Jolanda

Jolanda

Pagina's

maandag 29 december 2014

Sneeuwpret!

Zaterdagochtend.
Ik ben bezig met de dagelijks terugkerende ochtendkarweitjes. Alleen Jongste zoon is nog maar wakker, de andere jongens slapen nog. Hij is vol van de vallende sneeuw en verheugt zich vast op wat hij straks allemaal in de sneeuw gaat doen. Hij laat zien hoe hij een sneeuwpop gaat maken... "Rollerollerol...rollerollerol." Hij stapelt de ballen op elkaar en binnen geen tijd staat de keuken vol met denkbeeldige sneeuwpoppen. Wat is voorpret leuk!

Na het koffiedrinken gaan we naar buiten. Oei, het is echt gemeen koud! De wind is straf en de vlokken blijven maar vallen. Jongste dochter en ik proberen foto's te maken en Jongste zoon maakt zijn sneeuwpop, nu in het echt. Dolle Hond holt hem nog geen 5 minuten later omver... Dus maakt hij maar een andere buiten het hek.

De jongens houden een sneeuwballengevecht.

Die middag scheppen ze het paadje achter opa en oma's huis schoon. Karweitje voor de klussenkaart voor het goede doel.
Mijn Farmer maakt in de loop van de dag een deel van het erf sneeuwvrij.
Daarna spelen de jongens bij de grote hopen weggeschoven sneeuw.

Want nu is een huisje van sneeuw maken een koud kunstje ;-)

De volgende dag is het spekglad. Voorzichtig rijden we naar de kerk. En die middag hebben de jongens zomaar een pracht van een glijbaan zonder er ook maar iets voor te hoeven doen...

Dit alles maakt de kerstvakantie toch voor de kinderen erg leuk!



donderdag 18 december 2014

Feestje en een moe jongetje

Gisteren had ik het kinderfeestje van middelste zoon.
Ik heb het nog nooit zo makkelijk gehad! 's Morgens had ik een flinke stapel pannenkoeken gebakken die met smaak verorberd werden door het stel uitgehongerde knapen.  Daarna gingen ze naar buiten en daar zijn ze de hele middag gebleven. Ze mochten ook bij de zaagselbalen spelen, dat vinden ze erg leuk en mijn Farmer neemt laconiek die enkele baal waar een scheurtje in komt, op de koop toe.
Ik heb een keer wat snoepzakjes uitgedeeld en van een afstandje hielden we de boel in de gaten maar verder speelden ze zelfstandig en het ging erg goed. Ze speelden in twee teams, de koeien hebben vast kunnen wennen aan pief-paf-poefgeluiden maar ze hebben geen ruzie gemaakt. Leuk dat dit zo kan.
Want jongste zoon is weer heel moe, net als vorig jaar. Hij is ook erg verkouden. Ik had hem al thuisgehouden en ook toen de vrienden met middelste zoon naar buiten gingen, moest hij binnen blijven. Hij keek eerst wat beteuterd maar hij mocht van mij met de klei gaan spelen. Daar heeft hij een poosje lekker mee gerommeld en daarna alles weer netjes opgeruimd (dat kan hij goed). Toen heeft hij op de bank zitten luisteren naar een cd met verhaaltjes van Saskia en Jeroen. Daarna wist hij niets meer te doen. Ik zei dat hij maar een dutje moest gaan doen, gewoon onder de deken op de bank. Maar hij wist dat ik nog weg moest om de feestgangers thuis te brengen. Ik kon hem echter geruststellen dat zijn zus inmiddels thuis was en aan de keukentafel zat te leren (tentamenweek). Nog geen vijf minuten later sliep hij.
Ik bedacht dat de jongens nu maar helemaal niet meer naar binnen moesten komen, want je kunt dan niet verlangen dat die stil zullen zijn. Al hun bullen zocht ik bij elkaar en nam het hele zaakje mee naar de garage, inclusief een baal met uitdeelzakjes chips. Zo heb ik ze bij elkaar getrommeld en zijn ze daarna thuisgebracht. Gelijk een vlug bieb-bezoekje en oudste zoon in het dorp opgehaald en toen ik terugkwam kon ik meteen het eten voor die avond opzetten. Jongste zoon sliep nog heerlijk.

Het afzwemmen van jongste zoon staat a.s. zaterdag op het programma, waardoor ik morgen, vrijdag dus, de visite van de twee verjaardagen van de oudste twee jongens krijg. De boodschappen heb ik net gehaald en straks ga ik rustig de appeltaart bakken. Want die hoort erbij. Pas had ik een keer een gekochte maar oh wat een gemieuw....: "jouw appeltaart is echt veel lekkerder hoor!"
Vanavond hebben we de Kerstviering van school. Jongste zoon zit nu ook thuis op de bank. Omdat het wel leuk zou zijn dat hij er vanavond bij kan zijn én dat hij zaterdag kan afzwemmen, laat ik hem eens goed bijtanken.

Ik ben erg blij dat er dit jaar al een paar lege vakantiedagen zijn voor het echt Kerst is! Hoewel...leeg... als het goed is komen ze dan de rand van de melkput vernieuwen dus helemaal rustig is het dan ook niet.
Maar na al deze drukte ben ik wel toe aan een paar dagen rust!

donderdag 11 december 2014

Schoonmoeder

Mijn schoonmoeder was verleden week jarig. Ze is pas geopereerd aan een nieuwe heup en het gaat erg goed.
Ik zat een tijdje te mijmeren.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen ik voor het eerst bij mijn Farmer thuis kwam. Hij is de enige zoon -tussen drie dochters- in dat gezin dus ben ik dientengevolge de enige schoondochter.
Mijn schoonmoeder en ik zijn heel verschillend qua karakter. Daar heb ik erg aan moeten wennen. In de eerste jaren liep het allemaal niet zo soepel. Zij is wat stug en niet erg spraakzaam, dan moet je haar eerst wat beter kennen. Ze kan ook wat cru uit de bocht komen en ik trok me dat eerst altijd erg persoonlijk aan. Met mijn grote voelsprieten waarmee ik stemmingen vaak goed aanvoel, trok ik toch ook nogal eens de verkeerde conclusies en betrok alle negativiteit op mezelf. Bovendien hadden mijn schoonouders wel bepaalde verwachtingen van mij waarvan ik vaak het gevoel had tekort te schieten. Ik kwam erbij, in hun leven op de boerderij, en ik kende dat van thuis uit niet. Dat was echt wennen en daarbij kregen we al snel kinderen, dit vroeg van mij ook heel veel.
Mijn schoonmoeder is altijd erg sterk geweest en daardoor voelde ik des temeer dat ik dat miste. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik in die tijd ook weleens te gemakzuchtig was. En wat zegt zij zelf: "ik doe steeds wat anders." Dat is iets wat ik in mijn oren heb geknoopt, een les, waarnaar ik nu zelf ook probeer te handelen.

De liefde die je voor je eigen moeder voelt is (in de meeste gevallen) vanzelfsprekend. Maar de liefde tot je schoonmoeder (schoonouders) is dat niet, dat moet groeien.
Na al die jaren ben ik mijn schoonmoeder steeds meer gaan waarderen. Ik ben de dingen die ik bij haar moeilijk vond gaan accepteren en het mooie daarvan is, dat ik zo meer oog kreeg voor al haar goede eigenschappen en die zijn ook veel. Zij klaagt niet maar draagt, ze is een moedig mens. Ze is creatief en een doorzetter. Zij laat haar genegenheid zien door dingen te dóen, een taal die ik steeds beter ben gaan verstaan en ook -zij het veel gebrekkiger- ben gaan spreken. Ik ben er ook achter gekomen dat wij best nog heel wat gemeenschappelijks hebben. En ik trek me nu niet meer zo persoonlijk de dingen aan, ik voel me nu door haar ook geaccepteerd en gewaardeerd. Ik voel mij nu mijzelf bij mijn schoonouders.

En dat vind ik heel bijzonder. Ik weet dat het niet altijd zo gaat.

Wat ik nu vertel gaat over de relatie schoondochter-schoonmoeder, maar dezelfde dingen kun je ook hebben met collega's of buren. En er zijn mensen die nu eenmaal erg moeilijk in de omgang blijven.

Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou plaatsen. Er zijn mensen die het meelezen die ons kennen. Maar: is het niet een heel mooi verhaal? Iets waar ik ook heel dankbaar voor ben en misschien kan iemand hier moed uit putten voor zijn of haar eigen leven. En onderschat niet de kracht van het gebed.

maandag 8 december 2014

Geknutseld konijnenhok

Al deden we geen surprises, toch gaven we ieder kind een cadeautje, de jongens iets duurder. Ik vind,  de meiden kregen vroeger ook altijd iets dus ik vind het te sneu om helemaal niets te doen.

En met de surprisemiddag op school erbij waren de jongens er al dol genoeg van, van tevoren. Ze zaten op en aan elkaar... pwjoei. Middelste zoon had een computer geknutseld en oudste zoon een konijnenhok. Die was gauw klaar en het resultaat was zo leuk dat ik het nog wel even wil laten zien:

Een doos, een plaatje van internet van een lief konijntje, op Word wat uitvergroot. Zwarte verf en lange houten prikkers en wat stro. Het cadeautje (oorbelletjes) was verstopt achter het konijntje in het stro en de chocoladeletter had hij tegen de bovenkant geplakt. Het leuke aan deze surprise is dat je hem heel kunt laten. 
Zelf hebben de jongens hun surprise ook nog op hun kamer staan. Tot een keer dat ze 't zat zijn en dan ruimen we de boel weer op. 


We zijn hier nogal aan het hoesten en snotteren, veel hoofdpijn en moe... Vooral jongste dochter loopt al een tijdje met klachten, steeds weer iets anders. Komende vrijdag heeft ze het Kerstconcert van school dus hopelijk is haar stem dan wel weer goed.
Jongste zoon is ook erg moe, hij moet echt op tijd naar bed, anders ben ik bang voor dezelfde situatie als vorig jaar. Je kunt wel merken dat het tegen de Kerstvakantie aanloopt! Zelf ben ik ook behoorlijk moe dus ik probeer van de week op tijd naar bed te gaan.

Tot slot nog een leuke uitspraak:
Ik zeg altijd tegen de kinderen dan een erwtje tandpasta genoeg is. Oudste zoon keek vorige week met verontwaardiging naar de royale hoeveelheid tandpasta op de borstel van zijn broer en riep uit: "Hé joh! Je moet er maar een erwtje op doen, jij smeert er wel een wórtel op!!"


donderdag 4 december 2014

Wortels in het zand

Het jaar loopt al bijna op z'n einde. Het was toch een bijzonder jaar, 2014. Bijzonder groeizaam en de koeien hebben tot half november nog (op 't laatst alleen overdag natuurlijk) buiten gelopen! En dat deden ze ook nog best graag, altijd als hier de staldeuren opengaan komen ze achter elkaar naar buiten, de hele kudde, op een enkeling na. Nu zijn alle dieren binnen en de koeien en pinken geschoren. Dit moet omdat ze het anders te warm krijgen in de stal. Het is ook voor de hygiëne.



Nu we zo ontzettend verwend waren met dat mooie novemberweer is het wel omschakelen! Brrr, het is echt koud geworden. Ik moet er altijd even aan wennen, al ben ik blij dat het droog weer is.
Dan is het toch lekker om, als het kan, elke dag een poosje buiten bezig te zijn. Ik slaap er in ieder geval wel beter van. 


De winterwortels had oudste dochter vorige week al gerooid, maar ze had ze op het oude spiraalbed gelegd om wat te laten drogen. Zó durfde ik ze nl. niet meteen in het zand te doen; 'k was bang dat ze zouden gaan schimmelen door de natte kleddergrond die aan de wortels bleef hangen. Gisterenmiddag had ik wel tijd om ze in het zand te doen. Ze waren inmiddels mooi opgedroogd.
Eerst een laagje zand, dan een laagje wortels, dan weer zand enz. Zo blijft het nog een hele tijd goed. Het is een bewaarmethode met oude papieren. Ze gaan bij ons in een ouwe metalen gootsteen en die staat in de garage. Als het vriest houden we de deur zoveel mogelijk dicht dus het moet wel heel strenge vorst zijn wil het fout gaan.

Van lieverlee worden oudere wortels wat slap en uitgedroogd. Dit is niet erg, je kunt ze gewoon nog gebruiken. Als je er op tijd aan denkt haal je ze een dag voor gebruik tevoorschijn, legt ze in een laagje water en dan zuigen ze zich weer vol.  Niets aan de hand dus en zeker niet weggooien.




maandag 1 december 2014

Hoe het hier gaat

Zoals elk jaar is dit voor ons een drukke tijd. Het is helemaal niet zo leuk als het altijd zo druk is maar dit keer kon ik het aardig hanteren. Verjaardagen, het feestje van oudste zoon, afspraken m.b.t. het komende schrijfwerk kwamen er nog eens bij en daar tussendoor moest ik het huishouden nog laveren. En dan nog jongste zoon die alweer extra mag oefenen voor zijn B-diploma!

