Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 29 augustus 2014

Wisselvallig weer en voorlezen

Hoewel ik beslist geen huishoudelijk wonder ben, is het voor mij heerlijk geweest om alles weer een keer flink aan te pakken! Nu de jongens deze week weer naar school zijn heb ik de kamerramen gezeemd en alles van z'n plek gehad.... 't was erg nodig maar wat voelt het prettig als het dan weer schoon is.
Ook ben ik nog verder aan het opruimen geweest, het bleef toch maar nat buiten. De computerplek ziet er nu ook rustig en opgeruimd uit omdat ik een klein kastje ernaast heb gezet waar in het laatje alle losse zaken kunnen opgeborgen worden. Dit kastje is verder bestemd voor de bibliotheekboeken, daar hebben we een vaste plek voor (dit kastje stond eerst in de kamer maar die stond me te vol). Dit werkt heel goed, anders slingeren al die boeken overal rond en raak je ongemerkt iets kwijt.

Maar wat was het vochtig in huis! 's Ochtends zette ik de verwarming aan (het was ook maar 17 graden) en ramen open om al dat vocht eruit te krijgen, de ramen waren steeds zó beslagen. De was werd niet goed droog meer, enfin, ik was heel blij met het zonnige weer van woensdag. En velen met mij (uiteraard), ik zag werkelijk overal het beddengoed buiten wapperen!

Wat leveren die wolkenluchten bijzondere plaatjes op!
Als ik Uw hemel  aanzie, het werk Uwer vingeren.(....), Wat is de mens, dat Gij zijner gedenkt (...)?
Psalm 8

Ook de tuin valt dan weer te belopen, hoog tijd om de boontjes weer te plukken, ze waren aan de forse kant maar toch smaakten ze nog goed. De kroten beginnen aardig bij te komen en wortels zijn er zat.

De tomaten doen het ook goed in het kasje.
Dit zijn cherrytomaatjes.

 Vorige week had ik ook een paar vreemde exemplaren,  helemaal aan elkaar gegroeid.
De onderste is een punttomaat? Ik weet niet meer hoe die heten. Ze zijn vlezig en zoet.

Toen ik in de tuin aan het werk was werd ik belaagd door jonge wilden.... hun kreten drongen te laat tot mij door en voor ik het wist was ik omsingeld.... 

 Ik lees nog steeds voor aan de jongens. Ik merk om me heen dat dat niet meer zo vaak gebeurt als kinderen eenmaal zelf kunnen lezen maar de jongens vinden  het heerlijk en zelf vind ik het ook leuk. 
Ik heb pas het boek "Jack en Sheltie" (Piet Prins) voorgelezen aan de jongens en dat geeft aan hen ook weer ideeën voor hun spel. Dit boek kwam van de rommelmarkt. Ze vonden het zo mooi.
Ik ging op Marktplaats op zoek naar de volgende delen en die kocht ik voor een leuke prijs bij Boekenberinnetje. Omdat ik had gemaild dat ze het naar de jongens zelf kon sturen had ze het helemaal leuk ingepakt en een kaartje voor hen erbij gedaan. Dat vind ik nou eens leuk aankopen doen!




.


dinsdag 19 augustus 2014

Keukenkastjes uitgemest en dagje uit met napret

Was ik vorige week driftig aan de gang in de tuin. Tussen de buien door heb ik driftig al de brandnetels uit de achtertuin verdreven -voor zolang als 't duurt-, sommigen waren zo hoog als mijzelf. Ook heb ik de paden en terrassen weer eens schoongemaakt zodat je nu weer kunt zien waar het terras ophoudt en waar het gazon begint ;-) Ik wilde het nu waarnemen omdat het onkruid zich er nu goed uit liet trekken. Ook in de moestuin heb ik de kroten gered van verstikking, en gezien dat er uien gerooid kunnen worden. Tussendoor waren er ook nog de bonen, snijbonen, frambozen en bramen en pruimen. Aardappels werden gerooid door mijn Farmer met de jongens.

