Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 30 oktober 2013

Appels en peren verwerken en koe in de tuin

En toen was het de hóógste tijd om de peren te verwerken! Als ze gaan, dan gaan ze hard, met een week zijn ze dan weg. Van buiten zie je niet eens altijd wat, maar van binnen blijken ze soms ineens bruin. Eigenlijk was ik er dus te laat aan begonnen, maar ja, al dat ontrommelen en ruimen... Dus jammer genoeg was er al wat te veel schade. Vorige week kon ik echter niet eens beginnen want dat was een heel volle, drukke week met allerlei verplichtingen. 
Ik maakte jam van appels en peren (ik zal er nu dan een link bij zetten), zo heerlijk.

En in de hoop dat je -net als ik - maar niet genoeg krijgt van al die plaatjes met volle potten enzo:




Ik moest eerst weer even omschakelen: van het opruimen naar het inmaakwerk. 
Maar ik vind het weer heerlijk om te doen, 'k word er rustig van. 

Ik werk altijd volgens een vaste volgorde. Waar ik verder zo rommelig kan zijn werk ik in de keuken heel secuur. Als de vruchten klaargemaakt zijn voor de jam en ik alles in de pan heb zitten, ruim ik meteen de spullen op die ik niet meer nodig heb. De potten laat ik dan tegelijk even een paar minuutjes in het kokende water. Ik gebruik geen soda, wel kokend water. Ik pak altijd een schone theedoek om de glazen op te zetten en een schone vaatdoek om de randen van de potten mee af te vegen voor het deksel erop gaat. Tegen de tijd dat de jam goed is staat dan alles klaar en trek ik mijn handschoenen aan.

Jamproef, is -ie dik genoeg? Ik laat deze jam wel 4 minuten koken. Tegenwoordig kook ik rustig de jam wat langer door, van die dunne jam is zo vervelend en voor de pap maak ik doorgaans aparte saus. 

En daar staan ze dan, eerst even op hun kop. Goudgeel van kleur is deze jam. Prachtig (vind ik zelf).
Na afloop wordt ook alles meteen weer afgewassen, met gebruik van het hete water waar ik de potten in uitgekookt heb. Tijd die er dan compleet mee kwijt geweest ben: uurtje ofzo. 

Ik had nog meer peren. Appels ook, maar die kunnen wel langer wachten. De peren niet. 
Ik kook ze dan een poosje, met suiker en wat kaneel en ik had nog een beetje rode wijn staan die mijn Farmer toch niet zo lekker vond dus die deed ik er nu ook nog door. 
Veel mensen denken dat je alleen echte stoofpeertjes kunt koken maar wij doen het al jaren ook met de gewone handperen. Het is zo jammer om ze te laten verrotten! Pas hoorde ik van iemand die geen raad wist met de appels van haar bomen en die gooide kisten vol weg! Elstars!! Ja, want wat moest ze er allemaal mee? Geef ze dan weg, denk ik dan. En ook voor appelmoes zijn gewone appeltjes heel geschikt, waarom zou dat alleen met speciale moesappeltjes kunnen?

Resultaat: 6 potten met gekookte peertjes en 13 potten jam.

Dat was het dan weer voor vandaag en deze week denk ik.
Ach, nu zou ik bijna de koe in de tuin vergeten.

We zaten rustig in de keuken toen we deze dame doodgemoedereerd langs zagen lopen.... 

Ze was 'm gesmeerd door een hekje wat per ongeluk niet helemaal goed dicht zat, via de kalverstal zo naar buiten. Gelukkig dat ze onze voortuin koos en niet de straat!
Ze liet zich gelukkig gewillig weer leiden naar de wei. 






maandag 21 oktober 2013

Vulkanen op de zandhoop!

Ik ben een voorleesmoeder. En ja echt, vroeg of laat nemen de kinderen dan ook zelf boeken ter hand.
Een poosje geleden nam ik een boek mee over Pompeji. Natuurlijk over de grote uitbarsting van de Vesuvius maar toch vooral over het leven in die tijd. Hoe zoveel door opgravingen is bekend geworden. Door de lava en de aslaag waaronder alles zo goed is bewaard gebleven. Oudste zoon  nam het mee naar zijn kamertje en ging van tijd tot tijd daar lekker verder in lezen.
De boeken moesten weer terug naar de bieb, maar even daarvoor hadden we nog een heel gesprek over vulkanen en Farmer bladerde ook het boek over Pompeji eens door. Er waren nog zoveel vragen dat ik zei dat ik nog wel een ander boek over vulkanen zou meenemen.
Dat deed ik.

