Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 28 maart 2013

Een woensdag.... (weet geen titel)

Gisteren was een vol dagje, dat voorbij vloog. 's Morgens na de ochtendspits kwam er iemand (welgeteld waren ze nog met z'n tweeën zelfs) die de bezem door de bestrijdingsmiddelen kast haalde. Een project waarbij oude bestrijdingsmiddelen op een goede manier afgevoerd kunnen worden. Er blijkt bij heel wat bedrijven nog wel iets van vroeger-lang geleden te staan en je weet als boer of tuinder eigenlijk zelf niet goed waar je dat moet laten. Vanwege het gevaar van opmaken o.i.d. zorgen ze nu voor een goede afvoer van deze (meest oude) middelen. We kunnen dus een doosje wegbrengen tegen een gering bedrag. Prettig om te weten dat die troep weg is.
Verder die morgen ruimde ik op (allicht) en stofte en zoog, hing de was op....

's Middags moesten de jongens en ik naar de tandarts voor controle, daarna was nog net tijd om het haar van Jongste zoon te knippen, dat stond alle kanten uit behalve de gewenste, iedere dag weer, dus was 't wel nodig. En toen naar zwemles. Tja, deze week ging Jongste zoon natuurlijk weer. Dat was voor hem trouwens niet zo natuurlijk. "Moet ik nou al weer? Ik heb het toch al geleerd?" En dat na één zwemles ;-) "Oh jongen, je mag nog heel vaak tot je het goed kunt (heeeeel vaak)...." Afijn,  hij vindt het een beetje leuk en een beetje niet, hij doet wel alles wat de badmeester zegt en is niet echt bang. Wel wat verlegen, pseudo of echt, maar dat gaat wel over.
In de tussentijd klets ik dan met de moeder van zijn vriendje, zo heb je zomaar verplichte ontspanning. Zo moet je 't maar zien vind ik.

De speciaal voor de lessen nieuw gekochte zwembroek (de ouwe was echt zo'n peuterbroekje met nijntje erop en te klein geworden) was ik niet iedere keer helemaal uit, hij slijt al hard genoeg door die zwemlessen.
Ik spoel 'm goed uit en af en toe was ik 'm met de hand uit. Met shampoo of mijn zelfgemaakte wasmiddel. Met gewoon wasmiddel gaat de elasticiteit eruit.

Toen we thuis kwamen heb ik gelijk de oven aangezet, diepvriespizza wat soms zo heel makkelijk is erin gedaan, restjes macaroni en nasi vanuit de diepvries opgewarmd en als je dan een label eraan hangt van Budgetmaaltijd klinkt dat meteen weer beter maar wij zeggen dan gewoon: restjesdag.

Die avond, toen de jongens naar bed waren, las ik nog wat (ben bezig in Het huis van Musume van Ann Tatlock), haakte ik nog wat, hing nog een was binnen op het rek, zette ik de broodbakker klaar (ja, dat is toch nog steeds het makkelijkst) en 11 uur was 't bedtijd.


maandag 25 maart 2013

De arretjescake



Hier komt-ie...

400 gram biscuitjes in kleine stukjes breken.
Cakevorm bekleden met alu-folie (anders kun je de cake er niet goed uitkrijgen).
Biscuits met 3 eieren, 300 gram (basterd) suiker en 3 grote eetlepels cacao mengen in een grote bak (met de hand roeren).
375 gram margarine in een pannetje smelten (geen roomboter gebruiken want dan wordt het zo machtig), vervolgens als het net kookt bij het biscuitmengsel voegen.
Goed doorroeren en in cakevorm doen, goed aanstampen met lepel.
Dag in de koelkast laten staan.


Smul ze!

