreeg het toen we de verjaardagen van zijn broers vierden. Hij vond het best een beetje moeilijk: z'n broers kregen mooie cadeautjes en hij.... kreeg ineens ook nog wat!

Ik ben grandioos verslagen. Wat  lijken die plaatjes op elkaar. Bij kinderen is het weleens wat afwegen: je moet ze weleens laten winnen om ze zelfvertrouwen te geven. Maar ze moeten ook leren omgaan met verliezen. En omdat ik wel weet dat memory een spelletje is waarin die kleintjes vaak goed zijn, denk ik wel mijn best te kunnen doen om te winnen. Geen schijn van kans... Hij lacht me zowaar uit! "Jij kan het niet goed hè?" en hij grinnikt de kuiltjes in z'n wangen. "Ik ben er makkelijk in!" zegt hij zelfbewust. "Ik heb er iets meer dan jij...." "Ïéts meer ja", benadruk ik. "Iets veel meer." constateert hij tevreden.
Eindstand: 11 paren voor mama en 25 voor meneertje!
Dus ruiterlijk geef  ik toe dat ik nu verslagen ben en definitief tot de oudere aftandse garde ben gaan behoren ;-)
En die kleine jongen: die geniet nog eens van zijn glorierijke overwinning als ik die breed uitmeet bij zijn vader en z'n broers en zussen.... "Ik ben er makkelijk in!!"

Heerlijke kleuter-contaminatie... hij zegt dat regelmatig en ik heb het lef niet hem te verbeteren, want misschien hoor ik dat dan nooit meer...





donderdag 3 januari 2013

Overzichtje van de vakantietijd

Wat is een dag, wat is een week, wat is een vakantie..... Bijna voorbij alweer.
Vooral vorige week was het rustig, De jongens waren alle drie ziek. Het begon met de Kerstdagen. Weinig of niets eten, veel hoesten en snotteren, erg moe. En vooral Jongste heeft flinke koorts gehad. Die knapt nu  pas eindelijk een beetje op. Zelf was ik deze week ook niet zo lekker. Toch was het niet kommer en kwel hoor. Geen sprake van overgeven, dus tussen het slapen door werden er allerlei rustige dingen gedaan.

Oudste zoon probeerde zijn gereedschap uit en maakte een maïsput voor zijn Siku trekkers. 

De K'nex kwam tevoorschijn, dat was een poos geleden dat ze ermee speelden en ze waren er wel een paar dagen zoet mee. Ze hebben er een motortje bij, erg leuk. Hier draaien de wieken.


De sjoelbak ligt in de kamer. Die is er met oudejaarsavond in gekomen, soort van traditie. Maar hij ligt er nog steeds en iedereen probeert een aantal keren per dag zijn/haar record te verbeteren of de dagwinnaar te zijn. Zelf doe ik ook vrolijk mee tussen de werkzaamheden door. Nu kan mijn record moeilijk verbeterd worden (door mijzelf dan) want ik haalde eergisteren 121 punten! Ik kan me niet heugen ooit zoveel gehaald te hebben, meestal komt het niet verder dan tussen de 70 en 90. Nu probeert Farmer dat natuurlijk te verbeteren..;-) zo  met koffie drinken doet hij ook een gooi. De jongens worden er ook goed in, zelfs Jongste haalde een keer in de 90 punten!

Oliebollen en appelflappen hebben we deze keer niet gebakken, geen zin in. Ik had wel kniepertjes gebakken met het elektrisch ijzertje van mijn moeder. Dat heb ik in bruikleen.  Het was de eerste keer dat ik dat deed, ik gebruikte het recept van Trudy (See a ladybird).

Dit zijn de eersten.... er volgden nog vele andere.
Voor  het opeten doe je wat slagroom erin.
Kaal vind ik ze echter ook lekker (en beter voor mijn gewicht).

Ik moest er even in komen, maar na een poosje had ik de draai te pakken. Het ding is daar nooit voor gebruikt want mijn moeder heeft er altijd stroopwafels mee gebakken. Dat heb ik ook eens gedaan in het afgelopen jaar, oh, zulke heerlijke stroopwafels kun je in de winkel niet kopen. Het is wel een heel werk. Maar ik wil het gauw nog eens doen, leuk ook samen met de meiden.

Met Nieuwjaarsdag zouden we 's ochtends naar de kerk gaan bij mijn moeder en dan daarna bij haar een bakkie doen. Maar er was een koe met melkziekte, die wilde steeds niet opstaan, dat nam nogal tijd in beslag, moest zelfs met de hand gemolken worden omdat ze niet naar de melkput kon gaan en Farmer kon het onmogelijk redden. Toen ben ik met de rest, behalve Jongste en jongste dochter, die op hem moest passen, naar onze eigen kerk gegaan. Haastje-repje, want die dienst begon veel eerder. (Helaas miste ik zo mijn wakker-wordenkoffie.) Daarna kwam er ook niet meer van om te gaan, want 's middags kwam de familie van Farmer om bij ons nieuwjaar te wensen. We doen dat om de beurt. Allemaal gezellig en naar mijn moeder hopen we dan binnenkort nog te gaan. De koe is trouwens weer wat opgeknapt gelukkig.

Het was wel prettig om een blogpauze te hebben. Eerst miste ik het een beetje, maar nu heb ik zelfs wat moeite om de dingen te formuleren, bovendien denk ik bij mezelf steeds: wat is hier nu interessant aan. Maar ik nu weer wat gekrabbeld heb, hoop ik het zeker weer een of twee keer in de week te doen.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...