Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 24 december 2015

Laatste bericht dit jaar

Het is altijd een drukke tijd, zo voor Kerst.
En omdat ik er eerder niet aan toegekomen was, moest ik vanmorgen nog al de boodschappen doen. Dat doe ik anders meestal niet op de laatste dag... Maar het viel mee. Ik was op tijd opgestaan, Jongste dochter ook (voor haar meer een prestatie, in vakantietijd...) en samen gingen we op pad. Ik naar de slager, zij naar de jumbo en later kwam ik bij haar. Ze was toen al bijna klaar, we hadden van tevoren lijstjes gemaakt en er waren slechts enkele dingen die me nog te binnen schoten die ik gauw opzocht (ik vergeet altijd wel iets). Daarna gezamenlijk naar de aldi, de drukte viel ons nog best mee. Naar de auto, een leenauto van de garage waar ik een tijd stond te jotteren aan de kofferbak die niet openging. Toen kreeg ik 'm eindelijk open maar we zetten toch alles maar op de achterbank i.p.v. de kofferbak. Stel dat we 'm niet meer open zouden kunnen krijgen thuis, dan zitten al die spullen daar terwijl we er niet bijkunnen... Binnen anderhalf uur waren we thuis. Boodschappen gelijk opgeruimd en na een bak koffie ben ik toegekomen aan het schoonmaken en opruimen. Vanavond wil ik vast wat voorbereiden voor morgen. Erg luxe doen wij nooit met de kerstdagen, maar wel wat extra, het is per slot van rekening een feest dat we vieren. Morgen halen we mijn moeder op om Eerste Kerstdag bij ons door te brengen.

We hebben in deze vakantie nog een ander klusje. Nu Middelste dochter het huis uit is, gaan we die slaapkamer opknappen voor Jongste dochter.  Zij heeft het op kamers gaan toch maar even voor zich uit geschoven... (zo duur en 't is thuis zo gezellig...) Waarna de oude slaapkamer van haar weer veranderd moet worden voor Middelste zoon... Die is helemaal blij dat hij nu ook een eigen kamer krijgt - voor 't eerst in z'n leven. Zo blijft de nu nog gezamenlijke slaapkamer van Middelste en Jongste zoon het domein van Jongste zoon. (Alwaar de muren ook dringend een sausbeurt nodig hebben... als we dan toch bezig zijn.) Jongste dochter neemt zelf het leeuwendeel van het verfwerk voor haar rekening. Toen ze vrijdag uit school kwam, was ze het volgende uur al met schuurpapier aan de gang. Ze vindt het ook best leuk werk. De afgelopen dagen heb ik wel geholpen met het sauzen van de muren.
Er wachten ook nog rekeningen om te worden gedaan -voor het einde van het jaar liefst. Ook nog een bijdrage voor de tuinrubriek van Terdege en een familiebezoek volgende week... Oudste zoon moet nog nieuwe schoenen en ikzelf een nieuw paar laarzen, Zo zit de hele vakantie al weer aardig vol.

Iets lekkers bakken voor bij de koffie schiet er dit jaar denkelijk bij in, ik heb een krans gekocht en nog enkele andere lekkernijen. Ik bak graag, maar het moet niet ten koste gaan van al mijn energie. Het is niet de bedoeling dat ik voorbij draaf aan de Kerstboodschap, waar het echt om gaat. Jezus Die Zijn rijkdom verliet om zondaren te verlossen. Achter de kribbe staat namelijk het kruis.


Gisteren nadat de muur gesausd was heb ik nog gauw een paar stukjes gemaakt..
Groen uit de tuin en rommeltjes uit de oude doos.

We hebben een in meerdere opzichten veelbewogen jaar achter de rug en staan aan de vooravond van een nieuw jaar waarvan niemand weet wat het ons brengen zal. Laten we onze hoofden omhoog heffen en in vertrouwen onze weg gaan.
"Die in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten, die zal vernachten in de schaduw van de Almachtige." (Psalm 91.)

Ik wens tenslotte iedereen goede Kerstdagen en een gelukkig 2016 toe!








vrijdag 18 december 2015

Feestjes, haakwerk en gebreide slofjes

Kinderverjaardagen en feestjes. Twee zonen zijn jarig geweest. Oudste zoon hield zijn verjaardag voor zijn vrienden met het tafelvoetbalspel wat we voor de gelegenheid in de huiskamer hadden gezet.  Ze hebben daar de volle paar uur van genoten... oudste zoon is er steengoed in (al zeg ik het zelf). Ik had ook de sjoelbak nog neergezet maar daar taalden ze niet eens naar. Het enige wat ik verder hoefde te doen is wat versnaperingen neerzetten waar ze ook wel raad mee wisten ;-)


Het feestje van middelste zoon was afgelopen woensdag. Hij mocht gourmetten met z'n vrienden, daar waren ze al lekker een poosje zoet mee. Daarna zijn ze naar buiten gegaan en heb ik ze niet meer gezien. Toen het tijd was om ze naar huis te brengen, zaten ze achter de kuilplaten in de bosjes en Farmers roep schalde over het erf: REVEILLE! APPEL! Het soldatenjargon bleek niet voor iedere speelsoldaat duidelijk te zijn, maar eindelijk kwamen ze dan toch. Dat is bij onze jongens altijd een geliefd spel, soldaatje spelen. Je kunt erop tegen zijn, maar volgens mij is dit een prima manier om te leren in een team te werken en rekening met elkaar te houden. Er zijn ook bepaalde afspraken zoals wanneer je "geraakt" bent, je dan 20 tellen moet wachten voor je weer mag meedoen. Hutten bouwen hoort hier ook gewoon bij, improviseren en fantaseren.... ik vind het heerlijk als ik ze zo bezig zie.

