Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 15 maart 2017

Transformatie van een oude lap

Vanmorgen had ik een idee en daarvoor had ik mijn naaimachine nodig. Toen bleek dat hij het niet deed! Ik wist al wel dat het lampje kapot was, maar verder had hij het nog steeds gedaan. Stekker erui en erin.... hielp niks. Tja, dan moest ik 'm maar wegbrengen. Er zat niets anders op. Nadat ik alle snoeren had losgehaald probeerde ik het toch nog een keer... En ja! Nu deed hij het weer! Raar... Maar gelukkig. Ik besloot om dan wel een nieuw lampje te gaan halen, want het is vervelend als je niet goed licht hebt op je werk. Oudste dochter had het oude lampje al verwijderd zodat ik het mee kon nemen zodat ik de goede zou kopen. Vanmiddag ben ik de halve middag een uur bezig geweest om het lampje geplaatst te krijgen. Wat een gewriemel, je hebt helemaal geen ruimte genoeg. Uiteindelijk heeft -alweer- oudste dochter het kapje van de machine losgeschroefd, nu konden we er tenminste fatsoenlijk bij.

Hèhè, nu kon ik eindelijk beginnen. Want ik had al een poosje mijn zinnen gezet op een knijperschort. Ik had mijn knijpers altijd in een klein emmertje, waarvan het hengsel steeds losschoot, het halve emmertje was bovendien vanwege de scheuren ge-ductaped. En altijd moest ik dat lastige ding meesjouwen, naast mijn volle wasmand.
Dat moest anders kunnen. Ik weet dat mijn schoonmoeder ook een of ander schort heeft, maar ik ging op internet zoeken en vond een paar plaatjes die me wel aanstonden. En ineens moest en zou ik dat nu meteen maken. Stuk stof had ik snel,  uit m'n ouwe doos, handig was dat de achterkant zwart was, had ik gelijk een mooi afgewerkte afwisseling. Op de bonnefooi geknipt, rolletje groen biaisband, eveneens uit de voorraad, en voilá. Niet zo krap kijken want het is maar een gebruiksvoorwerp. Ik ben er heel tevreden mee. Het is heel handig! En oudste zoon zei verbaasd: het lijkt net echt... En daar bedoelde hij mee dat het wat hem betrof zo uit de winkel kon komen. Nou ziet hij niet de imperfecte dingetjes die ik zelf wel zie, maar toch vond ik dat een heel mooi compliment!

Na dit ellenlange verhaal wil je natuurlijk nog een plaatje zien..:

Aan de onderkant heb ik een plooitje gemaakt omdat de zak dan nog wat ruimer zou worden. 

Hoe blij kun je zijn met iets simpel zelfgemaakts!

En hebben jullie Marrie al eens gezien? Ik kreeg haar toen ik nog klein was. 
's Avonds ging ik naar bed en toen ik 's ochtens vroeg wakker werd stond ze op mn nachtkastje.
Een lieve tante was op bezoek geweest en had dit voor me meegbracht. