Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 12 maart 2013

Met vallen en opstaan

Iemand zou kunnen zeggen dat je met zes kinderen toch een schat aan ervaring hebt opgedaan op opvoedkundig gebied. Ik denk dat dat zeker zo is. Dat maakt je echter nog geen opvoedkundige.
Toch wil ik nu zomaar een aantal dingen naar voren brengen wat betreft opvoeden in het algemeen.

Het allerbelangrijkste is dat je je kind(eren) liefhebt, en accepteert. Dat zorgt ervoor dat zij zich geborgen en veilig voelen, dat ze zichzelf mogen zijn. Dit is volgens mij heel belangrijk, juist ook om de tegenslagen die zeker in hun leven zullen tegenkomen, het hoofd te bieden. En aandacht geven. Al moeten ze ook leren om eens op hun beurt te wachten.
Kinderen zijn geen verlengstuk van jezelf, dus verwacht niet dat zij waar gaan maken waar jijzelf tekort schoot. En ook niet dat ze in alle dingen op jouw paadje gaan.

Ten tweede dit: als er iets is, wat ons veel zwaarder is gevallen dan we van tevoren konden overzien, is het wel de opvoeding van de kinderen. Wat is dit ongelooflijk moeilijk! Ik herinner me nog heel helder hoe we als kersverse jonge ouders daarin stonden. Al heb ik altijd wel besef gehad van de moeilijkheid en de verantwoordelijkheid van het opvoeden, toch heb je als jonge ouders zoiets van: we voeden onze kinderen wel even op en dat doen we vast beter dan die-of-die, en er was (vooral bij mezelf) ook de drang naar perfectie.
Maar intussen is dat ideaal ruimschoots ingehaald door de weerbarstige praktijk en de eigenzinnigheid van karakters. Het is -denk ik- herkenbaar voor veel ouders als ik zeg dat het hier kan knetteren en kan kletteren. Maar gelukkig kan het ook spetteren. In die zin, dat er gezelligheid en humor kan zijn, gesprekken en begrip.
We zitten er nog middenin, in dat opvoeden, toch is ook voor een deel van de kinderen het meeste al gebeurd. En als ik dan terugkijk heb ik gemengde gevoelens. Er zijn best een aantal dingen die ik graag anders had gezien. Maar er is ook veel waar ik dankbaar voor ben. Ik vind ook dat de leeftijd van 15-17 jaar het moeilijkst is. Dan kun je dagen hebben waarin de sfeer om te snijden is en waarbij je het gevoel hebt op eieren te lopen. Veel ligt aan het kind, de een is veel gezeglijker dan de ander.

Ten tweede is er de betweterigheid en bemoeienis van derden. Die stoorde mij vaker dan dat ze mij geholpen heeft. En ik kan echt een beetje kregel worden als mensen het maar wat gemakkelijk wegwuiven of het allemaal zo simpel voorstellen alsof elk kind zo snel luistert. Je hebt mensen die het bestaan om onbegrip te uiten bij een moeilijkheid (dat ligt dan aan de ouders... blabla), want zij hebben van die voorbeeldige kinderen... tot zich dan bij hen ook een volgende aandient die eens niet zo gezeglijk is.