Het is zo koud! Niet voor te stellen dat onze koeien vorig jaar op 21 maart voor het eerst naar buiten gingen! Nu zien we dat het gras weer bruin wordt door de kou. Het zal nu dus nog en tijd duren voor de koeien naar buiten kunnen.
Voor ons mensen vraagt dit weer ook meer energie. Zometeen ga ik eerst de post eens doornemen (altijd weer die stapels) met een bak koffie en daarna gewoon aan de slag, dat is toch maar weer het beste!

vrijdag 22 maart 2013

Dozen en zakken vol de deur uit en bijzondere vondst

Op verschillende blogs las ik de laatste tijd over ontrommelen en dat werkt erg aanstekelijk. Nog een grotere stok achter de deur is de komende verkoping van onze gemeente, waar ze hun kraampjes wel gevuld willen krijgen. Daar heb ik een paar maanden geleden al een aantal dozen met zooi voor weggebracht en ik heb inmiddels weer 2 dozen staan. Bruikbare rommel hoor, kapotte troep gaat in de vuilnisbak natuurlijk.
Zelfs die dingen waarvan ik altijd weer denk: "ja, dat ga ik een keer gebruiken hoor!", maar dat vervolgens jaren achtereen niet gedaan heb, heb ik nu resoluut in de doos geknikkerd. Als het weg is, hoef ik er niet meer aan te denken.
Ook heb ik 3 grote zakken met kleding weggedaan. Gelijk de kledingkast wat opgeruimd. De meiden hadden ook eens gekeken naar wat weg kon, sommige dingen nog heel goed maar als ze het nooit meer dragen, kan het net zo goed weg. Nog een paar dingen van Jongste zoon erbij, zo kom je er wel aan.

Normaal bak ik altijd appeltaarten voor de verkoping, maar dat was ik nu eens niet van plan. Ze hebben nl. besloten om het deze keer op mijn verjaardag te houden en Farmer en ik vieren dan onze beide verjaardagen. Dus dat wordt bakken voor eigen visite. Volgend jaar weer nieuwe kansen, het is niet anders.

Vorige week deed Oudste dochter de deuren van de hooizolder een keer open en viel er -ieks!- wat naar beneden.

Nadere inspectie leerde dat het een vleermuisje was. Nog helemaal suf, blijkbaar gestoord in z'n winterslaap.  

Mijn Farmer heeft hem weer teruggebracht naar de zolder, nadat -ie eerst model had gestaan natuurlijk....

Zometeen ga ik wat boodschappen halen en daarna arretjescake maken. Dat doet Middelste dochter eigenlijk altijd, maar die is nu naar haar werk. Mijn Farmer is jarig vandaag en hoewel we het dus over een paar weken vieren, wil ik vanavond toch wat lekkers bij de koffie hebben. Eigenlijk had ik hem gisteravond al moeten klaarmaken want het moet een nachtje staan, maar als ik hem gauw maak, kan hij vanavond al best opgepeuzeld worden.
(Evt. voor de liefhebbers: receptje voeg ik later nog wel toe)


dinsdag 19 maart 2013

Schoolwerk en nieuwe dingen

Deze week eindelijk weer eens terug naar het gezonde ritme.
Oudste dochter is gisteren vertrokken naar het noorden voor een week praktijk.
Middelste dochter is deze week begonnen in haar nieuwe baan. Ze had eerder een deeltijdbaantje maar daar hadden ze helaas geen werk meer en bij de supermarkt werd ze steeds minder ingeroosterd (ik geloof dat ze te duur worden zodra ze 18 worden ofzo). Dit kantoorbaantje heeft ze nu via het uitzendbureau en ligt tot september vast. We zijn allemaal blij voor haar, want het is niks waard om zoveel thuis te zitten. En de eerste dag is heel goed verlopen, het lijkt haar leuk.
Jongste dochter tiert gewoon op school, doet het goed en voelt zich goed, doet alles zelf, ik hoef haar nooit achter de vodden te zitten voor het huiswerk, hoe heerlijk is dat.