Op kinderniveau worden de dingen goed uitgelegd.
 (Zó, dat grote mensen het zelfs ook snappen....)

Het werd gelezen en bekeken.

Daarna gingen de jongens weer eens een poosje lekker naar buiten.
Even later ging ik appels halen in de garage en toen zag ik dit:

Een flinke krater!

Het werd een gevaarlijk gebied daar. De ene na de andere vulkaan ontstond.

En dit is de beruchte "Vusius".

Zie je Pompeji liggen? De ramp is al voltrokken. 
Het dorp is overspoeld door de lava.

Zo heb ik al zo vaak gezien hoe kinderen dingen verwerken in hun spel. Als ze op school bij geschiedenis het over de ridders hebben gehad, kan ik dat zien in hun spel. Leuke dingen, over een boek of een film of over dingen uit het leven. Maar soms ook heel verdrietige dingen kun je terugzien in het kinderspel. Het mooie is dan dat je het onderwerp daarna vaak gemakkelijker kunt bespreken omdat je kunt terugkoppelen naar het spel. Ik zou daar zo veel meer voorbeelden van kunnen geven.

Als je hiernaar kijkt kun je niet begrijpen waarom sommige ouders pertinent geen zandbak in de tuin willen. (Zo'n rommel...) Of waarom kinderen niet eens een keer een hutje mogen bouwen onder de tafel of achter de bank. Natuurlijk moet dat dan weer opgeruimd. Dat hoort erbij. En ik weet ook dat onze kinderen opgroeien met veel ruimte, bij zovelen is het anders. 
Maar misschien zijn wij dan wel wat al te makkelijk in deze dingen....


donderdag 17 oktober 2013

Een echte herfst-vakantie

Echt een ouderwetse herfstvakantie... nat en guur. (Tenminste, zo begon het, inmiddels is de temperatuur wat aangenamer.)
Na een flinke anderhalve dag gestoei en geloei van de knullen - ze moeten aan het begin van de vakanties altijd weer even "wennen" aan elkaars voortdurende gezelschap- hebben ze weer geleerd om samen te spelen. En weer of geen weer, naar buiten gaan ze. Kledder en kleumig komen ze dan weer binnen, soms als varkens zo vuil. Maar daar hebben we een wasmachine voor. Dan spelen ze weer een tijdje binnen. Ze hebben alledrie iets gekocht van hun eigen gespaarde geld.
Ze zijn inmiddels ook weer geknipt, dat doe ik meestal in vakantietijd, lekker niet aan tijd gebonden. Ik knipte nog in m'n vinger ook, gebeurt me niet vaak, al gebruik ik een vlijmscherpe schaar. Het duurde wel een volle minuut voor het begon te bloeden, ik deed er zo'n lange vingerpleister om, die zijn ideaal en blijven tenminste een tijdje zitten. Het zal wel gauw weer genezen zijn, zo'n scherp glad sneetje. En liever mijn vinger dan het oor van zoonlief...!

Zomaar ineens werd ook de thuisstaande mais gehakseld. Dat was niet veel (ruim één bunder), het gebeurde terwijl ik met Jongste naar zwemles was geweest. Farmer belde net voor ik wegging en toen ik naar huis reed kwam ik al een tractor met kar tegen, ze waren dus al klaar!
De mais was goed rijp en ging echt al hangen, hoewel het vrij nat was, kon het er toch af gelukkig. De karren niet al te vol geladen, dat scheelt al veel. Er liggen nog veel kolven en je begrijpt dat de jongens druk doende zijn om die te rapen.
Dit is nog maar een beginnetje...

Wat we ook rapen zijn walnoten.

Herfst in de tuin.

Overal van die dunne sliertige paddestoelen.

Vind ik altijd mooi om te zien.

Nog steeds ben ik aan het ontrommelen, iedere keer weer een gedeelte. Ieder slaapt nu waar het de bedoeling was, dus de interne verhuizing is voorbij. Er blijven nog wel een aantal dingen die ook opgeruimd moeten worden. Van lieverlee kan ik er echter beter doorheen zien en wat heerlijk dat ik alles weer weet te vinden. En veel rommel is weggedaan, een ritje naar de stortplaats is gemaakt en er is nog wel een keer een ritje nodig. Dat is gewoon het nadeel van 'n hoop ruimte: je bewaart veel te veel, zelfs kapotte troep. 't Geeft een prettig gevoel om dat eens echt goed aan te pakken.

