Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 1 augustus 2014

Eindelijk....

Jongste zoon is een grote kleine slimmerik maar fietsten kon hij nog altijd niet. En hij is inmiddels zes-en-een half! Nu wil het geval dat hij ook zeer laat was met het doorhebben hoe gewoon trappen (op het driewielertje of trekkertje) in z'n werk ging. Dus al te veel verbazing toonden wij niet toen bleek dat het fietsen zonder zijwieltjes uitbleef. Temeer omdat de meeste Farmertjes niet zo heel vroeg waren op dit gebied. (Wel weer met lopen wat toch ook grove motoriek is dacht ik maar ja.)

Zelf waren wij ook wat laks geweest, altijd druk en veel te doen, bovendien toonde hij heel geen interesse in het ding Fiets.
En op een gegeven ogenblik was het kleine fietsje ook echt te klein om daarop nog te kunnen leren fietsen, z'n knieën lagen in zijn nek - Jongste is ook nog eens erg groot voor zijn leeftijd. Dus moest er een oud ander fietsje opgekalefaterd worden maar men kan zich indenken hoe zoiets gaat.... dat bleef maar liggen tot ik in het voorjaar zei: en nu moet-ie toch echt eens fietsen leren!
Jongste zoon echter zag er nog totaal het nut niet van in, verborg zijn stiekeme angst (want het zat natuurlijk gewoon tussen zijn oren inmiddels) onder een bravoure waarmee hij zich tooide en stoer sprak hij: "'k Hoef niet te fietsen, 'k ga met de skelter. En later ga ik trekkerrijden." Jaja. Voorbeelden die wij aandroegen van dat en dat kindje dat nog maar net 3 was en al zelf kon fietsen konden hem niets schelen.
Ten einde raad schotelden we hem het vooruitzicht van een klein cadeautje voor. En hij hapte toe.

Nu was ook eindelijk het fietsje zover weer in elkaar gelapt, stok achter het zadel gezet en meerennen maar.
Wiebel wankel... maar het ging steeds beter en ineens gaat er dan een knopje om ofzo, want daar gaat-ie eindelijk!
Nu is hij ook gelijk zeer trots op zichzelf en zeker, hij hééft toch ook een overwinning op zichzelf behaald?
Wij zijn dus ook trots.


Hij rijdt nog maar eens een rondje, nu is het fietsen toch ineens zo leuk. Langs het huis van opa en oma, waarbij hij sterk naar rechts kijkt, want kijken zij wel hoe goed hij kan fietsen? en daar rijdt hij rakelings langs de muur heen... Vóór je kijken! En dan maakt hij vaart, zo overmoedig ineens maar hoe werkte dat remmen ook alweer?  Dan de voeten er maar bij en dan lukt het ook...

Nu moet hij nog maar even verder blijven oefenen en als het echt mooi gaat dan kan hij gelijk een grotere fiets.... even denken of het een doorschuifverhaal kan worden of dat er nog een tussenmaatje moet komen. Oudste zoon moet sowieso nog een grotere fiets dus het eerste is wellicht de beste optie.


9 opmerkingen:

  1. Wat een leuk verhaal. Het doet mij een beetje denken aan onze jongste zoon. Die deed alleen maar de dingen waar hij zelf het nut van in zag. Bij 13 mnd liet hij zien dat hij kon lopen, maar daarna heeft hij nog 3 mnd gekropen... Zindelijk werd hij opeens met 2 1/2 jaar, doordat hij daar zelf het nut van inzag. En inderdaad, fietsen deed hij ook pas met 6, omdat hij niet meer lekker zat achterop in het fietsstoeltje....
    En dat is nooit veranderd. Hij is nu 19 jaar. Nog steeds doet hij alleen dingen waar hij het nut van inziet..... Grappig, maar soms wel lastig. Zijn kamer is altijd een puinhoop ;-)
    Groetjes, Jannie

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig verhaal. Ach bij sommigen komen de goeie dingen pas laat. Fijn dat hij de tijd kreeg. Dan kunnen ze het ook snel. Fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn man leerde mijn petekindje ( van inmiddels 27) ook op zijn 7e fietsen.
    Een hele zondag aan gewaagd, en daar ging hij.
    De smoesjes klinken me dus bekend in de oren, hij rende wel achter de vriendjes ( die dus allemaal fietsten) aan zei mijn petekind destijds.
    Overigens is hij nooit een echt groot fietsfan geworden!
    Hoop maar dat dat bij jullie zoontje anders gaat!
    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk hoor dat hij nu ook fietsen kan,weer een hele stap vooruit in de ontwikkeling! En in feite niets om je zorgen over te maken,in de motorische ontwikkeling worden er soms rare stappen gezet,maar...je leert het altijd wel eens. Bij mij in de praktijk krijg ik soms ook bezorgde ouders over de vloer met zulke vragen maar telkens kan ik ze weer geruststellen.En na een tijdje komen ze dan heel trots vertellen dat zoon of dochter nu ook kan fietsen(of zwemmen). Knappe prestatie dus van je zoon!!

    Liefs,

    Liesbeth

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gefeliciteerd met de mijlpaal. Sommige kinderen hebben wat meer moeite met hun evenwichtsbalans en dan is steppen zoals wij vroeger deden een mooie tussenstap. En dan gaan ze vaak ineens fietsen . Zo heb ik het al vaker zien gebeuren bij kinderen en bovendien ze doen het toch als ze er motorisch aan toe zijn. Onze kids waren ook niet snel met fietsen , maar toen ze het eenmaal door hadden was het feest.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Grappig dat jou jongste zoon even oud is als mijn oudste zoon! Fijn dat hij fietst!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat fijn dat hij nu kan fietsen, F kon tot zijn 7e niet fietsen. Dus hij is zeker niet de enige.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Sommige dingen komen pas later onze zoon vna vijf doubleert groep 1 omdat het allemaal voor hem niet zo snel hoeft. Fietsen deed hij wel op zijn derde al. Kun je zien hoe dat werkt.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hier ook een zoon die zelf bepaalt wanneer hij denkt dat hij iets moet doen. Was zindelijk toen hij bijna 4 werd. Kon fietsen toen hij bijna 6 werd. Maar slaat wel een klas over omdat het anders niet meer ging.
    En zo is ieder kind verschillend en komen ze er allemaal wel.

    groetjes
    Janneke

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...