Oudste zoon heeft binnenkort een spreekbeurt, daar moet ik dan weer wel mee helpen. Evenals het andere huiswerk, waar hij -nu al- een hekel aan heeft. Hij heeft moeite met automatiseren en dat zie je in meerdere vakken terug. Vooral met de tafels en topo. En rekenen, daar ben ik zelf ook niet zo dol op, mijn Farmer is daar veel beter in, maar die is dan in de melkput. Want huiswerk, dat doen we altijd na het avondeten, als Jongste naar bed is. Wel goed voor  mij trouwens, kan ik die sommen ook weer eens oefenen ;-) Veel dingen worden wel anders uitgerekend dan vroeger, ingewikkelder, naar het mij schijnt. En als ik me niet vergis is het in de loop van de tijd dat onze kinderen naar school gingen al een paar keer veranderd. Dan doen ze het weer zus, dan weer zo. Ik probeer het een beetje gezellig te houden en met ezelsbruggetjes en grapjes de dingen te laten beklijven. Zo herinner ik me dat ik bij één van de dochters vroeger als grapje zei: smakkelijk eten! omdat ze dubbele medeklinkers schreef na een lange klank. Dit woord schreef ze in ieder geval nooit meer fout ;-) En tegen een andere dochter: leker makelijk joh.... En ik leg uit oudste zoon uit waarom je interessant nou met twee essen schrijft: het komt nl. van interesse  (korte klank, dubbele medeklinker) dus is het daarom interessant.... goed onthouden jongen, gelijk goed aanleren want veel grote mensen vinden dit nog moeilijk. Ja toch?

Met middelste zoon gaat het ook lekker. Hij had wat moeite met lezen, maar door het regelmatige oefenen gaat het nu goed en zit hij op zijn niveau. Met alle andere dingen gaat het super. Maar, nog veel belangrijker vind ik zelf, hij is gelukkig veel gemotiveerder dan vorig jaar, toen hing hij regelmatig onderuitgezakt of juist over de tafel heen, vond er allemaal geen lor aan. Kwam dan tussen de middag thuis om op de deurmat al te staan dreinen dat hij niet meer naar school wilde die middag.... wat natuurlijk nooit hielp maar hij deed dat lange tijd wel.

Jongste zoon is zaterdag wezen kijken bij de zwemles. Groot was de verrassing toen bleek dat een klasgenootje van hem er ook was. Dat niet alleen: het is zelfs één van zijn vriendjes! Meteen verdween zijn aanvankelijke verlegenheid en kwam bravoure ervoor in de plaats. Leuk, dit wisten we als moeders ook niet van elkaar. Ze gaan op dezelfde tijd lessen. Deze week de eerste les voor Jongste dus, ik ben benieuwd...


dinsdag 12 maart 2013

Met vallen en opstaan

Iemand zou kunnen zeggen dat je met zes kinderen toch een schat aan ervaring hebt opgedaan op opvoedkundig gebied. Ik denk dat dat zeker zo is. Dat maakt je echter nog geen opvoedkundige.
Toch wil ik nu zomaar een aantal dingen naar voren brengen wat betreft opvoeden in het algemeen.

Het allerbelangrijkste is dat je je kind(eren) liefhebt, en accepteert. Dat zorgt ervoor dat zij zich geborgen en veilig voelen, dat ze zichzelf mogen zijn. Dit is volgens mij heel belangrijk, juist ook om de tegenslagen die zeker in hun leven zullen tegenkomen, het hoofd te bieden. En aandacht geven. Al moeten ze ook leren om eens op hun beurt te wachten.
Kinderen zijn geen verlengstuk van jezelf, dus verwacht niet dat zij waar gaan maken waar jijzelf tekort schoot. En ook niet dat ze in alle dingen op jouw paadje gaan.

Ten tweede dit: als er iets is, wat ons veel zwaarder is gevallen dan we van tevoren konden overzien, is het wel de opvoeding van de kinderen. Wat is dit ongelooflijk moeilijk! Ik herinner me nog heel helder hoe we als kersverse jonge ouders daarin stonden. Al heb ik altijd wel besef gehad van de moeilijkheid en de verantwoordelijkheid van het opvoeden, toch heb je als jonge ouders zoiets van: we voeden onze kinderen wel even op en dat doen we vast beter dan die-of-die, en er was (vooral bij mezelf) ook de drang naar perfectie.
Maar intussen is dat ideaal ruimschoots ingehaald door de weerbarstige praktijk en de eigenzinnigheid van karakters. Het is -denk ik- herkenbaar voor veel ouders als ik zeg dat het hier kan knetteren en kan kletteren. Maar gelukkig kan het ook spetteren. In die zin, dat er gezelligheid en humor kan zijn, gesprekken en begrip.
We zitten er nog middenin, in dat opvoeden, toch is ook voor een deel van de kinderen het meeste al gebeurd. En als ik dan terugkijk heb ik gemengde gevoelens. Er zijn best een aantal dingen die ik graag anders had gezien. Maar er is ook veel waar ik dankbaar voor ben. Ik vind ook dat de leeftijd van 15-17 jaar het moeilijkst is. Dan kun je dagen hebben waarin de sfeer om te snijden is en waarbij je het gevoel hebt op eieren te lopen. Veel ligt aan het kind, de een is veel gezeglijker dan de ander.

