Jolanda

Jolanda

Pagina's

donderdag 29 oktober 2015

Herfst in het bos

Onze jongste twee treffen het maar in hun herfstvakantie! Ten eerste is het heerlijk weer. Lekker buiten spelen geeft nog de nodige energie voor de komende winter. Zelf ga ik ook elke dag even naar buiten. De grond is helaas veel te klef om maar iets te rommelen, maar er zijn ook nog andere dingen te doen. Vooral Jongste zoon gaat graag 's avonds mee melken, en nu kan het, is het niet erg dat hij iets later naar bed gaat!
De jongens treffen het ook, omdat het écht herfst is nu. Wat een prachtige kleuren overal!
Ik heb vaak een fikse daling van mijn energie en voel me dan wat somberder, maar dat komt door dat de dagen korten en het verminderen van zonlicht. Zeker niet door het vallende blad. Deze periode vind ik schitterend, en het duurt maar even.

Daarom zijn we gisteren naar het bos geweest. We hebben er van genoten. Het is wel jammer, dat ik de kleurenpracht niet goed op mijn camera kreeg, altijd fletser dan in het echt. Amateurtje....
Daar staat tegenover dat je nooit en te nimmer in staat bent om de natuur te vangen in foto's. De schoonheid ervan. De geluiden erbij, van fluitende vogels en het ruisen van de wind in de boomtoppen. Het kraken van de eikels en bladeren onder je voeten. De geur van bos en mos en paddenstoelen. Alles spreekt van een machtige Hand, van de Schepper Die dit creëerde.

Maar toch, foto's maken blijft leuk. Voor een indruk van deze middag...

Toegangshek

In het bos voel je je klein

Paddenstoelen intrigeren me

Drie op een rij

Doorkijkje

Knisper, knisper

Zo'n breed pad nodigt uit tot rennen!

Schitterende kleuren

Dahaag!
Deze foto maakte Jongste zoon ;-)



dinsdag 13 oktober 2015

Gezellig alleen, stallenverbouw en moedertje krukkebeen

De laatste tijd is er veel wat me erg bezighoudt, zorgen over verschillende dingen. Mijn hoofd zat zó vol, ik heb wat rustig aan moeten doen. Maar hier komt weer een lange post!

Gezellig alleen
Dat is ook wat... schrijf ik in de nieuwe Terdege (wat is -ie mooi geworden!) dat we gezellig samen appels plukken, blijkt dat ik dit jaar het vooral alleen moet doen... Het gebeurt nu dan ook in etappes.
Jongste zoon heeft nog wel een keer meegeholpen maar meestal pluk ik een kist vol onder schooltijd.
Peren waren er al bijna niet. Jammer, maar helaas. Volgend jaar hopelijk weer meer.


Appels zijn er gelukkig zat. Het duurt zo in m'n eentje allemaal wel wat langer. Maar langzaam aan raken de boompjes leeg.


Stallenverbouw
Dat ik alleen de appels pluk komt doordat mijn Farmer razend druk is met het verbouwen van de gebouwen. (Hoe zeg ik dat.) Er is asbest verwijderd van het dak van de jongveestal. Voordat dat gebeuren kon, moest eerst een heleboel opgeruimd worden. Je kunt wel begrijpen hoe zo'n oude schuur eruit ziet na jaren waarin allerlei zaken ook daar maar neergegooid werden. Maar bij zo'n asbestverwijdering moet alles weg zijn.

Wat een kaal gezicht! Ik krijg er een  barak-gevoel bij.

De jongveestal die van ellende haast in elkaar zakte, moet helemaal vernieuwd worden. Alleen de grup blijft zitten dus is het toch geen echte nieuwbouw, officieel dan maar wij zien het wel een beetje zo.

Ook het achtermuurtje van de koeienstal moest worden verwijderd. Werkelijk overal gebruikten ze vroeger die asbest voor. Nu moet er weer een nieuw muurtje komen. Het dak wat je ziet, is een aantal jaren geleden vernieuwd, het oude was ook met asbest... 


Er liepen  nog pinken in de jongveestal, die in het voorjaar te jong waren om mee naar buiten te gaan. Die moesten er natuurlijk ook uit. Ze verbleven een paar dagen in een strostal. Die gebruiken we normaal voor koeien die moeten kalven en koeien die ziek zijn of wat aan hun poten mankeren. 

Toen moesten ze in de grote stal.  
Farmer heeft een deel van de open achterkant van de stal dichtgezet met de oude luchtkleppen tegen de wind. Tegen de achterste ligboxen heeft hij oude voerhekken gezet zodat ze er niet door kunnen.
Zo zijn ze weer gehuisvest en onderwijl kan het nieuwe muurtje aan de achterkant gebouwd worden. Dat moet iets naar achteren geplaatst worden, dus is er ruimte genoeg om te werken.

Daar komen ze, in de brandschone stal...
Deze stal wordt elk jaar zo grondig schoongemaakt. 
Dat schijnt niet zo vaak te gebeuren en het is al helemaal lastig als de koeien het hele jaar op stal blijven...  

Moedertje krukkebeen
Mijn moeder is ook weer gevallen, met haar fiets. Er reed een jongen tegen haar aan. Ze is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, daar hebben ze een pen in haar bovenbeen (net onder de heup) gezet. Zo jammer, ze was net weer wat mobieler geworden sinds de vorige val en nu dit weer. Toch is ze er rustig onder. Houdt haar humor en vertrouwen, ons moedertje. Ze heeft een huis aangeboden gekregen om in te herstellen, die mensen zijn voor een tijdje naar het buitenland. Dat is heel dichtbij mijn broer en schoonzus, dus die kunnen van dichtbij haar in de gaten houden. Die buurman kende mijn moeder helemaal niet, maar hoorde het verhaal van mijn broer aan en bood deze oplossing aan. Er zijn dus nog echt hartelijke, aardige mensen! Mijn moeder zou strikt genomen wel naar haar eigen huis hebben gekund, maar dat is een bovenhuis (zonder lift) en daar zit ze toch minstens 20 minuten van al haar kinderen vandaan. Dit is veel beter. De badkamer zit beneden en ze heeft een bed van de thuiszorg in de kamer staan. Ze heeft het goed naar haar zin daar en het herstel verloopt langzaam uiteraard, maar goed. Het is ook dichter bij mij, binnen 10 minuutjes sta ik er.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...