Ik lapte een speelbroek van oudste zoon op en een overall voor jongste zoon.
Vrolijk is het geworden, 't zijn net vlaggetjes die erop zitten.

Ik nam twee werkoverhemden van mijn Farmer onder handen. Die we ergens tegenkwamen en daar tenminste een aantal jaren hadden gelegen.... De ene met een winkelhaak -stukje stof erachter en zigzaggen- en op de andere moest een knoopje genaaid. Kleine dingetjes. Steeds weer opnieuw neem ik me voor om dergelijke klusjes zonder uitstel te doen, maar ik ben blijkbaar erg hardleers. Een sweater van dochter had ook een winkelhaak, die heb ik op dezelfde manier gemaakt, voor netjes is -tie toch te sleets geworden maar hij is nog prima om thuis te dragen.
Tussendoor zijn er ook nog de gewone dingen van elke dag: het eten, de was, poetsbeurten.... Maar ik vind het zo heerlijk dat ik niet steeds heen en weer hoef te rijden!






vrijdag 11 oktober 2013

Relaas dat je best mag overslaan en een knopenhart

Nog steeds zijn we druk bezig met de interne verhuizing. Oudste zoon geniet zichtbaar van zijn eigen kamertje. Dat vind ik heel mooi om te zien.
Het leukste van dit alles is het opnieuw indelen in de kasten. Niet met drie stuiterende jongens om me heen maar wel met m'n eigen zelf alleen (genoeg aan de chaos in mijn hoofd). Lekker opgeruimd, meestal meer ruimte want er zijn overbodige dingen weggedaan. Zo heb ik drie ladenkastjes boven staan. Twee oude, ooit van mijn moeder gekregen, solide en degelijk. Eén met een gebroken knop, helaas. En een gekochte, zo'n goedkoop wit geval, waarvan de laden al tig keer zijn gelijmd of gerepareerd. Afgezien daarvan nog best stevig. En ruim. Ik heb de inhoud van die laatjes zodanig weten te reduceren, dat er één kastje weg kan. Weg al het uitgelubberd ondergoed, sokken zonder maatje en allerlei troepjes van nul en geen waarde. Alweer veel kleding de deur uit, werkelijk, je snapt het niet. Een paar dozen met speelgoed volgden daarop. Ze zijn er uitgegroeid en soms moet je ook eens dúrven om dingen weg te doen. Een hele doos met Fisher-price ging naar de crèche van de kerk, die kindjes zijn er, zoals ik vernam reuzezoet mee, dat vind ik dan leuk om te horen. Het doet me meer plezier dan wanneer  ik het verkocht had en er misschien (na veel geharrewar)  een paar tientjes rijker mee was geworden.
De kaarsen en theelichten bewaarde ik boven maar wil ik nu op een meer logische plaats beneden bewaren, bij de reservelampjes en batterijen, zekeringen e.d. Dit betekent trouwens dat ik die betreffende kast ook nog mag uitzoeken, schoonmaken en opruimen....  Dus je begrijpt, ik blijf nog wel even bezig met dat gedoe. Groot voordeel is wel dat je weer helder weet wat je allemaal hebt - da's meestal zat.
We blijven sowieso nog wel even bezig want er is sprake van lekkage bij de douche, niet een heel nijpend geval van een plons water maar meer een doordrenzend gebeuren waar we het effect duidelijk van zien in het plafond van de keuken. En dan ligt het er maar aan of het de afvoer is en in hoeverre het allemaal nog vrij eenvoudig is te verhelpen, want anders maken we beneden een badkamer/douche. En dan wordt  het boven maar het rommelhok waar de spelletjes en hobbyspullen e.d. komen te staan. Dan zal ik dus mijn naaimachine in onze slaapkamer moeten zetten, wat heel goed kan omdat daar ruimte genoeg is. Maar wat een gedoe. En ik heb een heel handige Farmer, dus we gaan dat niet uitbesteden. Het moet dan echter wel gebeuren in die losse overige uurtjes....
Het haakwerk ligt nu ook helemaal stil. Bakken doe ik ook niet zoveel op 't ogenblik, alleen willen we voor het weekend wel appelflappen maken, heerlijk, oudste zoon opperde het idee en ik krijg er ook helemaal zin in. Weer eens wat anders dan altijd die cake.
In m'n vrije uurtjes lees ik, dat is nog steeds de beste gedachtenverzetter voor mij.
En ik denk een klein beetje: wie wil dit allemaal nou eigenlijk lezen....?