Zijn zwemles staat nu op zaterdagochtend. Om kwart over 8 ligt hij al in het zwembad terwijl ik lekker even tijd voor mezelf neem met een puzzelboekje. Een paar maanden geleden kocht ik tijdens een actie twee Tien-voor-taalboekjes en ik vind ze érg leuk. In eerdere jaren waren die boekjes ontzettend moeilijk maar nu zijn ze goed te doen, zeker als je eenmaal een beginnetje hebt. Ik vroeg me wel af; ben ik nu slimmer geworden of zijn die boekjes echt makkelijker geworden? Ik hou het maar op het laatste. Lekker uitgerust ga ik jongste zoon na afloop afdrogen en heb ik verder nog de hele morgen voor me.
En het extra zwemmen van jongste zoon is aan het eind van de zaterdagmiddag. Dus allerlei plannen vanwege de verjaardagen van de jongens heb ik moeten wijzigen maar ja, zo gaat dat. Het is maar voor een aantal weken en dan mag hij hopelijk alweer afzwemmen. Op de woensdagmiddag hoeft hij nu niet meer te zwemmen dus dan kan hij lekker afspreken met vriendjes.

Ja, oudste zoon was vrijdag jarig en die avond hadden we een etentje van onze gemeente, waarvan de opbrengst bestemd was voor het goede doel. Een aantal gemeenteleden hadden lekker gekookt en het was gezellig druk.
Dus op zaterdag zijn feestje gehouden, ook al moest ik een poosje weg vanwege de extra zwemles. Er waren nog anderen thuis die dan maar een oogje in het zeil hebben gehouden. Daarna hebben ze lekker gegeten bij het gourmetten.
Eigenlijk hebben wij als traditie dat in de laatste klas van het basisonderwijs het feestje buitenshuis gehouden mag worden, dat was dan eigenlijk altijd zwemmen in het Sportiom. Maar oudste zoon wilde dit helemaal niet, ze zwemmen zo vaak met feestjes.... alle jongens willen zo graag weer in de stal bij de balen spelen... Oh jongen, als jij dát wilt is het ook prima!! En ze hebben een heerlijke dag gehad. Wel onder de bagger, maar ja, oudste zoon had gezet op het kaartje: oude kleren aan.
Ik had goede hulp van jongste dochter gehad, die me daarna ook nog hielp met het wassen van de jongste twee jongens.

En dan die afspraken m.b.t. het komende schrijfwerk voor Terdege. De fotograaf kwam, een andere dan van de zomer (ja, ik heb twee keer een halve morgen mogen lachen tegen die camera). Helemaal niets voor mij maar je went overal aan en ik liet het maar wat over me heenkomen. Het waren ook aardige mensen. Een interview werd gehouden, daar was ik eerst wel nerveus voor maar toen de mevrouw eenmaal er was ging dat wel over, hoewel ik volgens mij heel erg heb zitten ratelen (toch door de zenuwen?) Maar ze heeft er wel een leuk verhaal van gemaakt. Dit komt -geloof ik- in het decembernummer.

Al met al ben ik blij dat er deze week beduidend minder in m'n agenda staat. Sinterklaas, daar doen we dit jaar niet aan mee. Iedereen heeft het hier veel te druk dus geen tijd voor surprises. De jongens maken er wel een voor school, die zijn bijna klaar. De jongens hadden trouwens ook allemaal prachtige rapporten, ze doen goed hun best op school en nog belangrijker: ze voelen zich fijn op school.
Vanmorgen heb ik de kamer al gedaan en ik heb de spullen uit de vrieskast naar de vrieskist gebracht zodat de eerste nu kan ontdooien. Als die schoon is moeten de spullen weer overgeheveld worden, ik ben wel benieuwd of alles passen gaat, dat zou mooi zijn. Dan kan nl de kist uit blijven (=besparing!).
Heerlijk, als je dit soort klussen ook weer kunt doen! Ik doe dat dan ook in een rustig tempo.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...