Wat heb je aan opmerkingen vanaf de zijlijn, van "die moeten ze in de gaten houden, anders gaat het helemaal mis...", terwijl je in die periode zelf niet optimaal functioneert en middenin een verhuizing zit. Terwijl het kind in kwestie in diezelfde periode veel te veel bemoeienis kreeg van andere volwassenen dan de eigen ouders en (achteraf zie je dat allemaal veel helderder) de veiligheid miste van het gewone ritme?
En als ik nu naar datzelfde kind kijk, is er veel waarover ik blij ben. Het was toen alles weer rustig was allemaal op z'n pootjes terecht gekomen.
Of dat je je baby 's nachts maar laat huilen, desnoods ergens beneden omdat men vindt dat een baby hoort door te slapen en je daar helemaal van de kaart van raakt? Als er iets is, wat ik zou willen terugdraaien is het dat. Maar dat kan niet. Later heb ik dat ook nooit meer gedaan, ik zette de wieg altijd naast me 's nachts, en hengelde gewoon de baby eruit, aanleggen en het leed was geleden. Wel altijd weer terug in de wieg, want ik kan dat niet goed, slapen met je kind in bed.
Nee, dan heb je veel meer aan een gesprek van hart tot hart met een andere moeder die het ook allemaal niet zo precies weet, maar naast je staat en juist zo een idee of opmerking van de hand doet die je wel degelijk een houvast geeft. Waardoor je verder kunt kijken dan de dag van vandaag en het weer kunt overzien. Want moeilijke perioden gaan vaak weer over en meestal vanzelf, je moet alleen zien te schipperen om die periode zo goed mogelijk door te komen.
En soms gaan ze niet over, hoe moeilijk is dat. Ik zie het om me heen. Maar ik wil in dit blogje blijven bij de "gewone" gevallen. En die zijn soms al ingewikkeld genoeg.

Dit brengt mij bij een derde punt. Ik ben niet voor een dominante opvoeding, ik ben daar het verkeerde type voor vrees ik. Ook niet voor een vrije, dat stuit me tegen de borst. We proberen zo evenwichtig mogelijk op te voeden. Dan heb je wel regels en een bepaalde structuur nodig, want dat geeft kinderen juist duidelijkheid en veiligheid. Daar vragen ze ook om (en hoe moeilijk is het als een kind voortdurend over de grenzen probeert te gaan!). Want je merkt dat die duidelijke begrenzing helpt, ook al was het weer even niet leuk.

Zelf ben ik tamelijk chaotisch, dus een veelvoud van allerlei regel(tjes) werkt bij  mij niet, die zou ik zelf zo weer vergeten. Maar een aantal duidelijke regels zijn onmisbaar. En dan moeten ook die van tijd tot tijd weer eens opgepoetst worden. (Dat chaotische is trouwens weleens een hindernis, ik kan anderen weleens benijden om hun nimmer aflatende structuur e.d.)
Bij dat alles is het ook vaak de toon die de muziek aangeeft. En de kinderen weten dat ze altijd hun dingen bij me kwijt kunnen. Zeker als ze wat ouder worden, merk je dat ze niet alles meer met je delen. Aan de ene kant doet dat een beetje pijn. Soms is het ook moeilijk om ze dan los te laten, zeker als je ziet dat ze ergens mee zitten. Wat fijn is het dan dat je (om maar iets te noemen) tijdens een autorit toch in vertrouwen wordt genomen en je soms zomaar een heel goed gesprek kunt hebben.

Ik heb er op dit blog nooit een geheim van gemaakt dat ik christen ben. Dit stelt het opvoeden in een nog ander perspectief. Het maakt het ook verantwoordelijker. Maar er is ook de steun door het geloof. Ik heb de tekst al eens vaker aangehaald, maar zij is zo veelzeggend dat ik het maar herhaal:
"En indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Die een ieder mild geeft en niet verwijt; en zij zal hem gegeven worden."- Jakobus 1
En ik hou die tekst mijzelf vandaag weer voor. En ga daarmee naar een stil plekje...
Want je snapt al wel dat ik toch wel 'n beetje met een dipje zit....


Opgroeien gaat gepaard met vallen en opstaan. Mag ik stellen dat dit ook geldt voor het opvoeden?




37 opmerkingen:

  1. Ja opvoeden gaat ook met vallen en opstaan. En ieder kind heeft weer een andere aanpak nodig en een andere liefdestaal. Uit jouw blogs proef ik altijd heel veel warmte en daar gaat het om. De basis is wat je het eerst schrijft: liefde, acceptatie en geborgenheid. Dan nog kunnen dingen zo anders lopen maar je bent er voor hen. Dat is het mooiste wat je een kind kunt geven. Een knuffeltje van mij en volhouden hoor. ( mooie tekst, dank je wel)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mee eens, van begin tot einde! Prachtig verwoordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat je schrijft maakt je 'bijna' tot een opvoedjkundige zeg. Mooi beschreven en tegelijk heel herkenbaar. Vooral die bemoeienis van buitenaf, het anders willen doen als het over kon en Gods nabijheid die je ervaart. Die tekst is zo belangrijk: alleen bij Hem is wijsheid te vinden. Niet alleen als het goed gaat, ook tijdens een dipje. Gods nabijheid in alles toegewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ook ik herken hier veel in, kindlief heeft als baby heel veel gehuild.
    En iedereen wist hoe het moest, maar staken me eerder een dolk in de rug, dan een hart onder de riem.
    Ook ik zou het anders doen, als ik ooit de kans nog weer krijg zal ik mijn kind behandelen zoals ik dat wil en niet omdat anderen het zo van mij verwachten.
    Het zal altijd moeilijk blijven denk ik, want ieder mens/kind heeft zijn of haar eigen karakter.
    Maar als we het met liefde doen en vooral met gebed dan zal het goed komen.

    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als alle kinderen nu eens de helft van jouw liefde, aandacht en geborgenheid zouden krijgen zou veel leed de wereld uit zijn! Volgens mij doe jij het goed! En ik denk dat ik het ook goed heb gedaan :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Jolanda,
    Ik volg al een hele tijd je blog, maar er kwam nooit van om te reageren.
    Wat omschrijf je het mooi en heel herkenbaar. Al ben ik een moeder met 2 jonge kinderen. Ik denk ook als je vanuit die basis opvoed, liefde, geborenheid en veiligheid, met als grond Gods Woord, dat dat het belangrijkste is wat je je kind mee kunt geven.
    Het chaotische herken ik ook.. Ik ben ook een hooggevoelige vrouw en of het daar mee te maken heeft? Ik kan weleens jaloers zijn op gezinnen waar zoveel stuctuur is, het lijkt me heerlijk. Maar ik zie ook wel dat het niet bij mij past, en probeer ik de humor er maar zoveel mogelijk van in te zien.
    Veel sterke en Gods zegen toegewenst!
    Groetjes,
    Linda

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi neergezet. Het lijkt me een hele taak om alles in goed banen te leiden. Als ik het zo voel ben je een perfekte moeder. Er zullen altijd dingen zijn die je heel graag anders had gewild en ik denk die iedere moeder dat achteraf zegt. Fijne dag en sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Jolanda,

