Jolanda

Jolanda

Pagina's

vrijdag 31 oktober 2014

Bakochtendje

Toen ik gisteren boodschappen deed kreeg ik zomaar ineens een geweldige trek in eigengebakken ambachtelijk bereide cake en naar traditioneel recept, huisgemaakte koek. (Je moet deze woorden eigenlijk uitspreken alsof je een aardappel in je keel hebt, dan klinkt het nog verrukkelijker.)
Ik kreeg vooral ook heel veel zin om eens lekker aan de bak te gaan.

En omdat Jongste dochter vanavond haar verjaardag viert met haar vriendinnen, heb ik het beslag voor 2 cakes geklopt en toen het al in de bakblikken zat nog gauw -oeps, vergeten- de stukjes appel met kaneel erdoor gerommeld.

Toen die in de oven stonden heb ik alles afgewassen en ben op m'n gemakkie de walnoten gaan kraken. Om de zeurpieten voor te zijn heb ik ze in kleine stukjes gemaakt op een even snelle als doeltreffende manier: de stukken noot in een lege broodzak en daarop verscheidene malen slaan met een soort van hamerachtig ding (klik-klik ) van hout wat ik hiervoor in mijn keuken bewaar.
Ik schilde er nog wat appeltjes bij die ik in stukjes sneed, ditmaal op de normale meer gecultiveerde manier; gewoon snijden. Rozijntjes er nog bij, mjam mjam.


 Het beslag voor de kruidkoek is nog sneller klaar, zonder mixer... alle droge spullen bij elkaar, paar geklutste eitjes en melk erdoor, vruchten/noten erbij. doorroeren en klaar. Ik heb bakblikken genoeg dus het mengsel verdeelde ik meteen over twee bakblikken.

Oei, de appelcake is nog niet helemaal gaar genoeg, duurt langer dan ik dacht.... en 't is al bijna 12 uur! Ringring naar Oudste dochter met de vraag of één van hen (Farmer of zijzelf) even de jongens van school wil ophalen.
Omdat ze het grote en gewichtige belang inzagen van een heerlijk geurige en gare (en niet verbrande) cake was dit geen enkel bezwaar...



Toen de cakes eruit waren kon ik de twee kruidkoeken er meteen inschuiven, oventemperatuur wat hoger gedraaid en inmiddels staat alles af te koelen op het aanrecht.

Véél lekkerder dan fabriekskoek!






vrijdag 17 oktober 2014

Stoofperen

Deze week kwam Oudste dochter terug uit Canada! Ze heeft het heel goed naar haar zin gehad maar we zijn allemaal blij dat ze weer terug is! Omdat ze in deze periode jarig was geweest hadden wij allemaal nog de cadeau's voor haar, zo werd de thuiskomst dus nog extra feestelijk.

Ik had onze stoofperen al een keer eerder geprobeerd.... En ja hoor, het zijn echte Giesser Wildemannen.

Prachtig rood. 

En dus heb ik deze week een volle (pasta)pan met stoofperen weggewerkt.
Ik doe er altijd een scheut rode wijn bij en suiker en kaneel.
Om het te kunnen bewaren heb ik de peren met veel meer water gekookt dan ik doe als ik het gelijk ga gebruiken, anders had ik geen vocht genoeg voor in de glazen. 
Ik doe dit met het principe van het kokend vullen, dus niet in de weckketel. 
De deksel trekken vacuüm tijdens het afkoelen. 

Verschil moet er zijn.
Dit vond ik leuk om te zien.



dinsdag 14 oktober 2014

Muizen(issen)

Het ritselt hier in het veld van de muizen. Naar ik begreep elders nog erger dan hier, maar ook wij hebben er last van. In de melkstal, in het land, bij de kuilen.
's Nachts hoor ik ze ook trippelen over de zolder en in de dakgoten. Volgens mij hebben ze dikke pret want het klinkt alsof ze een feestje vieren daar. Nu weet iedereen dat het geluid 's nachts veel harder klinkt dan overdag en ik was eerst een beetje bang dat ze in onze slaapkamer liepen.... Maar tot nog toe is dat niet het geval en ik hoop van harte dat dat zo blijft.

Het zou niet voor het eerst zijn dat er muizen in huis lopen. Een aantal jaren geleden vond Middelste dochter er één in haar sokkenla.... een snerpende gil doortrok het huis en ik holde met mijn hoogzwangere buik naar boven. Bij gebrek aan mannelijke hulp -'t was onder melkenstijd- nam ik de bezem ter hand. Ik werd bijgestaan door dochters die vanachter gesloten slaapkamerdeuren door het raampje bovenin die deuren meegluurden en aanwijzingen gaven... daar, oh daar gaat -ie! Hoewel ik het zelf ook best een beetje eng vond had ik volkomen helder: dat beest moet dood! Uiteindelijk is me dat gelukt en aan het puntje van z'n staart nam ik het beestje mee naar de groene kliko.

Hoe schattig muisjes er ook uit mogen zien - in prentenboeken blijken ze nogal eens de hoofdrol te spelen- ik heb geen behoefte aan kapotgeknaagde hoeslakens (ook gebeurd!) of geritsel en getrippel in m'n kamer.
Ooit vond ik ook een muis in mijn keuken (dat was nog voor de verbouwing, toen de muren onder de aanrechtkastjes nog een hoop uitnodigende gaten hadden) toen ik terugkwam van het ophalen van een dochter bij een vriendinnetje. Voor ik goed en wel besefte wat ik deed, nam ik razendvlug mijn slof en sloeg de muis in één keer dood (voor de zekerheid gaf ik nog zo'n mep of 5 na). Daarna vroeg ik mijzelf verbijsterd af hoe een bedeesd boerinnetje zomaar kon veranderen in een brute dierendoder.... Het platteland maakt je dapper?

En ik hou toch heus van dieren.
Met enige moeite kan ik er zelfs inkomen dat mensen muizen houden als hobby.... Ik zie Jongste zoon ook met zijn neus tegen het glas gedrukt staan van de hokjes bij de Welkoop en zich vertederen over die gezellige muisjes of ratten (hu, nog erger... ratten!) of al dat andere gesnor.
Toen oudste dochter destijds in groep 3 kwam, had de juf ook witte muisjes in een bak.... ietwat bevreemd vertelde dochter dit aan me... ze moet gedacht hebben: wat raar, wie houdt er nu vrijwillig muizen?

Maar niet voor niets noemen ze die dieren waar overlast door is ongedierte... En één ding is hier duidelijk voor groot en klein: Een wilde muis in huis hoort er niet te zijn!

En iedereen zal mij dus volkomen begrijpen als ik zeg dat ik, zodra het maar een beetje schemerig begint te worden, alle ramen en deuren dichtdoe....






zaterdag 11 oktober 2014

Bloemige appeltaart en nog wat blabla

Het deed me wel goed om het eens gezegd te hebben (vorige berichtje) en ik zie er nu ook wel weer overheen.
Niettemin heb ik eens fijn een nieuw haakwerkje opgezet. Van de zomer heb ik niet zo veel gehaakt. Ik was al zo vaak bezig met mijn handen dat ik in een moment van rust liever een boek pakte. Nu begon het echter weer te kriebelen en heb ik eerst een makkelijk werkje opgezet.
Ik heb ook nog een knuffeltje in de maak maar dat is meer priegelwerk en moet je beter de aandacht bijhouden. Bovendien ben ik een klein beetje kippig aan het worden en kan ik het niet altijd zo goed meer zien met dat akelige benepen spaarlamplicht...
Ik ben ook  naar de stad gegaan om 'n paar wolletjes te halen voor een ander projectje. Lekker even rondsnuffelen daar.... Ik ben niet zo winkelgek maar het is weleens prettig om zo je gedachten te verzetten.

Toen ik daarvan thuiskwam had Middelste dochter ineens zin om appeltaart te maken. Nou, dat kwam mij wel leuk uit, hoefde ik niets meer te bakken en appels genoeg! Ik ging dus de slaapkamers doen, bedden verschonen en stofzuigen e.d. en zij ging aan de bak. Beproefd recept, dat lukt dan wel.

Ze gaf een eigen draai aan de reepjes bovenop... leuk!

Veel appels en peren zitten inmiddels in het glas. Appel-perenjam, appelmoes en gekookte peertjes. Nu moet ik nog aan de gang met de stoofperen.
Ook heb ik nog appels gedroogd. Deze keer had ik er (voor het drogen) ook een aantal met wat kaneel bestrooid, nog lekkerder om zo te eten!

Verder was deze week vol met allerlei dingen. Natuurlijk het gewone huishouden, daarbij nog de administratie deze week.
Een vriendin kwam koffie drinken, was veels te lang geleden maar we hebben het allebei vaak druk... en toch is het dan goed om de tijd eens te nemen. Gepraat over verdrietige dingen en  mooie dingen. Je zou het vaker willen doen maar weten allebei dat dat toch niet gaat gebeuren. We zeiden dus tegen elkaar: tot de volgende keer!
En dan was er nog iets waar ik mee begonnen ben maar daar zal ik een andere keer wel over vertellen.
Tenslotte nog een paar verjaardagen... opzitten en pootjes geven...haha. Ik moet me er vaak even toe zetten om te gaan maar als ik er eenmaal ben is t meestal wel leuk. Gisteren nog naar de verjaardag naar m'n zwager, ik haalde mijn moeder op en onderweg hebben wij dus ook weer even bijgepraat.
Bij mijn zus en zwager aangekomen worden er meteen zaken uitgewisseld; tijdschriften van mij naar zus en andersom, ik bracht eieren en wortels uit de tuin mee en zij had voor mij een rokje gemaakt van een stofje dat ze nog had liggen maar voor zichzelf niet zó vond.

En ík vind het wel een  leuk stofje voor mij!

Ik hoef alleen maar de lengte te bepalen en af te stikken. Want ik ben een stuk jonger dan zij maar ook een stuk langer.





zaterdag 4 oktober 2014

Gras genoeg en verlangen naar rust

Ja, jullie zullen wel denken dat ik deze week de smaak van het bloggen te pakken heb! Misschien ja, misschien. Waar ik de smaak zat van ben, is het kuilen.

Wéér kuilen deze week..... en ineens had ik er zó genoeg van! Weer een paar dagen ongeregeldheid, want dat is het vooral wat ik zo vervelend vind. Toen ik hierover repte met mijn Farmer lachte hij me ongelovig toe: 't Is toch juist mooi dat de kuilplaat vol ligt? Oh ja, zeker-zeker, dat vind ik ook in alle ernst. Het is heel mooi dat het zo'n groeizame zomer was. En ik ben net zo goed erg blij en dankbaar met de goede wintervoorraad. Echt.
Maar als ik terugkijk op de afgelopen zomer zie ik voor mijn geestesoog een ware golf voorbijkomen van daverende trekkers, wagens, machines enz. die voorbijdenderen om steeds weer opnieuw kun kostelijke oogst naar huis te brengen. Gras, gras en nog meer gras, hooi, stro, maïs...gras, gras... Hoop na hoop wordt neergestort, aangereden, ondergedekt.
En ik vind het wel mooi geweest zo.

Maar de man maaide, de vrouw bracht weer koffie, wanneer melken? wanneer dit en dat? En oh zeker, ik raapte mijn energie weer bijeen, en het moest en het ging. En ondertussen ging al het andere als tussen neus en lippen ook gewoon door. Of minder door.

Maar eh.... -zal ik het nou maar gewoon zeggen?- ik ben er een beetje moe van. Ik zie uit naar de rust van de wintertijd. Ook al is die betrekkelijk (te doen blijft er altijd zat-genoeg), het is dan meestal niet zo hectisch.

Is dit nou een klaagblogje? Ik hoop van niet! Maar wel een gewoon eerlijk relaas van een wat vermoeide boerin die niet altijd de energie heeft die zij zich wel wenste...
En mijn Farmer begrijpt het wel een beetje. (Een beetje, want het blijft een man;-)) Ik merk dat wel aan kleine dingen.

En het komt weer goed hoor, ik krijg m'n rust echt wel weer. Want soms néém ik die gewoon.

Doet dit jongmens ook....









donderdag 2 oktober 2014

Ritme en survival

Jongste zoon zit nu in groep 3 en leert lezen en rekenen en o zo veel zaken meer. Hij vindt dat wel wijs, noemt trots het feit dat hij ook "huiswerk" heeft. Net als zijn grote broers. Het zijn de leesbladen die elk kind meekrijgt zodat er thuis naar behoefte geoefend of gespeeld kan worden. Hij is ook soms wel even teruggeschrokken want hee, niet alles gaat meer vanzelf goed. Dat vind ik niet zo erg voor hem, want dingen kunnen ook te gemakkelijk gaan, het is echt niet zo erg als iets eens wat meer moeite kost.
De andere jongens zijn ook alweer gewend aan hun nieuwe meesters en juf. Zo gaat het allemaal z'n gangetje hier.

Zelf  heb ik ook een vrij goed ritme te pakken, 's ochtends als ik voor schooltijd de wasmachine heb aangezet of de was heb opgehangen ben ik tevreden dat mijn eigen machientje ook geolied loopt.
De ochtenden ben ik meestal in huis bezig en in de middagen probeer ik buiten iets te doen. Globaal werkt dit aardig goed, al kunnen er dagen zijn waarop alles anders verloopt.
Zo is de moestuin ook flink bijgewerkt, veel onkruid is verwijderd - elke dag wat, dat ga je toch echt zien. Het gaaswerk heb ik opgeruimd. De bonenstaken zijn door Farmer weggehaald en hij heeft aardbeischeuten uitgepoot op het nieuwe daarvoor bestemde stuk. Door dit alles ziet het er weer een stuk rustiger uit!

Jongste dochter is van 4 vwo overgegaan naar 5 havo omdat het over het geheel toch vrij pittig was en zij vorig jaar de keuze voor het HBO heeft gemaakt. Nu zit zij dan ineens in de examenklas. En daar heeft zij het ook druk genoeg mee. Zo druk, dat ze het werken in de winkel heeft opgezegd. We zien dan na de examens wel weer.
Afgelopen maandag en dinsdag stond er een survival op haar programma, na schooltijd 3 uur lopen met een bepakking van tenminste 10 kilo, tentje opzetten en kokkerellen in de open lucht, 2 uurtjes slapen maar en om 5 uur was de boel weer opgebroken en begon de wandeltocht naar school.... De hele dag op school heeft ze op sokken gelopen, vanwege opgelopen blaren, bleef op den duur nauwelijks meer wakker tijdens de lessen en zeeg uitgeput op bed neer na thuiskomst. Het was ondanks alles toch een heel leuke ervaring, maar de volgende dag is ze wel thuisgebleven... 2 deeltoetsen waar ze toch niet meer voor had kunnen leren, 3 tussenuren.... bovendien was ze al niet zo fit. Dus zei ik: rust maar even goed uit, je hebt je lichaam overvraagd. Je begrijpt niet helemaal dat ze zoiets niet aan het eind van de week plannen maar ja. Leerkrachten... apart slag mensen hè ;-)





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...