Toen we naar huis reden nadat de kameraden waren thuisgebracht en ik jongste zoon bij zijn vriendje had opgehaald (en in dezelfde gang gauw de bibliotheekboeken had teruggebracht), vertelde middelste zoon mij dat twee jongens het even niet zo leuk vonden die middag. Toen had hij snel weer geprobeerd om ze erbij te betrekken, want hij dacht: ik wil graag dat iedereen het een leuk feestje vindt! En even later deden ze inderdaad weer mee. Dat vond ik wel heel goed van onze middelste knaap, later hoorde ik van verschillende moeders en een oma dat ze het goed naar hun zin hadden gehad. Dat is toch leuk om te horen.

Inmiddels heb ik het ene haakwerkstuk af (toch iets eerder dan sint-juttemis :-) en zoals ik had beloofd
zal ik het laten zien.

Het zijn pannenlappen geworden.
Cadeautje voor middelste dochter, die inmiddels uit huis is. 
Ze zijn dubbeldik, ik heb dus vier lappen gehaakt en twee keer twee aan elkaar gehaakt.
Ik neem vaak zelf ook de pannenlappen dubbel, maar dan worden ze kleiner en zo zijn ze lekker groot en dik.

Ze waren leuk om te maken, het patroon komt uit een haakboek wat ik uit de bieb had: Granny squares anders - alles behalve vierkantjes haken, door Beatrice Simon en Barbara Wilder.

En iets heel anders zijn deze gebreide sloffen die ik van iemand kreeg die ze toch niet gebruikte... 

Jongste dochter kreeg een spontane hikbui van het lachen bij het zien van deze creaties. Maar ze paste ze toch aan en zo zien ze er gelijk ook leuker uit :-)
En warm! Zij een paar en ik een paar. 





donderdag 10 december 2015

Weblog van dochter

Even in het zonnetje zetten...
Onze jongste dochter Esther heeft een eigen website, waarop ze wat van haar foto's laat zien.
Ik nodig hierbij al mijn bloglezers uit om eens een kijkje te nemen!

http://elisabethgraph.jimdo.com/




woensdag 2 december 2015

Vogeltaart en meer

Vorige week was er een workshop vogeltaarten maken van onze kerkelijke gemeente. Ik was dat zelf ook ooit eens van plan - had zelfs al van dat harde vet ervoor gekocht- maar er kwam natuurlijk weer eens niets van. Ik besloot dus mee te doen. Het werd gehouden bij iemand in een soort van aangebouwde serre, het was net een kippenhok, zo vol en een hoop gekakel ;-) Dus heel gezellig. Ik stond eerst zo'n beetje met twee linkerhanden te denken hoe ik het aan zou pakken maar uiteindelijk ging ik toch wat doen en dit was wat eruit kwam...



Die appeltjes maakten echt de "finishing touch",
Ieder maakte een taart om mee naar huis te nemen en nog één voor de verkoping van afgelopen vrijdag. Twee vliegen in één klap dus.

Nu moet mijn Farmer nog eventjes het vogelvoederhuis neerzetten. Hopelijk blijven de katten er een  beetje vanaf... die moeten het maar bij muizen vangen houden. Sinds mijn Farmer in de gaten kreeg dat de katjes muizen zijn gaan vangen mogen ze wel blijven ;-)
De veldmuisjes lagen bij de buitendeur, zodoende kwamen we erachter. De andere muisjes zullen ze wel verorberen - zo te zien aan de volle buik...



Ik kreeg een overvolle pan met geschilde stoofperen van mijn schoonouders. Ze hadden een kist met peren gekregen en omdat we zelf dit jaar geen stoofperen hadden, waren die heel welkom. Ik heb ze wel zelf opgezet om ze naar mijn eigen smaak te koken, en daarna in glazen potten te doen.

Toen het een tijdje opstond kon het deksel wel weer dicht!

Ik heb voor mijn schoonouders een grote glazen pot gevuld met appeltjes die ik gedroogd had. Een leuke ruil!

En dan -voor wie het weten wil- het nieuws dat het gordijn aan de achterkant van de koeienstal ophangt....


Weer een klus klaar, het was net op tijd, voor de dieren allemaal naar binnen gingen. 
Nu is mijn Farmer nog bezig met de nieuwe kalverhokjes, die hij zelf in elkaar knutselt van goed, bruikbaar hout wat we hebben liggen.

Het eerste hokje, er volgen er nog meer.