En toen was het maandag en zag ik het even niet zo zitten. Wat een werk... en het was nóg lang niet klaar, dat onkruid groeit wel 4x sneller dan de groenten! En ik keek rond in mijn huis en werd mismoedig van de troep. Oké, het is vakantie en dan kijk ik ook minder nauw. En ieder kan begrijpen dat als je druk bent in de tuin, je dan niet diezelfde uren in je huis kunt steken. Maar toch.. ik was 't ineens zo zat.
Nadat ik mezelf even had toegestaan om me in zelfmedelijden te wentelen greep ik mezelf bij de lurven en ging in de keuken aan de gang. Het regende toch dus da's een goed excuus om niet buiten aan de gang te moeten. Eerst zeemde ik de keukenramen, weg met die vliegenstront!
Een paar weken geleden had ik de keukenladen al gedaan. Daar heb ik er maar twee van dus 't wordt gauw wat rommelig. Ook de gootsteenkast had ik toen gedaan. En omdat ik me in 't voorjaar niet al best voelde (en dus niets aan gedaan had) was dat dringend nodig! Nu nam ik de ladekorven onder handen. Meel, suiker, etc, alles ging eruit, sopje erdoor en alles weer inruimen. Heerlijk, het knapte er zienderogen van op en ik werd zelf ook weer een stuk gezelliger. Daarna hebben oudste dochter en ik de buffetkast nog gedaan. Ik had wat mokken teveel, daar heb ik de kapotte van weggegooid en een paar die ik niet mooi vind (ooit gekregen) weggedaan. Plus een oude suikerbus die veel te ruim strooit. Verder heb ik niet zoveel spullen die ik niet gebruik maar sommige dingen die ik weinig gebruik heb ik wat verder weg gezet.  Ook nam ik nog de pannenkast onder handen terwijl dochter de voorraadkast nam. Volgens één van de jongens de provinciekast... maar nee, zo legden wij hem uit: het is de provisiekast ;-)


In de kasten is het dus weer netjes en overzichtelijk. Een mooi begin. Als de jongens volgende week weer naar school zijn ga ik met de rest aan de slag. Tenzij het mooi droog weer is natuurlijk, dan wacht de tuin weer.


Vorige week was ik met de jongens naar het Archeon geweest. Wat vonden ze dat een leuk uitje! De hele dag hebben we daar rondgedoold. Ik had die ochtend een gezinskaart gekocht en uitgeprint, dat scheelde toch weer ruim een tientje.  Heel leuk om alles te zien over hoe men leefde in de prehistorie, Romeinse tijden de Middeleeuwen. Bij veel ambachten waren er mensen die er over vertelden.
Kinderen kunnen daar ook allerlei dingen doen maar onze jongens hadden in de meeste dingen geen zin. Ze wilden alleen kijken. En hoe goed ze gekeken hadden werd me dezelfde avond en de volgende dag duidelijk. Nichtje(woont naast ons) en neefje (logeetje van opa en oma) deden mee en zo werd alles nagespeeld, met oog voor de details erbij. Zitten en slapen op oude kleedjes, koken boven een (nep)vuurtje.
Op een gegeven moment waren oudste zoon, nicht en neef aan het marcheren, terwijl de centurion (middelste zoon) daar de leiding over had. Zijn bevelen waren wel wat eenvoudiger dan zij de dag ervoor gehoord hadden; Links! Rechts! en Vort! (het blijft natuurlijk een boerenjongen...) De soldaten deden gehoorzaam alles wat hij zei en een enorme grijns verscheen op het gezicht van die jonge centurion terwijl je hem zag denken: Yes, ze doen alles wat ik zeg!

Dat vind ik ook altijd zo leuk: de napret die de jongens dan de volgende dagen hebben. Ze hadden zoveel gezien wat hun verbeelding prikkelt en verwerken dat zo heerlijk in hun spel.



woensdag 13 augustus 2014

Als de kat van huis is....

Vorige week was ik met mijn moeder en zus een dagje weggeweest. Dat gaat traditie worden, eens per jaar een dagje uit met ons drieën.


Dit keer gingen we naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Het was lang geleden dat ik daar was geweest, ergens in mijn lagere schooltijd. Er was zoveel te bekijken dat we niet eens echt alles hebben gezien. Echt heel leuk om al die voorwerpen van vroeger te zien. De bedsteden, de spinnewielen, hoe men de was deed.... worsten aan het plafond, oude weegattributen. te veel om op te noemen. Ik had juist een fotoboekje geleend uit de bieb over 100 jaar  huishoudelijk werk (In Holland staat een huis), dus wat ik nu zag sloot daar natuurlijk goed bij aan. Ook bij alle boerderijen echt bijgehouden (groente)tuinen, dat vond ik zelf ook leuk om te zien.

Hier sta ik voor de plaggenhut, haast niet voor te stellen dat mensen zo gewoond hebben... geen wonder dat de mensen toen niet zo oud werden. Ik moest trouwens telkens bukken voor de deuropeningen.

Op het laatst van de dag waren we bij het begin van het park (we hadden de route omgegooid omdat het zo druk was bij het eerste gedeelte), kwamen we bij werkplaats waar lijnzaadolie gewonnen werd. Dat werd voorgedaan en van de pulp werden lijnzaadkoeken gemaakt. Vroeger werden die aan het vee gegeven als wintervoer. Iemand vroeg wat er met die koeken werd gedaan. "Die geven we aan de paarden en koeien, maar als u thuis paarden of koeien hebt mag u ze meenemen!" zo werd geantwoord. Mijn moeder en mijn zus stootten mij aan; Oh, Jo, leuk! Dus kreeg ik ze mee.


De jongens bleven thuis bij mijn Farmer. Toen ik om een uur of zeven terug was, waren ze net klaar met eten. Ik had de koeien al in de wei zien lopen, maar wist niet of ze nou nog gemolken moesten worden of dat dat al was gedaan... "En, hoe was jullie dag?" vroeg ik. Ik kreeg schuldig ogende blikken en gezichten te zien.... papa had heel de dag geluierd op de bank en de jongens veel te lang achter de computer gezeten... ze hadden een snoepzak helemaal leeggegeten Nou, lekker relaxed dagje dus. Maar een beetje boos was ik wel. Hadden ze nou niks beters kunnen verzinnen?? Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel!

Eerst wilden ze mij (de dochters spanden net zo hard mee samen) nog doen geloven dat ik nu gelijk maar de koeien kon halen maar ik was toch niet helemaal van lotje getikt en zei dat die zeker toch wel gemolken waren? Grijnzend bekende mijn Farmer dat dat zo was en direct kwam Jongste dochter naar me toe. Met mijn camera, want ze wilde mijn foto's van die dag bekijken. "Wat is dit, mam?", vroeg ze onschuldig. Ik keek naar het venstertje en daar zag ik jongste zoon op een nieuwbakken trap bij de boomhut staan! Zij had die foto net stiekem even genomen en ik riep uit: "Wacht eens even, jullie zitten me gewoon in de maling te nemen!!" Ik rende naar de boomhut en jawel hoor, een pracht van een trap. Die hadden de jongens met hun vader die dag gemaakt. Helemaal niet geluierd!


Vorig jaar had Farmer die boomhut met de jongens gemaakt maar zoals dat zo vaak gaat hier, bleef de afwerking nog een tijd op zich wachten. Al die tijd stond er een gewone ladder tegen de boom aan gespijkerd. Er moest nog steeds een fatsoenlijke veilige trap gemaakt worden. Omdat de hut best hoog is vinden vooral vriendjes die steile ladder soms een beetje eng.