    Ik had dit zelf kunnen schrijven.
    Ben net als jij moeder van 6 prachtige kinderen.
    Ook ik ben heerlijk naïf in het gezin gerold( achteraf gezien dan) door te denken dat het allemaal wel zou gaan rollen.
    'k Zeg nu wel eens: je hebt overal cursussen voor behalve voor "moeder". 't Is een mooie, maar zeer verantwoordelijke taak.
    Maar anderzijds ook heel vermoeiend.
    Zorg daarom dat je ook tijd hebt om zelf weer energie op te doen.
    En wat herkenbaar, die negatieve reacties van de buitenwereld, maar ook WAT FIJN als iemand later eerlijk toegeeft, je hebt gelijk, 't is een opgaaf.
    Veel sterkte in alles.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Prachtig verwoord, lees mijn blogberichtje van gisteren eens,zaterdag een mooie dag gehad van de Herv. Vrouwenbond. Bemoediging, nadenkend, bezinnend en confronterend! De tijd...die ontbreekt voor zoveel mooie dingen en daar is opvoeden in een druk gezin er 1 van.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat heb je een prachtig blog geschreven, en zo herkenbaar, voor iedereen, Christen of geen Christen.
    Ik dacht het ook wel "even" te gaan "doen". Ik had ten slotte Pedagogiek gestudeerd dus dat moest helemaal goed komen....
    Maar de praktijk is weerbarstiger dan de theorie uit boeken ;-)
    Ik weet vaak best hoe ik het zou moeten aanpakken en toch denk ik achteraf: je hebt het toch weer "verkeerd" gedaan. Maar hoe verkeerd is verkeerd?? Zolang alles met liefde en aandacht gebeurt, gaat het meestal juist goed. Misschien niet altijd op de manier volgens de boekjes, maar vooral je gevoel volgens is vaak heel belangrijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik vind opvoeden ook helemaal niet makkelijk! Ik moet vaak denken aan Wim Sonneveld die zei: 'Een opvoeder is een stakker die in het duister tast.' Zo voel ik me regelmatig.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. O wat herkenbaar! Het is soms zo moeilijk om niet dat ene kind, waarmee het niet goed gaat of waarmee je even moeite hebt, de toon te laten bepalen. Op dit moment loopt het niet tussen onze oudste dochter en ons. Om dan te blijven voelen dat dat niet betekent dat je het als ouders helemaal verkeerd doet is zo moeilijk! Sterkte met wat op je pad komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik vind dit een heel mooi stuk erg mooi geschreven! En herkenbaar. Met opvoeden volg ik gewoon mijn gevoel, het blijft soms een beetje googelen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. En dan staat er in hele kleine letters, een dipje. verantwoordelijkheid nemen is soms best wel pittig, ik zelf zie mijn tekortkomingen dan vergroot. Anderzijds denk ik, stel dat ik de perfecte moeder zijn wat zou dat vervelend zijn voor mijn kinderen kunnen ze alleen nog maar falen.

    Nathalie

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik denk dat niemand het ouders kwalijk hoort te nemen dat ze ook niet alles weten. Daarom is het zo belangrijk dat je ze laat merken dat je onvoorwaardelijk van ze houdt. Ik heb me er nooit voor geschaamd om mijn kinderen te vertellen dat ik het soms ook niet meer weet. Maar dat ik wel probeer om het juiste te zoeken. Ze hebben dat volgens mij altijd gewaardeerd. Ik denk zo vaak aan wat ik ergens heb gelezen: je kinderen hebben een emotionele tank en die moet je als ouders of opvoeders elke dag bijvullen met een paar dingen: lichamelijk contact (even een knuffel, een aai over de wang of een klap op de schouder), positief oogcontact en gerichte positieve aandacht. En dat is soms een hele kluif, zeker als het kind in kwestie zich tegen alles verzet. Toch heb ik gemerkt, toen ik hiermee begon bij een zeer moeilijk kind, dat hij later kon aangeven wanneer het beter begon te gaan. We kunnen ons soms misschien ook makkelijk onzeker laten maken, en dan doen we misschien liever niets. Toch geloof ik in de kracht van de warmte en liefde die je echt wel in staat bent te geven. Heel veel succes meid! Wat heerlijk dat je weet waar je wijsheid kunt krijgen!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hiermee heb je op praktische manier ingevuld hoe je acceptatie vormgeeft. Dank je. Zo probeer ik dat ook.
      Ik leg ook niet op alle slakken zout, maar probeer de hoofdzaken wel in de gaten te houden.

      Verwijderen
  16. Mooi stukje, ik lees zoiets liever dan de perfecte plaatjes die je vaak voorgeschoteld krijgt. Opvoeden gaat met vallen en opstaan, ik loop daar ook regelmatig tegenaan :S

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Jolanda,
    Je hebt weer een prachtig stukje geschreven. Bij ons gaat opvoeden ook met vallen en opstaan. Met zorgen maken die soms achteraf helemaal niet nodig bleken te zijn. Neem even een stapje terug, rust lekker uit. Hopelijk komt de lente nu snel, daar is iedereen aan toe denk ik!
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  18. dit verhaal maakte mij verdrietig, want soms moet je afstand van
    je kind nemen terwijl je dat niet wilt.{ drugs )
    en het heeft heel veel met het kind zijn eigen karakter te maken
    om de goede of verkeerde weg te kiezen.
    want uit een gezin van meer kinderen kan er toch een tussen zitten
    die de andere weg gaat bewandelen ondanks de zelfde opvoeding.
    het kind nog strenger aangepakt heeft niet geholpen.
    wilde nooit geknuffeld worden dus erg moelijk voor ouders.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is zeker heel moeilijk. Ik hoop dat het nog eens goed komt met dat ene kind. Sterkte!

