Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 11 december 2014

Schoonmoeder

Mijn schoonmoeder was verleden week jarig. Ze is pas geopereerd aan een nieuwe heup en het gaat erg goed.
Ik zat een tijdje te mijmeren.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe het voelde toen ik voor het eerst bij mijn Farmer thuis kwam. Hij is de enige zoon -tussen drie dochters- in dat gezin dus ben ik dientengevolge de enige schoondochter.
Mijn schoonmoeder en ik zijn heel verschillend qua karakter. Daar heb ik erg aan moeten wennen. In de eerste jaren liep het allemaal niet zo soepel. Zij is wat stug en niet erg spraakzaam, dan moet je haar eerst wat beter kennen. Ze kan ook wat cru uit de bocht komen en ik trok me dat eerst altijd erg persoonlijk aan. Met mijn grote voelsprieten waarmee ik stemmingen vaak goed aanvoel, trok ik toch ook nogal eens de verkeerde conclusies en betrok alle negativiteit op mezelf. Bovendien hadden mijn schoonouders wel bepaalde verwachtingen van mij waarvan ik vaak het gevoel had tekort te schieten. Ik kwam erbij, in hun leven op de boerderij, en ik kende dat van thuis uit niet. Dat was echt wennen en daarbij kregen we al snel kinderen, dit vroeg van mij ook heel veel.
Mijn schoonmoeder is altijd erg sterk geweest en daardoor voelde ik des temeer dat ik dat miste. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik in die tijd ook weleens te gemakzuchtig was. En wat zegt zij zelf: "ik doe steeds wat anders." Dat is iets wat ik in mijn oren heb geknoopt, een les, waarnaar ik nu zelf ook probeer te handelen.

De liefde die je voor je eigen moeder voelt is (in de meeste gevallen) vanzelfsprekend. Maar de liefde tot je schoonmoeder (schoonouders) is dat niet, dat moet groeien.
Na al die jaren ben ik mijn schoonmoeder steeds meer gaan waarderen. Ik ben de dingen die ik bij haar moeilijk vond gaan accepteren en het mooie daarvan is, dat ik zo meer oog kreeg voor al haar goede eigenschappen en die zijn ook veel. Zij klaagt niet maar draagt, ze is een moedig mens. Ze is creatief en een doorzetter. Zij laat haar genegenheid zien door dingen te dóen, een taal die ik steeds beter ben gaan verstaan en ook -zij het veel gebrekkiger- ben gaan spreken. Ik ben er ook achter gekomen dat wij best nog heel wat gemeenschappelijks hebben. En ik trek me nu niet meer zo persoonlijk de dingen aan, ik voel me nu door haar ook geaccepteerd en gewaardeerd. Ik voel mij nu mijzelf bij mijn schoonouders.

En dat vind ik heel bijzonder. Ik weet dat het niet altijd zo gaat.

Wat ik nu vertel gaat over de relatie schoondochter-schoonmoeder, maar dezelfde dingen kun je ook hebben met collega's of buren. En er zijn mensen die nu eenmaal erg moeilijk in de omgang blijven.

Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou plaatsen. Er zijn mensen die het meelezen die ons kennen. Maar: is het niet een heel mooi verhaal? Iets waar ik ook heel dankbaar voor ben en misschien kan iemand hier moed uit putten voor zijn of haar eigen leven. En onderschat niet de kracht van het gebed.

18 opmerkingen:

  1. Ja, mooi! Ik lijk voor mijn gevoel wel erg op mijn schoonmoeder en we hebben ook een goede band. Ik weet niet of het anders zou zijn als we echt bij elkaar in de buurt wonen. Elk mens heeft zijn hebbelijkheden en onhebbelijkheden, als iedereen zou focussen op de goede punten zou het leven vast een stuk aangenamer zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat heb je heel mooi geschreven!
    Helaas heb ik geen band met mijn schoonmoeder, want zij is overleden toen mijn man bijna 15 jaar werd. Ze wordt nog steeds gemist.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lief geschreven, helaas heb ik geen echte band met mijn huidige schoonmoeder, maar dat komt ook omdat ze eigenlijk weinig contact met haar zoons ( en dus ook mijn man) heeft. Haar keus, eens een keertje wat afspreken is al bijna onmogelijk, mijn man was hier wel eens teleurgesteld over, maar heeft wel veel contact en steun aan zijn broer en goed contact met zn vader. Sommige dingen zijn zoals ze zijn...
    Mijn exschoonmoeder had ik altijd goed contact mee, ook na mijn scheiding, dat bleef, toen ze, nu een jaar geleden, kreeg te horen dat ze terminaal kanker had, was ik ook een van de eersten die ze bij zich liet komen om het zelf te kunnen vertellen....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. heel mooi wat je schrijft en ik herken dat ook

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ieder mens heeft wel een goede kant. Ik had een goed contact met mijn schoonmoeder. Helaas is ze er al lang niet meer. Fijne dag.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je hebt het mooi geschreven als een ode!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vind dit een mooi verhaal! Ik heb nauwelijks contact met mijn schoonmoeder. Maar ik vind altijd dat ze sowieso mijn respect verdient omdat ze mijn man op de wereld heeft gezet en opgevoed. Dat is toch niet niks. Als schoondochter vind ik het belangrijk om haar hierom te waarderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. je hebt het zeker mooi beschreven,bij ons gaat het ook niet altijd zo als het hoort zeg maar.

    fijn weekend

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een mooi stukje. Bij mij lag het nog anders, mijn man is thuis een nakomertje en daardoor was mijn schoonmoeder van dezelfde generatie als één van mijn Oma's. dus tegen de één zei ik Ma en de ander Oma. Mijn schoonmoeder en ik hadden vanaf het begin een goede band misschien mede doordat mijn eigen moeder en ik geen goede of hechte band hebben /hadden. Toen Ma stierf had ik het gevoel dat ik een moeder verloor. Dus de band tussen schoonmoeder en schoondochter hoeft niet altijd slecht te zijn ook al zit er een generatie tussen . Wat erg belangrijk is , is dat je elkaar respecteert..

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi beschreven ik had een lieve schoonmoeder echt een oma voor de kleinkinderen, maar kwam niet aan haar zonen die waren goud waard .

    BeantwoordenVerwijderen
  11. mooi... open... eerlijk....
    mooi hoe je schrijft dat de liefde voor een schoonmoeder niet vanzelf is, maar moet groeien... zo is het maar net idd... mooi....
    iemand zei eens tegen mij. Je moet het zo zien; als je relatie met je schoonmoeder lastig is, moeizaam of niet vanzelf sprekend, bedenk dan dat zei degene is die jou man 9 maanden gedragen heeft en ter wereld heeft gebracht. dat door haar jij jou man hebt....
    dat heeft mij toen een heel andere kijk op mijn schoonmoeder gegeven. Nu ben ik dankbaar dat ze er is... als moeder, schoonmoeder en oma binnen ons gezin.... op haar manier....
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi!
      En zo herkenbaar.
      Jij woont nu op "hun" boerderij .
      Wonen je schoonouders ook op jullie erf?

      Verwijderen
    2. Ja, Franca, we wonen op hetzelfde erf maar lopen de deur niet bij elkaar plat.

      Verwijderen
  12. Mooi... In oktober hebben we mijn schoonmoeder begraven. Ze is 42 jaar mijn moeder geweest... langer dan mijn eigen moeder. Ik heb ontzettend veel van haar geleerd en gehouden en dat had te maken met dat ik als 15 jarige er helemaal bij hoorde. Maar wat jij beschrijft is wel heel waar allemaal. Je moet willen gaan houden van je schoonmoeder... en waarderen wie ze is. Ik heb dat van mijn eigen moeder meegekregen (gelukkig kostte me dat niet veel moeite) en het onze kinderen bijgebracht... naar hun schoonmoeder/ouders toe. Gelukkig is dat met alle kinderen en schoonfamilies goed gekomen. (ik hoop ook een goede waardevolle schoonmoeder te zijn trouwens).

    BeantwoordenVerwijderen
  13. was bij 2de kind tegelijk zwanger met schoonzus .
    schoonma had gedroomd dat we alletwee gelijk aan het bevallen waren , en ja , ze had met dochter meer medelijden dan met mij ....
    nou ,hoeft ze van mij geen medelijden met me te hebben , maar ik vind het zo dwaas overkomen , als je zo-n "droom "gaat vertellen ...
    houd dan je mond maar ....
    nee, schoonma is niet mijn favoriet, en niet alleen om deze gebeurtenis ......

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...