Ergens was ik ook niet zo heel verbaasd... ik had de dag tevoren toen ik tegen mijn Farmer nog eens nadrukkelijk zei dat hij de volgende dag op de jongens moest letten, die starende blik in zijn ogen zien komen terwijl hij naar de boomhut keek. En dan weet ik eigenlijk al genoeg, dan heeft hij in zijn hoofd al helemaal bedacht hoe dat -ie dat gaat fiksen. Voor hem is het dan nog altijd wel een dagje geworden van ontspanning want het is iets wat hij graag doet, en even iets heel anders dan het schoonspuiten van de stal waar hij al anderhalve week mee bezig was geweest!


dinsdag 5 augustus 2014

Zeer divers bericht

Heb ik al eens gezegd dat ik zo blij ben met ons zwembad? Het kost bij elkaar best wel wat (ook het onderhoud, chloor e.d.), maar de jongens kunnen zich er prima in vermaken, gaan daarna op de trampoline en spelen met waterballonnen...  Ze kunnen er wel flink lawaai bij maken... pas dacht ik werkelijk dat ze hoogslaande ruzie hadden (dat komt soms ook voor) maar het bleek "gewoon" indianengebrul en bavianengeschreeuw te zijn wat bij het spel hoorde. Tismaardaketweet....!
 Ik vind het zo prettig dat ik niet steeds naar een (druk) zwembad of strandje hoef. Terwijl de jongens namelijk lekker spelen kan ik ondertussen mijn eigen programma afwerken.

En kan ik in alle rust de snijbonen wegwerken.

Vorige week zijn we -de jongens en ik- naar de Ark in Dordrecht geweest. Heel mooi, maar ik was blij dat ik een kortingsbon had anders had ik het wel erg duur gevonden. De jongens vonden het in ieder geval ook de moeite waard, maar langer dan een paar uurtjes heb je echt niet nodig om alles te zien.
De geschiedenis over de zondvloed maakte veel indruk en ook vond ik het scheppingsverhaal  heel mooi gedaan.


Vorige week ben ik ook een halve dag in het ziekenhuis geweest, nou ja, strikt genomen tweeënhalf uur maar omdat je steeds overal voor moet wachten leek het nog langer. Jongste dochter heeft nl al 2 jaar last van haar pols, soms meer, soms minder. Het was gekomen doordat ze tegen een deurpost aankwam, nogal hard (op school). Ze was hiervoor al eerder naar de dokter geweest maar er werd steeds niks gevonden.  Afgelopen winter werd de pijn weer meer en ze ontziet hem steeds maar het is haar rechterpols en ze schrijft met rechts. Om een lang verhaal kort te maken heeft ze nu dus een spalk gekregen. Die moet 6 weken omblijven, al moet-ie om de paar uur af om de spieren te bewegen. We hopen dat het zal helpen!



Ook heb ik weer bramen geplukt. Er zijn er genoeg maar ik kan niet overal bij helaas. We hebben verzuimd te snoeien afgelopen jaar en nu is het één grote wildernis geworden. En dat terwijl gesnoeide bramen ook al gauw wild zijn. En overal ook nog eens vrolijk erboven uitstekende brandnetels... enfin, bramen plukken is dit jaar bijzonder een stekelig gebeuren.


De bramen groeien tot aan het koeienpad en de koeien nemen er ook weleens een hapje van, geloof het of niet. De koeien op de foto zijn echter vaarzen die in het kleine weitje achter de bramen lopen. Ze zijn lekker aan het grazen terwijl ik de bramen pluk. Heerlijk, zo in de ochtend... het geluid van het grazen, het koeren van een duif, ander vogelgekwetter....


Ik maakte sap van de bramen en bramen-appeljam. Dit laatste zag ik in het kookboek van Van Gilse staan en ik had nog een stuk of wat appels die een beetje melig waren geworden. Niet lekker meer om zo te eten maar voor in de jam kon ik ze mooi nog gebruiken. De jam werd verrukkelijk!
Voor de liefhebbers het recept: 500 gram appels met 500 gram bramen met een kilo geleisuiker en een theelepel gemberpoeder. Ik weeg altijd de vruchten schoongemaakt af. De bramen doe ik altijd door de roerzeef, dan zijn de meeste pitjes eruit. De appels sneed ik in kleine stukjes, als je de jam dan direct gaat koken worden die stukjes zacht.