Daarom nog even wat totaal anders: mijn zus had een tijdje geleden zoiets leuks gemaakt dat ik het idee wel wilde posten op m'n blog: een hart gemaakt van knoopjes. Allemaal degelijk vastgezet met naald en draad, een echt geduldwerkje dus. Praktisch denkend als ze is, wilde ze de knoopjes niet lijmen. Want deze kun je altijd weer losmaken en opnieuw gebruiken. Als je 't hart zat bent. Of héél dringend een knoopje nodig hebt ;-). Het past heel  goed bij haar interieur, het subtiele accent van de paar turkooizen knoopjes combineert heel goed met het glaswerk in diezelfde kleur wat ze bij elkaar heeft verzameld en wat een vrolijk effect heeft op de verder sobere inrichting, die rustig en landelijk is. Zo kun je dus een geheel eigen sfeer creëren.


Er is zo'n  handige knip- en plakfunctie hè, met die computer, dus hierbij het begeleidende mailtje (deels) van zus:
Je mag het gebruiken zo je wilt, ook voor je blog (zonder "auteursrechten" ha ha). Ik heb het als volgt gemaakt: knip een hartvorm van papier, leg hem op de stof en trek met (rijg)garen de vorm om. Papier er af en dan de knoopjes erop naaien met een paar steekjes.
Heb je niet zo veel knopen dan kun je ook alleen de contour van het hart doen.
Mijn knopenvoorraad  is het resultaat van jarenlang knopen van kledingstukken afhalen die de lorrenzak ingaan en reserveknopen uit kleding halen. En natuurlijk nóóóit iets weggooien want je weet niet of je er nog eens wat mee doet. Zie hier het resultaat!
Ik heb er zo'n 95 knopen voor gebruikt.
Groetjes van zus


De herfstvakantie voor de jongens is net begonnen, ze zijn er echt wel weer aan toe. Jongste dochter hoopt volgende week te vertrekken naar Londen, schoolexcursie. Ze komt met twee vriendinnen in een gezin en ze zien er erg naar uit.

woensdag 2 oktober 2013

Glimmend van de bomen en nieuw drijfzeil

Doordat de dagen zo voorbij razen zou men bijna vergeten dat er ook nog zoiets als appelbomen in ons mini-boomgaardje stonden....
Kisten  opgezocht, schoon geborsteld, krant op de bodem...

Meer dan tijd was het voor de Elstars om geplukt te worden.

De appels met een mankementje eraan (aangestoken door wespen b.v.) hield ik apart in een doos.

De ergste daarvan zocht ik uit en schilde ik voor de appelmoes bij het avondeten.

Restant in een schaaltje. Lekker stevige moes, daar houden wij van. 
Natuurlijk met een snuf kaneel erbij.

De rest van die appels moeten ook snel weggewerkt worden. Ik doe ze met veel tegelijk in goed schone potten, kan ik ze zeker wel een jaar bewaren.

Er hangen nog Jonagolds aan de andere bomen, maar die kunnen nog wel even wachten. De peren (Conference) wil ik wel van de week nog plukken.
Samen met de appels maak ik daarvan vast ook nog heerlijke jam (recept kun je vinden op dit blog; zoekfunctie).

Verder is het weer kastanjetijd, hebben jullie het ook gemerkt?
Met een lange stok wordt de natuur een handje geholpen.

Zo worden ze van eventuele schillen ontdaan....

En hier is het allemaal om te doen. 
Als je zo'n mooi glimding ziet liggen, móet je 'm toch wel oprapen?

En deze foto heeft er niks mee te maken maar 't is altijd zo'n leuk gezicht hoe Bonnie zich op dat touw werpt, echt hondenvermaak.

Verder is de mestsilo weer in orde, we hebben een nieuw drijfzeil. Maar voor dat erop kon, moest eerst de put leeg, er bleek een grote scheur in de mestzak te zitten, die moest worden gerepareerd. Ik zal jullie het hele technische verhaal besparen maar er kwam heel wat bij kijken.
 Nu is het echter weer voor mekaar.
Een deel van de silo werd losgemaakt om er goed bij te kunnen.
Deze foto is vanuit de binnenkant gemaakt.

Na afloop weer netjes dicht.

Het nieuwe drijfzeil, wat dus straks bovenop de mest blijft liggen.
Tegen de ammoniakuitstoot.

En oh ja, er kwam ook nog de mais...




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...