Ten tweede is er de betweterigheid en bemoeienis van derden. Die stoorde mij vaker dan dat ze mij geholpen heeft. En ik kan echt een beetje kregel worden als mensen het maar wat gemakkelijk wegwuiven of het allemaal zo simpel voorstellen alsof elk kind zo snel luistert. Je hebt mensen die het bestaan om onbegrip te uiten bij een moeilijkheid (dat ligt dan aan de ouders... blabla), want zij hebben van die voorbeeldige kinderen... tot zich dan bij hen ook een volgende aandient die eens niet zo gezeglijk is.

Wat heb je aan opmerkingen vanaf de zijlijn, van "die moeten ze in de gaten houden, anders gaat het helemaal mis...", terwijl je in die periode zelf niet optimaal functioneert en middenin een verhuizing zit. Terwijl het kind in kwestie in diezelfde periode veel te veel bemoeienis kreeg van andere volwassenen dan de eigen ouders en (achteraf zie je dat allemaal veel helderder) de veiligheid miste van het gewone ritme?
En als ik nu naar datzelfde kind kijk, is er veel waarover ik blij ben. Het was toen alles weer rustig was allemaal op z'n pootjes terecht gekomen.
Of dat je je baby 's nachts maar laat huilen, desnoods ergens beneden omdat men vindt dat een baby hoort door te slapen en je daar helemaal van de kaart van raakt? Als er iets is, wat ik zou willen terugdraaien is het dat. Maar dat kan niet. Later heb ik dat ook nooit meer gedaan, ik zette de wieg altijd naast me 's nachts, en hengelde gewoon de baby eruit, aanleggen en het leed was geleden. Wel altijd weer terug in de wieg, want ik kan dat niet goed, slapen met je kind in bed.
Nee, dan heb je veel meer aan een gesprek van hart tot hart met een andere moeder die het ook allemaal niet zo precies weet, maar naast je staat en juist zo een idee of opmerking van de hand doet die je wel degelijk een houvast geeft. Waardoor je verder kunt kijken dan de dag van vandaag en het weer kunt overzien. Want moeilijke perioden gaan vaak weer over en meestal vanzelf, je moet alleen zien te schipperen om die periode zo goed mogelijk door te komen.
En soms gaan ze niet over, hoe moeilijk is dat. Ik zie het om me heen. Maar ik wil in dit blogje blijven bij de "gewone" gevallen. En die zijn soms al ingewikkeld genoeg.

Dit brengt mij bij een derde punt. Ik ben niet voor een dominante opvoeding, ik ben daar het verkeerde type voor vrees ik. Ook niet voor een vrije, dat stuit me tegen de borst. We proberen zo evenwichtig mogelijk op te voeden. Dan heb je wel regels en een bepaalde structuur nodig, want dat geeft kinderen juist duidelijkheid en veiligheid. Daar vragen ze ook om (en hoe moeilijk is het als een kind voortdurend over de grenzen probeert te gaan!). Want je merkt dat die duidelijke begrenzing helpt, ook al was het weer even niet leuk.

Zelf ben ik tamelijk chaotisch, dus een veelvoud van allerlei regel(tjes) werkt bij  mij niet, die zou ik zelf zo weer vergeten. Maar een aantal duidelijke regels zijn onmisbaar. En dan moeten ook die van tijd tot tijd weer eens opgepoetst worden. (Dat chaotische is trouwens weleens een hindernis, ik kan anderen weleens benijden om hun nimmer aflatende structuur e.d.)
Bij dat alles is het ook vaak de toon die de muziek aangeeft. En de kinderen weten dat ze altijd hun dingen bij me kwijt kunnen. Zeker als ze wat ouder worden, merk je dat ze niet alles meer met je delen. Aan de ene kant doet dat een beetje pijn. Soms is het ook moeilijk om ze dan los te laten, zeker als je ziet dat ze ergens mee zitten. Wat fijn is het dan dat je (om maar iets te noemen) tijdens een autorit toch in vertrouwen wordt genomen en je soms zomaar een heel goed gesprek kunt hebben.