      Verwijderen
  19. Inderdaad, heel herkenbaar. Opvoeden, daar dacht ik vroeger niet zo over na. Ik deed gewoon. Nu achteraf denk ik dat ik dingen anders had moeten aanpakken. Bijvoorbeeld toen onze dochter een tijd niet wilde eten. Of had ik de kinderen soms toch moeten dwingen naar een sportclub te gaan, terwijl ze daar helemaal geen behoefte aan hadden? Toch heb ik altijd naar mijn beste weten gedaan, maar het schuldgevoel steekt toch af en toe de kop op. Zeker t.a.v. het christen zijn voel ik dat ik tekort ben geschoten, onze zoon gaat nl. niet meer naar de kerk en daarbij vraag ik me vraag af: had ik het anders moeten doen? Groetjes, Jolanda.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat betreft het sporten, als een kind daar niet naar taalt, zou ik daar ook niet moeilijk over doen.
      Het laatste wat je zegt is idd veel aangrijpender en datgene waar je als ouders toch bezorgd over bent.
      Ik begrijp dat je je dan schuldig voelt. Leg het voor God neer. En wees er voor je zoon, misschien zal hij nog op andere gedachten komen als hij merkt hoe belangrijk het voor jullie is en hoeveel meerwaarde het geloof geeft. Ik neem aan dat je voor hem bidt, onderschat de kracht daarvan niet.

      Verwijderen
  20. Mooi verhaal, je hebt vast legio voorbeelden in je hart.
    Ach en welke moeder herkent dit niet ? Ik ook hoor, moeilijk om soms ook de fouten van je eigen opvoeding te zien. Voel ik me schuldig en "dom". Herken je dat ook? Groetjes en succes met alles.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, herken ik.
      En ja, ik zou een boekwerk kunnen schijven, maar zoals je zegt; wie niet?

      Verwijderen
  21. Dank je wel voor dit verhaal! Ik denk, geloof en voel het ongeveer net zo als jij. Dat loslaten als ze ouder worden vind ik momenteel (ook) het lastigste wat er is. Ik voel me daardoor onzeker worden over de eerdere foutjes die ik maakte. En tegelijk weet ik en bid ik dat mijn zonen sterke en mooie kinderen zijn, zeker in het licht van God. Dat is pas genade!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Dank je voor je mooie getuigenis. Ik ben zeker dat jij een heel goede moeder bent. Als mama van drie kinderen met een 'zorgrugzakje', bots ik ook heel vaak op onbegrip van mensen die het vaak beter menen te weten. "Je moet ze veel strenger aanpakken", terwijl hun misprijzen torenhoog staat af te lezen op hun gezicht. Alsof ze zomaar autisme én ADHD én hoogbegaafdheid/zwakbegaafheid kunnen wegtoveren met "hun" methode... Zo'n opmerkingen doen me nog steeds pijn, maar we hebben -met vallen en opstaan- ondervonden dat inderdaad positieve aandacht en onze kinderen echt graag zien, ondanks de negatieve gevolgen van hun anders-zijn, de relatie ouders-kinderen echt positief beïnvloedt.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. ooooh at een lange log!!! hier moet ik echt tijd voor maken. nog zoveel andere logjes te lezen, sorry!

