Jolanda

Jolanda

Pagina's

dinsdag 28 januari 2014

Rapport van een maandag

Een nieuwe week... 'k was van plan flink wat te doen. Door al het geruim en gedoe met verjaardag enz. werd het in de gewone leefruimte hier niet netter.... Dus hoog tijd om mezelf eens flink vermanend toe te spreken en de handen te laten wapperen. Ja, goed gezegd, staat heel fraai hier beschreven, maar er kwam toch niet van wat ik echt wilde. Voelde me niet zo geweldig en alles ging wat moeizamer. En bij het betreden der huiskamer zonk de moed mij al meteen in de schoenen.... de jongens hadden nl. hun playmobil weer uitgestald...."... en de kerktoren (gemaakt van de delen van het kasteel) mag niet kapot hoor!" "En mijn dierentuin ook niet...!" Nou ja, dan kan ik de rest wel opruimen, maar vanavond ligt het er weer, zo dacht ik.
En ik streepte dus "kamer doen" op mijn lijstje af - zo gaat het snel. Ik nam alleen de orchideeën om elk een halfuurtje in het water te zetten, anders ga ik dat geheid vergeten deze week. En de rest van de planten water geven, stofdoek waar ik bij kon langsgehaald en de stofzuiger laten rammelen... voor zover ik erbij kon.

Onder het koffiedrinken wordt er nog de rest van de boekhouding bij elkaar gezocht, Farmer brengt de boel daarna weg.
Goed. De keuken dan maar verder. In plaats van met de gewone aanpak te beginnen erger ik me ineens verschrikkelijk aan al die ronddwalende rommeltjes, en alle horizontale vlakken liggen vol met allerhande papierwerk. Daarom besloot ik hier en ter plekke dat dát nu eerst gebeuren moest. En ik heb twee bakjes voor  post die bewaard moet of nog wat mee gedaan: één voor de rekeningen en één voor de andere dingen. Die eerstgenoemde bak, dat gaat goed. De tweede heel wat minder, die puilde al een tijd uit dus die hebben we ook helemaal uitgezocht. Prettig hoor, om weer tegen een lege bak aan te kunnen kijken. Alleen gaat er meer tijd in zitten dan je denkt en je hebt nog het gevoel ook dat je zowat niks hebt gedaan.
De rest van de prullaria opruimen is eenvoudiger, waarom kan ik dat dan nooit eerder doen maar moet ik het blijkbaar altijd eerst laten oplopen?
En als ik nu langsloop, onderga ik een gevoel van tevredenheid omdat het er weer toonbaar uitzit (zo erg was het ja).

Tussendoor hebben we daar nog de was, mijn trouwe metgezel, die is dagelijks met me.
Ik heb beslist geen hekel aan de was, het is iets wat steeds weer terugkeert, zeker, maar ik vind het prettig om te doen. Ik strijk zo min mogelijk maar ook daaraan heb ik geen hekel. Je kunt je gedachten zo heerlijk  laten gaan terwijl je bezig bent. Dat geldt wellicht voor al het huishoudelijk werk, maar poetsen, daar ben ik gewoon niet zo geweldig goed in. Ik zie het ook nooit, da's echt een manco. Laatst, met de verjaardag van Jongste, stapten mijn moeder en zus al uit de auto, zo zag ik, en ineens zag ik ook spinrag tussen de bladeren van de planten in de vensterbank zitten! Nog behoorlijk ook. Ieks! Gauw een doek erover gehaald... nou kun je spinragjes niet voor wezen (uitdrukking van mijn moeder) maar het illustreert een beetje mijn oog voor het huishouden :(  Maar ja, ik ben nou eenmaal een grote dromer.... Bij sommige vrouwen lijkt dat ingebakken te zitten: elke kleinigheid nemen ze waar, ook -duidelijk laten ze dat dan soms merken- bij anderen, en als zulke dames bij mij zijn heb ik altijd het gevoel enorm tekort te schieten.... Niet voor niets maak ik liever een afspraak dan dat mensen onverwacht bij me op de stoep staan. Kan ik nog proberen te redden wat er te redden valt.

Verder die maandag heb ik een beetje teveel gelanterfanterd en eten gekookt (we aten witlof).


 De boel afgeruimd, jongens naar bed gebracht. Ik lees voor Jongste voor uit "Het boek van Jaapje", een oud boekje van de rommelmarkt. Hij  luistert goed, het is echt zo'n ouderwets Anne de Vriesverhaaltje, dat je voor een poosje doet verlangen naar het ongehaaste en het eenvoudige leven van toen, al was het keihard werken toen... dus ik geniet volop van het voorlezen mee, heerlijk samen tegen elkaar aan op de bank.
Maar er was in getekend... "Ohoooh. Wie heeft dat gedaan?" "Ja, dat deed een klein kindje, die nog niet wist dat je nooit in boekjes mag schrijven.... Jij bent al 'n groot kind hè, want jij weet wel dat je dat nooit moet doen." Ik kreeg een heftig geknik als antwoord...

Tijdens de avondkoffie-thee-enz pak ik mijn haakwerk er nog bij en lees een paar kranten.





5 opmerkingen:

  1. Ik heb dat soms ook: dan wil je echt stevig aan de slag, maar lukt het gewoon niet zo goed. Maar fijn dat je een gevoel van tevredenheid kreeg in ieder geval.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gelukkig zijn er dus meer zoals ik... :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een verhaal met veel herkenning, dus schaam je niet, haha.
    Je hebt het stuk leuk geschreven.
    Jij hebt trouwens heel veel andere zeer goede kwaliteiten hoor!!! Ik heb bewondering voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk dat het bij velen zo gaat. Je hebt ook vaak zoveel te doen. Toen ik nog werkte was dat hier ook vaak zo. Sinds ik thuis ben de hele dag heb ik een planning gemaakt en hou me daar strak aan maar als het nu eens een week niet lukt zie je daar niks van. Het is s'Morgens ook zo lang donker en dan zie je geen stof of spinrag. Fijne avond.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zo is je dag telkens weer gevuld hè. Al gaat de ene dag beter als de andere. Ik ben ook zo'n rommelkont. Maar ineens wordt je het zat, en ga je ermee aan de slag. Word zelf ook onrustig als het troeperig is, maar soms inderdaad geen zin om het aan te pakken! Maar jou stapel post, en rommeltjes zijn weer(zover) opgeruimd....Ook voor vandaag weer veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...