Ik heb er op dit blog nooit een geheim van gemaakt dat ik christen ben. Dit stelt het opvoeden in een nog ander perspectief. Het maakt het ook verantwoordelijker. Maar er is ook de steun door het geloof. Ik heb de tekst al eens vaker aangehaald, maar zij is zo veelzeggend dat ik het maar herhaal:
"En indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Die een ieder mild geeft en niet verwijt; en zij zal hem gegeven worden."- Jakobus 1
En ik hou die tekst mijzelf vandaag weer voor. En ga daarmee naar een stil plekje...
Want je snapt al wel dat ik toch wel 'n beetje met een dipje zit....


Opgroeien gaat gepaard met vallen en opstaan. Mag ik stellen dat dit ook geldt voor het opvoeden?




vrijdag 8 maart 2013

Goed gelukte cake en omgewerkte moestuin

Afgelopen zaterdag had ik zomaar ineens dé perfecte cakes gebakken. Gek, altijd rezen ze ongelijk. Of ik nou boerencakemeel uit de winkel gebruikte, of gewoon bloem of bakmeel, het maakte niet uit: ongelijk waren ze. Dus probeerde ik met gesmolten boter te werken, maar als die te zacht is, gaat het ook niet goed.
Nu had ik in een steelpannetje de boter wat laten smelten, maar niet helemaal, gewoon dat het wat zacht was. Dit deed ik eigenlijk omdat ik geen geduld had om te wachten tot die keiharde boter eens wat zachter was geworden, ik wilde nu meteen aan de slag. En op de een of andere manier pakte het goed uit: Het kloppen ging prettig, snel een egale massa, eitjes erdoor en even een poosje door blijven kloppen, zelfrijzend bakmeel in gedeelten toegevoegd en met de hand doorheen gespateld, in de blikken in de voorverwarmde oven.


 Deze keer besloot ik om niet de hetelucht te gebruiken maar de conventionele, of dat soms ook nog uitgemaakt heeft.... In ieder geval rezen ze heel goed, egaal tot aan de bovenkant van de blikken, en dat bleven ze tot ze klaar waren. Mooi gaar van binnen maar niet te droog, wellicht heeft het geholpen dat ik een mokje met water in de oven bij de cakes had gezet.


Zelf eet ik maar weinig cake, want ik probeer de laatste tijd minder zoet te eten en dat bevalt mij goed, voel me veel beter, maar de huisgenoten stellen een plakje cake wel op prijs. Ik doe er trouwens wat minder suiker in tegenwoordig, volgende keer kijk ik of het nog minder kan...
(En ik durf ook haast niet meer over zulk een zoetigheid te bloggen want nee het is niet gezond. Toch weet ik aan de andere kant weer zeker dat mensen ook graag een mooie cake bakken en je moet toch ergens over praten. Trouwens weet ik nu bijna niet meer wat wel en niet goed voor je is want de een zegt dit en de ander dat. Zou het niet zo zijn dat we gewoon matig moeten doen, normaal dus niet overdrijven, nergens in)

De laatste tijd verdiep ik mij ook meer in het broodbakken, ben daarin nog volop aan het uitproberen. Ik bak meestal (lees: bijna altijd) met de broodbakmachine, maar ik probeerde ook eens gewoon het hele proces zonder bbm te doen. Wat ik het lastigst vind, is de rijstijd. Ik moet er dan aan denken dat ik de verwarming hoger zet, anders rijst het niet voldoende.
Ik ploeter lekker door en je hoort er vast nog eens van.

Deze week trok het mooie weer me naar buiten, en heb ik een klein begin gemaakt met de voortuin: het weghalen van afgestorven blad en stengels. En ik wil op de veranda bakjes neerzetten om voor te zaaien.
Lekker dicht bij huis, dus makkelijk in de gaten te houden.