Zondag, net toen we het middageten ophadden, belde de buurjongen op met de mededeling dat er een kalfje in ons weiland lag. Wij ernaartoe, maar er bleken twee koeien gekalfd te hebben! Net zo handig, anders zou je een paar uur later weer met het hele circus aan de gang moeten.

De kalfjes nemen we mee in de kuilhapper die aan de voorlader van de trekker gaat. We leggen die dicht met een buis. Anders zouden de kalfjes zich bezeren. De koeien mee naar de stal - nee, de andere droge koeien mogen dus niet mee en moeten in de wei bij de droge koeien blijven. Eenvoudig gezegd maar soms kost dat wel de nodige moeite. Er was zelfs een koe van de melkgroep die op het pad liep en de wei van de droge koeien inging... die had de dag ervoor gekalfd en wilde zeker terug naar d'r oude groepje ;-)

Je ziet dat het rechterkalfje er eerder was; dat is al helemaal schoongelikt door de moeder terwijl de linkse (hoewel veel zwaarder) er net pas lag. 








vrijdag 1 augustus 2014

Eindelijk....

Jongste zoon is een grote kleine slimmerik maar fietsten kon hij nog altijd niet. En hij is inmiddels zes-en-een half! Nu wil het geval dat hij ook zeer laat was met het doorhebben hoe gewoon trappen (op het driewielertje of trekkertje) in z'n werk ging. Dus al te veel verbazing toonden wij niet toen bleek dat het fietsen zonder zijwieltjes uitbleef. Temeer omdat de meeste Farmertjes niet zo heel vroeg waren op dit gebied. (Wel weer met lopen wat toch ook grove motoriek is dacht ik maar ja.)

Zelf waren wij ook wat laks geweest, altijd druk en veel te doen, bovendien toonde hij heel geen interesse in het ding Fiets.
En op een gegeven ogenblik was het kleine fietsje ook echt te klein om daarop nog te kunnen leren fietsen, z'n knieën lagen in zijn nek - Jongste is ook nog eens erg groot voor zijn leeftijd. Dus moest er een oud ander fietsje opgekalefaterd worden maar men kan zich indenken hoe zoiets gaat.... dat bleef maar liggen tot ik in het voorjaar zei: en nu moet-ie toch echt eens fietsen leren!
Jongste zoon echter zag er nog totaal het nut niet van in, verborg zijn stiekeme angst (want het zat natuurlijk gewoon tussen zijn oren inmiddels) onder een bravoure waarmee hij zich tooide en stoer sprak hij: "'k Hoef niet te fietsen, 'k ga met de skelter. En later ga ik trekkerrijden." Jaja. Voorbeelden die wij aandroegen van dat en dat kindje dat nog maar net 3 was en al zelf kon fietsen konden hem niets schelen.
Ten einde raad schotelden we hem het vooruitzicht van een klein cadeautje voor. En hij hapte toe.

Nu was ook eindelijk het fietsje zover weer in elkaar gelapt, stok achter het zadel gezet en meerennen maar.
Wiebel wankel... maar het ging steeds beter en ineens gaat er dan een knopje om ofzo, want daar gaat-ie eindelijk!
Nu is hij ook gelijk zeer trots op zichzelf en zeker, hij hééft toch ook een overwinning op zichzelf behaald?
Wij zijn dus ook trots.


Hij rijdt nog maar eens een rondje, nu is het fietsen toch ineens zo leuk. Langs het huis van opa en oma, waarbij hij sterk naar rechts kijkt, want kijken zij wel hoe goed hij kan fietsen? en daar rijdt hij rakelings langs de muur heen... Vóór je kijken! En dan maakt hij vaart, zo overmoedig ineens maar hoe werkte dat remmen ook alweer?  Dan de voeten er maar bij en dan lukt het ook...

Nu moet hij nog maar even verder blijven oefenen en als het echt mooi gaat dan kan hij gelijk een grotere fiets.... even denken of het een doorschuifverhaal kan worden of dat er nog een tussenmaatje moet komen. Oudste zoon moet sowieso nog een grotere fiets dus het eerste is wellicht de beste optie.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...