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Wat een mooie post, ben er vanavond nog even speciaal voor gaan zitten.
    Ook ik vind het een pracht taak, maar wel een zware en een verantwoordelijke!
    En als ik jouw post lees, moet de moeilijke leeftijd bij mij nog komen:)
    Wat betreft de reactie's van mensen om me heen, ben ik makkelijker geworden.
    In een gezin waar ook "bijzondere' kinderen zijn, heb je die reactie's al snel!
    Je kunt aan jezelf gaan twijfelen, maar ik heb geleerd op mijn gevoel te vertrouwen en om hulp en kracht van God te verwachten.
    Ik moet zeggen: Hij heeft me nog nooit beschaamd!
    Gelukkig mogen we morgen weer biddag houden en ook die zorg voor God neer leggen!
    Wens je een mooie week toe,
    lieve groet,
    Hannie

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Jij schrijft beter dan ik, maar verder had het mijn stukje kunnen zijn. Wij hebben 5 kinderen van 8-18 en soms denk je dat je het heel aardig doet, en even later blijken er dingen te spelen die je niet eens wist! Wij zijn wel een behoorlijk gestructureerd gezin, maar misschien zouden er bij ons af en toe wat meer emoties mee moeten spelen. Elk kind is verschillend en heeft een andere aanpak nodig. Waar de één met de deuren smijt en stampend de trap op rent, is de ander heel gezeglijk op diezelfde leeftijd. Soms gaat opvoeden dan ineens vanzelf, en een ander moment is het heel moeilijk. Maar ik houd me ook vast aan die tekst uit Jakobus en vooral aan de Zender ervan.
    Groetjes, Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Ik kom nog maar net kijken met mijn 3 kids onder de 9. Een ding weet ik zeker, iedereen is anders en dat geld voor groot en klein. Een heel mooi en eerlijke stukje schrijven. Dank je wel!

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Herkenbaar... psalm 90 vers 8 is zo mooi.

    Laat, Heer, uw volk uw daden zien en leven
    en laat uw glans hun kinderen omgeven.
    Zie op ons neer met vriendelijke ogen.
    O God, bescherm ons in ons onvermogen.
    Bevestig wat de hand heeft opgevat,
    het werk van onze hand, bevestig dat.

    Leg je kinderen maar telkens in Gods Vaderhand.

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Heel fijn om te lezen...Hoop dat je inmiddels weer wat uit je dipje hebt kunnen omhoogkijken...
    Groetjes, Corine

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Ik lees dit een beetje met vertraging...sorry! maar je schreef een mooi stukje!
    Mijn moeder zei altijd: kinderen zijn leuk maar ik kreeg er spijtig genoeg geen gebruiksaanwijzing bij ;)
    Ik hoop dat je je ondertussen al een beetje beter voelt!
    Het zal niet altijd makkelijk zijn maar zoals je zelf schrijft....er zijn moeilijke momenten
    maar ook heel veel mooie momenten om dankbaar voor te zijn....ik wens jullie vooral van
    deze laatste er heel veel toe!
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Heel herkenbaar.
    En helemaal waar.
    Waarom ik er dan toch zo vaak weer intrap?
    Dan kijk ik tegen een ander gezin aan, en lijkt alles vanaf de buitenkant helemaal ideaal.
    Later blijkt altijd weer, dat het ideale gezin niet bestaat. Dat juist in de ideaal lijkende gezinnen , het vaak echt fout gaat op den duur.
    Laat ons dus maar wat " aanrommelen", ons best doen en genieten.
    Mijn nichtje zet altijd: het komt goed met de jaren!
    En soms zie ik het zomaar!

    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  31. wat een herkenbaar stukje! groetjes sarina

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Bedankt voor jouw eerlijke blog waarin jij je kwetsbaar op durft te stellen en ook op dit punt ons een kijkje in jouw leven geeft.
    Het raakt mij wat je schrijft en jouw liefde voor jouw kids is voor mij iets wat over jouw hele verhaal er bovenuit steekt. Heel mooi om te zien. Veel wijsheid in alles toegewenst en dat je ook hierin God zijn kracht, wijsheid en aanwezigheid mag ervaren.

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...