Farmer heeft de moestuin omgespit, geholpen door zijn vader. Dat is zo'n mooi gezicht, vind ik, ik zie dat vanuit mijn keukenraam. Die mannen samen spitten, dan weer even uitblazen met de armen over de spa, beetje babbelen, en dan weer verder. Jongste zoon kwam voor afleiding en hulp zorgen. Ik zie dan dat mijn schoonvader daar zo van geniet (mijn Farmer ook wel natuurlijk maar dat is toch anders, je snapt dat wel, die ziet hem de hele dag), en daar geniet ik dan weer van. Ik denk dan ook altijd aan de herinneringen die Jongste daar later nog van zal hebben, zoals al onze kinderen die herinneringen hebben.

Dat spitten is echt wel nodig hier, vorig jaar was een gedeelte niet meer gedaan en het is dan echt om te huilen zoveel onkruid er zo snel al komt. We hebben hier zware klei, wat op zich wel heel voedzame grond is, maar heel erg moeilijk te bewerken, lastig te schoffelen, onkruid met de hand uittrekken is bijna niet te doen. Als het regent slaat de grond gauw dicht en aan de andere kant heb je bij droogte direct de scheuren erin. Maar zoals gezegd: als het goed er eenmaal inzit, kan het bij normale en zeker bij gunstige omstandigheden echt groeien als een speer, met rijke oogst. In de weilanden idem dito, wij zeggen dan: het buldert de grond uit! Zover is het echter nog niet, het gras heeft flink te lijden gehad van de vorst en moet zich nog helemaal herstellen (en ze geven weer vorst aan...) Farmer heeft deze week dus ook gier uitgereden.

Zo is deze week de start geworden van het nieuwe seizoen.



maandag 4 maart 2013

Maandag: wasdag (met zelfgemaakt wasmiddel)

De zon schijnt - eindelijk. Wat een energie krijg ik daarvan!
We nemen dus de ramen mee bij de maandagse kamerbeurt. Van binnen en van buiten, dan heb je tenminste eer van je werk. Ook de keuken maar gelijk, als we dan toch bezig zijn.

De was hangt lekker buiten te wapperen. Vorige week heb ik zelfgemaakt wasmiddel getest. Ik zag dat weleens voorbijkomen her en der, ook wel wasnoten, maar dacht meestal mwaah, kweeniehoor..... of dat wel iets voor mij is. Maar Zus bracht een pak Sunlight voor me mee en met haar verzekering dat het echt niet veel tijd kost ging ik overstag... proberen kon ik het dan gerust een keer.


 En nee, het kost niet veel tijd, zeep raspen. Zelfs wel leuk en nee, ik ben niet gek. En ja, het wast goed schoon. Het werkgoed van mijn Farmer heb ik er nog niet mee gedaan, maar de jongensbroeken wel en zegt dat niet al heel wat? Het is alleen vrij reukloos en omdat je altijd gewend bent aan het frisse geurtje van een wasmiddel ga ik van de week een etherische olie halen om daar wat van door te doen. Ik gebruik het gangbare recept ervoor; 40 gram geraspte zeep met een halve liter al roerend zo ver verwarmen dat de zeep smelt en dan nog 2 liter warm water erdoor mengen en een nachtje laten staan. Het is wel wat stroperig-slijmerig-flubberig maar ik giet gewoon zo'n vol kunststof bekertje leeg boven m'n wasgoed en zet dan de machine meteen aan.


Hond is tegenwoordig blij verrast als ze ziet dat ik de was ga doen. Want ik heb het tot nog toe in een ouwe ietwat geblakerde pan zitten en zij denkt dan steevast: Ah, lekker restje soep! of wat dan ook zo'n hond zou kunnen denken en likkebaardend kwispelt ze dan om me heen ;-)
Maar ik heb speciaal voor dit doel een aantal lege plastic wasmiddelkannen bewaard (want natuurlijk wist ik ergens dat ik het ooit zou gaan proberen, zelluf wasmiddel maken) en als ik het deze week weer ga maken neem ik a. een dubbele hoeveelheid en b. gaat het de kannen in.
Voor wasmiddel voor de witte was kun je geloof ik een schepje soda aan het wasmiddel toevoegen?
Want dat heb ik ook nog niet geprobeerd.





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...