Verder ga ik momenteel elke week een dagje naar mijn moeder om haar te helpen. Het gaat nog niet zo super. De breuk is goed hersteld maar ze heeft nog veel last van haar rug, wat uitstraalt naar haar been.
Gelukkig heb ik er nu de tijd voor en kan ik dit voor haar doen. Samen is het ook gezellig en ik neem als extraatje steeds een keukenkastje onder handen. Dat was ook nodig en alleen kan ze dit nu niet goed. Zij zit aan de tafel en zoekt mee uit wat weg kan, we doen gelijk aan minimaliseren, dat geeft ook veel ruimte meer en het wordt er heerlijk overzichtelijk van.
Keukenkastjes uitmesten  is leuk ;-)


dinsdag 17 november 2015

Gedachten, verrassingen en binnenwerk

Laat ik ook nog eens wat schrijven...
Zaterdagavond deed ik met Jongste dochter een spelletje Scrabble. Ik stond flink voor, het zat me mee. Tot Jongste dochter opeens haar achterstand inhaalde door twee keer kort na elkaar te scoren met 36 punten... Uiteindelijk won ze met twee punten meer. Dat was dus een spannend spelletje. Terwijl ik daarvan genoot gingen mijn gedachten ook naar de gebeurtenissen van de avond ervoor. Ver bij ons vandaan, dat wel. Maar toch komt het zo heel dichtbij. Kan dat, genieten van het ene en verdriet hebben om het andere? Ik denk dat het kan. Dat is het dubbele in het leven.

Mijn Farmer is -nog steeds- druk met de stal. Maar het belangrijkste is klaar, de beesten zijn nu ook allemaal binnen. Niet omdat het te koud was, maar omdat het te nat en kledderig werd en ze het gras anders kapot gaan lopen.
Mijn aandacht gaat nu ook meer naar binnen. Het is fijn, om nu weer de boel redelijk glad en schoon te kunnen houden, na een megadrukke zomer waar het binnenshuis nogal eens lastig bij te houden was.

De bolchrysant die gewoon nog bij de voordeur stond (vergeten weg te zetten), verrast me met talloze nieuwe knopjes.

Ik wist niet eens meer dat ze zo'n mooie kleur hadden.

Nog een verrassing.
Ik kreeg van de ouders van een vriendin van Jongste dochter deze zoete appeltjes.
Ze hadden ergens gelezen dat wij die niet hadden ;-)
Ze zijn niet lekker om zo te eten maar gedroogd oh zo heerlijk!

Van onze eigen Elstars maakte ik een lekkere appelcarré.
Geen appeltaart, maar meer cake maar wel met jam erop. Heerlijk!
Voor mijn moeders verjaardag maakte ik een plaat echte appeltaart. Zij werd 80 vorige week en ze vierde dat in het huis waar ze nu nog verblijft. Deze week wil ze weer teruggaan naar haar eigen stekkie. Ze is goed hersteld, maar blijft wel een pijnlijke rug houden. Maar we zijn blij dat we haar nog mogen hebben!

En dan nog een verrassing.
We zien in ons weiland deze gast de laatste tijd telkens foerageren... We dachten eerst dat we met een albinovorm van de blauwe reiger te maken hebben. Maar na enige bestudering denken we nu toch dat het een grote zilverreiger is.  


Nu ik weer meer vrije tijd heb, komt er ook weer ruimte voor mijn andere hobby. 
Ik  had iemand beloofd om iets te haken. Het uitgangspunt was een witte ster. Ik vond het maar een moeilijk patroon, het wilde niet erg. In het patroon minderen ze door gewoon steken niet te doen, maar het werd zo'n rafelige rand... En toen ik met de volgende kleur weer verder moest haken kwam ik er niet meer uit. Ik ritste de hele zaak weer uit tot de gerafelde ster weer overbleef. Ik smeet de boel ik m'n haakdoos, ik had er genoeg van!

Maar ik bleef eraan denken en raapte mijn moed en de draad weer bij elkaar en begon opnieuw. 
Deze keer minderde ik netjes op de steken, dat vond ik al veel mooier worden. En toen ik daar was gekomen, zag ik dat ik de vorige keer een toer had overgeslagen....! Niet zo gek dan hè, dat het niet werd zoals zou moeten... En kijk nu eens naar die linkse ster, wat een mooi resultaat. Ik heb nu besloten om eerst alle sterren die ik nodig heb, te haken en daarna met elk werkstuk weer verder te gaan. Nu ik nog weet hoe ik het nou wel goed gedaan heb ;-)
En die rechtse ster met z'n rafelige randen? Nou, Middelste zoon vond die toch ook best mooi. En ja, dat ist-ie eigenlijk ook best. Niet voor het doel waar ik m voor nodig had, maar misschien -als ik nog erg veel zin heb- maak ik van deze rafelige ster er ook nog een paar bij voor een gezellige decemberslinger.... 
Oh, je wilt nog weten wat het verder moet worden dan met die sterren? 
Ja ja, geduld maar... ik kan niet heksen. 
Als t klaar is zal ik het wel laten zien. Sint-juttemis ofzo ;-)

Als het avond is en ik de wereld buiten helemaal niet meer kan zien, en binnen ook niet goed, neem  ik het grovere  en het gemakkelijkere werkstuk op. 
Het wordt een omslagdoek, de eerste die ik haak ooit. 
Van wol die ik nog had liggen en ik wilde er iets mee doen. 

En verder lees ik. Best veel op het moment. 
Maar daar zal ik het nu niet meer over hebben, want dat wordt te lang.





donderdag 29 oktober 2015

Herfst in het bos

Onze jongste twee treffen het maar in hun herfstvakantie! Ten eerste is het heerlijk weer. Lekker buiten spelen geeft nog de nodige energie voor de komende winter. Zelf ga ik ook elke dag even naar buiten. De grond is helaas veel te klef om maar iets te rommelen, maar er zijn ook nog andere dingen te doen. Vooral Jongste zoon gaat graag 's avonds mee melken, en nu kan het, is het niet erg dat hij iets later naar bed gaat!
De jongens treffen het ook, omdat het écht herfst is nu. Wat een prachtige kleuren overal!
Ik heb vaak een fikse daling van mijn energie en voel me dan wat somberder, maar dat komt door dat de dagen korten en het verminderen van zonlicht. Zeker niet door het vallende blad. Deze periode vind ik schitterend, en het duurt maar even.

Daarom zijn we gisteren naar het bos geweest. We hebben er van genoten. Het is wel jammer, dat ik de kleurenpracht niet goed op mijn camera kreeg, altijd fletser dan in het echt. Amateurtje....
Daar staat tegenover dat je nooit en te nimmer in staat bent om de natuur te vangen in foto's. De schoonheid ervan. De geluiden erbij, van fluitende vogels en het ruisen van de wind in de boomtoppen. Het kraken van de eikels en bladeren onder je voeten. De geur van bos en mos en paddenstoelen. Alles spreekt van een machtige Hand, van de Schepper Die dit creëerde.

Maar toch, foto's maken blijft leuk. Voor een indruk van deze middag...

Toegangshek

In het bos voel je je klein

Paddenstoelen intrigeren me

Drie op een rij

Doorkijkje

Knisper, knisper

Zo'n breed pad nodigt uit tot rennen!

Schitterende kleuren

Dahaag!
Deze foto maakte Jongste zoon ;-)



dinsdag 13 oktober 2015

Gezellig alleen, stallenverbouw en moedertje krukkebeen

De laatste tijd is er veel wat me erg bezighoudt, zorgen over verschillende dingen. Mijn hoofd zat zó vol, ik heb wat rustig aan moeten doen. Maar hier komt weer een lange post!

Gezellig alleen
Dat is ook wat... schrijf ik in de nieuwe Terdege (wat is -ie mooi geworden!) dat we gezellig samen appels plukken, blijkt dat ik dit jaar het vooral alleen moet doen... Het gebeurt nu dan ook in etappes.
Jongste zoon heeft nog wel een keer meegeholpen maar meestal pluk ik een kist vol onder schooltijd.
Peren waren er al bijna niet. Jammer, maar helaas. Volgend jaar hopelijk weer meer.


Appels zijn er gelukkig zat. Het duurt zo in m'n eentje allemaal wel wat langer. Maar langzaam aan raken de boompjes leeg.


Stallenverbouw
Dat ik alleen de appels pluk komt doordat mijn Farmer razend druk is met het verbouwen van de gebouwen. (Hoe zeg ik dat.) Er is asbest verwijderd van het dak van de jongveestal. Voordat dat gebeuren kon, moest eerst een heleboel opgeruimd worden. Je kunt wel begrijpen hoe zo'n oude schuur eruit ziet na jaren waarin allerlei zaken ook daar maar neergegooid werden. Maar bij zo'n asbestverwijdering moet alles weg zijn.

Wat een kaal gezicht! Ik krijg er een  barak-gevoel bij.

De jongveestal die van ellende haast in elkaar zakte, moet helemaal vernieuwd worden. Alleen de grup blijft zitten dus is het toch geen echte nieuwbouw, officieel dan maar wij zien het wel een beetje zo.

Ook het achtermuurtje van de koeienstal moest worden verwijderd. Werkelijk overal gebruikten ze vroeger die asbest voor. Nu moet er weer een nieuw muurtje komen. Het dak wat je ziet, is een aantal jaren geleden vernieuwd, het oude was ook met asbest... 


Er liepen  nog pinken in de jongveestal, die in het voorjaar te jong waren om mee naar buiten te gaan. Die moesten er natuurlijk ook uit. Ze verbleven een paar dagen in een strostal. Die gebruiken we normaal voor koeien die moeten kalven en koeien die ziek zijn of wat aan hun poten mankeren. 

Toen moesten ze in de grote stal.  
Farmer heeft een deel van de open achterkant van de stal dichtgezet met de oude luchtkleppen tegen de wind. Tegen de achterste ligboxen heeft hij oude voerhekken gezet zodat ze er niet door kunnen.
Zo zijn ze weer gehuisvest en onderwijl kan het nieuwe muurtje aan de achterkant gebouwd worden. Dat moet iets naar achteren geplaatst worden, dus is er ruimte genoeg om te werken.

Daar komen ze, in de brandschone stal...
Deze stal wordt elk jaar zo grondig schoongemaakt. 
Dat schijnt niet zo vaak te gebeuren en het is al helemaal lastig als de koeien het hele jaar op stal blijven...  

Moedertje krukkebeen
Mijn moeder is ook weer gevallen, met haar fiets. Er reed een jongen tegen haar aan. Ze is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, daar hebben ze een pen in haar bovenbeen (net onder de heup) gezet. Zo jammer, ze was net weer wat mobieler geworden sinds de vorige val en nu dit weer. Toch is ze er rustig onder. Houdt haar humor en vertrouwen, ons moedertje. Ze heeft een huis aangeboden gekregen om in te herstellen, die mensen zijn voor een tijdje naar het buitenland. Dat is heel dichtbij mijn broer en schoonzus, dus die kunnen van dichtbij haar in de gaten houden. Die buurman kende mijn moeder helemaal niet, maar hoorde het verhaal van mijn broer aan en bood deze oplossing aan. Er zijn dus nog echt hartelijke, aardige mensen! Mijn moeder zou strikt genomen wel naar haar eigen huis hebben gekund, maar dat is een bovenhuis (zonder lift) en daar zit ze toch minstens 20 minuten van al haar kinderen vandaan. Dit is veel beter. De badkamer zit beneden en ze heeft een bed van de thuiszorg in de kamer staan. Ze heeft het goed naar haar zin daar en het herstel verloopt langzaam uiteraard, maar goed. Het is ook dichter bij mij, binnen 10 minuutjes sta ik er.


dinsdag 22 september 2015

Onbekend maar toch bemind

De borden stonden klaar op de kampeerboerderij... heel veel kinderen hadden geen bord en bestek meegenomen. Ze hadden tijdens de heenweg niet eens regen gehad, terwijl het hier behoorlijk regende die dag. Zeker weer zo'n geval dat de bui tussen de rivieren bleef hangen. Op de terugweg hadden ze alleen het laatste stuk regen. Dus dat was nog best meegevallen. Hij vond het leuk op het kamp, maar het kamp van groep 8 was leuker, zei hij. Dat snap ik goed, dat was een veel kleinere en hechte groep.
Inmiddels is er alweer een week voorbij.

Omdat het zoveel regent de laatste tijd ben ik meer binnen bezig, de herfst tijd lijkt al te zijn aangebroken. Toch hoop ik dat het weer opklaart, want er is nog genoeg te doen.


Pas was er een vriendin van Oudste dochter die bleef mee-eten, en die had nog nooit tutti-frutti op! Ze kende het niet maar na een voorzichtig hapje bleek ze het erg lekker te vinden.


Ik had deze zelf gemaakt van zelfgedroogde vruchten, maar ik vertelde dat je het ook in een zakje bij het schap met rozijnen e.d. kunt vinden in de supermarkt.

Vandaag ga ik weer naar de schoolbieb. Leuk, even wat anders.
Gisteren was mijn Farmer mee geweest met Middelste zoon naar een struintocht bij Loevestein. Twee jaar geleden was hij ook geweest met Oudste zoon. Hij dacht dit jaar eerst geen tijd te hebben.... hij is druk met klussen in de stal, de kalverstal enz. En hij dacht nog een keer te moeten maaien. Maar door al die nattigheid de afgelopen tijd was het laatste toch geen optie voor deze week en toen ze de vraag voor ouders herhaalden, heeft hij zich opgegeven. De jongens vinden dat heel leuk, dat hun vader ook eens met iets van school meedoet! En je snapt wel wat Jongste zoon nu verwacht voor als hij in groep 7 zal zitten...;-)

Verder maak ik het nieuwe verhaaltje voor Terdege nog af. Dat maak ik meestal een halve week voor inleverdatum al in klad. Dan zit het lang genoeg in m'n hoofd zodat ik nog dingen kan wijzigen. Vanaf oktober wordt de tuincolumn op twee pagina's weergegeven. Het blad wordt vernieuwd, ik ben erg benieuwd.



dinsdag 15 september 2015

Schoolkamp

Gisterochtend ging Oudste zoon op kamp. Alle mavo-bruggers gingen op de fiets naar een kampeerboerderij bij de Belgische grens. De havo/vwo-klanten waren vorige week geweest, die hadden mooier weer! Ik bracht hem op school, want dat alleen is al ruim 30 km. Dit betekende dat de andere twee jongens zichzelf moesten helpen deze morgen. Mijn Farmer was toen nog aan het melken namelijk. Ik had hun tasjes al klaargezet, de kleren klaargelegd en voor ik wegging zette ik de kookwekker in hun kamer. Ze sliepen nog lekker maar zodra die af zou gaan moesten ze uit bed, aankleden, eten en de rest. zo hadden we het de dag ervoor al doorgesproken... De buurvrouw zou hen ophalen. Het is allemaal goed gegaan. Toch kwam Oudste dochter nog langs om hun haren te doen en met leuke gelkoppies gingen ze de deur uit. Helaas was het luizencontrole dus eigenlijk hadden ze geen gel gemogen... wist zij veel en ik ook niet eens... tja, twee weken na de zomervakantie hou je geen rekening meer met zo'n controle.

Toen ik terug kwam stuurde ik eerst de was in alle juiste richtingen. Ik deed de was die klaar was in de droger en hing op het rek wat ik niet in de droger wil hebben, ik stopte nieuwe was in de machine en ik vouwde de was van zaterdag op. Daarna startte ik de computer op om te kijken op de mail hoe laat Oudste zoon woensdag weer terug zou zijn. Daar zag ik ook het lijstje met meeneemdingen staan.... en daar stond ook: diep bord, beker en bestek. Ai. Dat had Oudste zoon niet in z'n tas zitten! Hoe kon ik dat vergeten zijn? Pas had Jongste dochter dat immers ook nodig gehad bij haar introductiekamp...  Nou: hij had ook een heel handig InfoBoekje gekregen en daar stond op de eerste bladzij ook een lijstje met Wat je mee moet nemen...! Handig, dacht ik, hoef ik niet meer op de mail te kijken, dus de laatste dagen met inpakken hadden we steeds dit lijstje erbij gehad. En daar ontbrak het bord en bestek... Tenminste, anders zou ik er 5 keer overheen hebben gelezen. En ik ben weleens dom, maar dát kon ik me toch maar moeilijk voorstellen.

Ik zat te dubben... moet ik daar nou voor bellen of niet... 't Is wel vervelend dat hij het niet bij zich heeft. Toch maar gedaan, want ik dacht;  misschien kan ik het nog nabrengen ergens in een tref onderweg.... Ik kreeg de teamleider aan de lijn en nadat ik het uitgelegd had dat het niet in het groene infoboekje stond, gaf hij meteen toe: "dat is een leerpuntje voor ons." Hij zei dat er meestal wel wat extra dingetjes waren en dat ik het anders nog wel zou horen... Aan Oudste zoon sms'te ik dat hij het maar moest zeggen tegen z'n mentor. Om drie uur kreeg ik een sms'je van hem: "Er zijn er meer die geen bord en bestek hebben".  Tja, dat hoeft niet te verbazen ;-)
Ik ben wel benieuwd hoe hij het heeft op kamp...!





woensdag 2 september 2015

School en water

De jongste twee kinderen zijn deze week ook weer naar school gegaan. Daarmee keert van lieverlee iets van een ritme terug. Iets, omdat als kinderen eenmaal de basisschool hebben verlaten, er altijd iets ongeregelds blijft. Roosters zijn zelden hetzelfde. Twee kinderen zijn begonnen op een nieuwe school en dat geeft altijd wat meer spanning. Oudste zoon is een kersverse brugklasser. Het is even wennen maar het gaat goed. Allerlei nieuwe ervaringen waar hij eigenlijk best aan toe was.
De jongste twee rollen ook weer vanzelf mee. Jongste zoon is wel behoorlijk moe, merk ik. Maar ook dat is begrijpelijk en het went vast snel. Hij heeft nu een meester, dat vindt hij erg leuk.
Jongste dochter is begonnen in Ede en reist nu heen en weer. Dat is een behoorlijk eind, en eergisteren deed ze twee en een half uur over de terugreis omdat er iemand voor de trein gesprongen was. En gisteren ook een half uur langer dan de normale reis omdat er een stroomstoring was... Ze wil over een poosje op kamers gaan want de afstand is wel erg groot.


We hebben aan het begin van de week ook behoorlijk wat water gehad, maar gelukkig geen schade, alleen wat wateroverlast. In de kelder bleef het droog, en toen we maandag lazen dat er nieuwe buien op komst hebben we gauw het putje voor het kelderraam nog leeggepompt. De koolplanten die ik vorige week had uitgeplant, kregen natte voeten. En hier en daar een kleinigheid, maar dat is alles. Anderen hebben behoorlijk wat schade, zo hebben we begrepen. Wij hadden ook wel hagel, maar niet zulke grote stenen, blijkbaar was het erg plaatselijk dan.

In huis was alles wel heel erg klam en klef. Er stond wat water op de w.c. vloer wat niet wilde opdrogen. De luchtvochtigheid in huis was opgelopen tot 85... En dan daarbij de vliegen waar we ineens in hordes mee te maken kregen de laatste weken, maakten me niet zo vrolijk en gaven me zo'n vies gevoel. Maandag heb ik dus eerst ramen ontdaan van de vliegenpoep, de keukenkastjes afgedaan enz. Het ziet er weer een beetje toonbaar uit... voor even. Ik ben blij dat het nu niet meer zo benauwd is!









donderdag 27 augustus 2015

Toen tomaten tomaten tomaten tovrat.

Ik wilde het al jaren maar het kwam er niet van. Eens wel gezaaid maar het werd niks. Vorig jaar niet eens geprobeerd, alleen wat planten gekocht. Dit jaar had ik er wel weer zin in om het opnieuw te proberen.


Tomaten gezaaid.
Plantjes gespeend en in potjes gedaan.
Veel liefde gegeven en op tijd water in het kasje.
Uitgeplant toen ze groot genoeg waren.
Een hele rij stond er.
Touwtjes vastgebonden om ze te leiden.
Telkens gediefd. Toen ze groot genoeg waren toppen eruit gehaald.
En nu...
Oogst!


Ik  heb ooit gedacht dat het leuk zou zijn om ketchup te maken maar daar zag ik toch vanaf. Ben bang dat het toch nooit zal worden als de heinz die we altijd hebben. Ik bedacht dat het leuker zou zijn om tomatensaus te maken. Tomaten kun je ook gebruiken met de kokend-vullen-methode, wat ik altijd erg makkelijk vind. Dus heb ik een receptje opgezocht, twee om precies te zijn en die een beetje gemixt (dat doe ik vaker) naar eigen inzicht.
Mijn tomaten kregen barstjes terwijl ze nog aan de plant hingen, hoe dat komt weet ik niet, maar ik plukte ze daarom op tijd. Anders had ik ze gerust nog roder aan de plant laten worden, nog lekkerder. Ik zette ze in de koelkast omdat ik niet wilde dat ze zouden schimmelen bij de barstjes. Na nog een keer te hebben geplukt had ik drie kilo bij elkaar en dat vond ik de moeite om de boel voor overhoop te halen. Voor het ontvellen van de tomaten snij ik ze kruislings in op de achterkant, laat ik ze eventjes weken in kokend water en dan gaan de velletjes er zó af.


Ik ontdeed ze eerst nog van de pitjes, maar wat een karwei was dat! Op een gegeven ogenblik werd ik het zat en hakketakketak de rest zó in blokjes gesneden, met pitjes en al. Dat schoot toen tenminste op. Uitjes en knoflook gesnipperd en in beetje olie bakken, tomatenstukjes toevoegen. Ik deed er ook een paar blikjes geconcentreerd puree bij. Kruiden vers uit mijn tuintje, deed ik in mijn blancheernetje en knoopte ik dicht zodat ik later niet alles eruit hoefde te vissen. Alleen wat peterselie heb ik er fijngesneden zo nog bij gedaan. Dat stond zo een uurtje lekker te pruttelen en toen heb ik het in hete, schone potten gedaan. Als je dat wilt kun je het ook met de staafmixer fijnmaken maar ik ben niet zo van dat gladde spul en mijn staafmixer maakt een raar geluid (hij stamt nog uit de tijd van de babayhapjes) en ik mix dus niks meer staaf ;-)
Het was wat dun uitgevallen omdat ik ook wat water toegevoegd had (dat doe ik volgende keer dus niet meer), en ik schepte eerst dat dunne eruit in een potje dat ik kan gebruiken bij het maken van soep. De dikkere saus deed ik in grotere potten, die wil ik gebruiken voor het beleggen van eigengemaakte pizza of voor bij pasta's.
De smaak is goed, want dat had ik natuurlijk wel getest, maar hoe het geheel uitpakt gaan we nog proberen! Ik ben benieuwd, het zal vast wel lekker zijn. Er was een beetje over wat te weinig was voor een nieuw potje, dat willen we vanavond proberen want dan bak ik de aardappeltjes die ik in de loop van de week had overgehouden, die eten we dan met verse Chinese boontjes (van die dunnetjes). Daar kan het vast ook wel bij en kunnen we proeven. De dichte potten bewaar ik op een koele (niet koud), droge plek.


Oh ja, en waar slaat de titel van dit stukje op??
Nou ja, dat is gewoon een gek taalgrapje van vroeger...
To en Tom aten tomaten, Tom at en To vrat...;-)


maandag 17 augustus 2015

Van boon naar cake en alles ertussen

Wecken doe ik niet meer, ik vind het ontzettend veel werk om al die  bonen te blancheren en daarna moeten ze ook nog een tijd in de ketel, moeten de glazen allemaal uitgekookt...  En we vinden het resultaat niet zo smakelijk. Ik vries snijbonen rauw in, en laat ze altijd eerst wat opdrogen voor ik ze in zakjes doe, zo kan ik de nodige hoeveelheid aanpassen. We hebben al genoeg wintervoorraad. We geven de snijbonen nu weg aan familie en bekenden.
We hebben er wel van in het zout gedaan. Samen met mijn schoonmoeder, zo keek ik de kunst mooi af ;-) Samen hebben we ook genoeg aan één emmertje, zo vaak eten we ook geen groen met wit. Hiervoor worden de bonen wel door een molentje gehaald. Mijn exemplaar komt van een rommelmarkt en heeft een goede zuignap die je vast kunt zetten, erg handig.

Middelste zoon vond dat draaien wel een leuk karweitje. 

Sperziebonen blancheer ik wel, maar kort. Dikkere soorten 3 minuten. Nu hebben we een voor ons nieuwe soort en die zijn dunner. Het zijn stokslabonen en ik heb ze dit jaar voor het eerst. Later gezaaid dan de eerdere stamslabonen, zodat we de tijd van verse bonen hebben kunnen rekken.

De ranken zitten vol met bloemen!

  Het eerste maaltje daarvan hebben we van de week gegeten. Ze smaken heerlijk en ik denk dat ik deze bonen maar 2 minuten zal blancheren.


Het voerhek is gelukkig klaar. De koeien zijn mak geworden door de tijd dat ze buiten aan de voertafel werden gevoerd door de jongens die er steeds bij stonden! Ze schrikken nu veel minder gauw als er iemand langs komt lopen. Nu moeten koeien trouwens ook niet te mak worden, want dat is lastig, dan willen ze niet doorlopen e.d.

Omdat dat karwei dus klaar was bedacht Farmer maar een nieuwe klus... maaien ;-)
Kuilen en grote hooipakken.


Blij dat we waren dat het geen kleine waren, want deze worden met de trekker geladen. Véél beter, met die hitte van vorige week.

Zaterdagochtend heb ik, na het gewone ochtendritueel, eerst mijn moeder gebeld. Zij is een paar weken geleden gevallen met haar fiets en heeft haar ruggenwervels gekneusd. Een pijnlijke zaak, maar gelukkig knapt ze goed op. Vorige week had ik haar al een maaltje snijbonen gegeven en ik vroeg of ze nog wat voor in de vriezer wilde. En dat was zo, dus heb ik daarna de snijbonen geplukt.
Ik griste in 't voorbijgaan nog gauw een grote kroot uit de tuin, genoeg voor een maaltje voor haar! Toen ik bij haar kwam had ze net gedoucht, gelukkig gaat dat allemaal weer aardig. We dronken koffie en ik heb meteen de bonen afgehaald en ook nog gesneden, dan is het maar weg! In zakjes gedaan en in de vriezer. Ik ging iets over half 11 weer naar huis.

Hier heb ik gelijk een heleboel kroten uit de tuin gehaald, schoongeborsteld en in twee grote pannen opgezet. Ik stop kroten altijd kant en klaargemaakt in de vriezer. Het hoeft dan alleen maar opgewarmd te worden en de smaak is dan vrijwel hetzelfde als vers.


Nadat ik de kroten verder had gedaan zijn we (jongste dochter en ik met de jongens) naar Fort Sint-Andries gegaan.


Daar was ik nog nooit geweest en ik wilde daar eens heen. Bovendien waren de jongens een beetje vervelend en ik vond het tijd voor even wat anders. Het begon te regenen toen we daar waren dus dat was wel minder prettig. Vooral omdat de jongens geen jas bij zich hadden. Maar het was leuk om eens gezien te hebben en we willen nog een keer terug voor een uitgebreider bezoek met mooi weer. We hebben de luchtwachttoren nu niet beklommen. Het is dichtbij, leuk om eens te combineren met een picknick!


Tenslotte bakte ik zaterdag nog sinaasappelcake. Het was meel van pakjes dat ik kocht van oudste dochter om de kas van het koor te spekken. Dus geen echte homemade cake... je hoefde alleen maar water toe te voegen en dat maakt een mens al wat wantrouwig nietwaar? Toch smaakte het best, al was het (diverse tongen beweerden het gisteren) láng niet zo lekker als de jouwe, mam!



dinsdag 4 augustus 2015

Nieuw voerhek en de kleine dingen die het doen

Vakantie?
Hier wordt gewerkt. 
Er wordt een nieuw voerhek gemaakt. 
Mijn Farmer heeft een Zzp'er in de arm genomen die het helemaal geen punt vindt als je zelf ook meewerkt. 

Oude situatie.
De ijzeren pinnen waar de muur moet komen staan al in de vloer.
Een heel werk, deze voorbereiding, Farmer kreeg hulp van een vriend.

Een nieuw muurtje is gestort en daarop worden met de trekker de hekken geplaatst. 

De hekken die daar verwijderd worden, moeten naar de andere kant van de stal, waar de pinken altijd verblijven in de winter. Deze hekken die hier staan zijn nl. vrij laag. 
Het is hier in het voorjaar al helemaal schoongemaakt. Dit gebeurt elk jaar als de dieren buiten lopen.

De koeien krijgen hun mais nu buiten. Farmer heeft een oude wagen gebruikt om een provisorische voertafel te maken. 

De koeien eten nu in groepen van 12. De jongens helpen mee, we verdelen de zaak naar man/vrouwkracht van elke dag. 

Bovendien was er ook nog controle deze week. 
Afgelopen zaterdag waren we dus met bijna het hele gezin de melkput een flinke schoonmaakbeurt aan het geven. Elke keer na het melken wordt de boel wel schoongespoten maar toch blijft er lieverlee best wat aankoeken. Zonder deze extra poetsbeurt zou het ook goed zijn maar wij vinden het een goede stok achter de deur om eens grote schoonmaak te  houden.

Dus, vakantie?
Nou ja, toch wel hoor. 
Het zit 'm bij ons in de kleine dingen.
Vorige week ging ik, met dat regenachtige weer, met de jongens lekker zwemmen.
In het Sportiom in Den Bosch, duur! Maar dankzij een kortingsbon was het nog te doen (dankjewel, zus!)
En omdat de jongens daar eigenlijk nog nooit geweest waren, hoewel best dichtbij, was het erg leuk voor hen. 

Verder verwennen we ze, als ze 's morgens vanwege melkenstijd er zo vroeg uit moeten nu, met een eierkoek of suikerwafel. Zitten ze 's ochtends lekker te smikkelen, terwijl ze nog wat slaperig naar buiten staren... 
Een keer winkelen en een keer naar de kringloopwinkel, waar Jongste dochter een leuk, mooi zwart jasje vond, precies wat ze nog zocht. Het ziet er heel netjes uit (als nieuw), ze is er erg mee in haar schik.
Waar ik een secretaire  kocht voor in de keuken zodat de andere plompe kast wegkan... 


En een mooie puzzel zag, die ik niet kon laten liggen. 500 stukjes en dat is leuk want ik schrik vaak terug voor een puzzel van 1000 stukjes. Die blijft dan zo lang liggen terwijl deze op mijn grote dienblad past en ik hem makkelijk even weg kan leggen. Ik vind het plaatje zo leuk.

Veel werk in de tuin is er zoals altijd ook. Terwijl de jongens voetballen in het veldje ernaast of in een rollenspel verwikkeld zijn, pluk ik boontjes. En als het geen tuinweer is, zijn we binnen aan het opruimen. Ook leuk hoor, echt waar, dat geeft rust.
We aten een keertje onverwachts pannenkoeken, wat van de kant van de jongens een gejuich opleverde. Want ik had net jam gemaakt van abrikozen en zingend ging ik door met de pannenkoeken (ik had die dag veel energie).



Toch zullen we blij zijn als het voerhek klaar is.
Deze week zal het gras ook nog wel gemaaid moeten worden dus zeker nog deze week druk. 
Maar we willen in de weken die nog resten toch nog een paar uitstapjes maken.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...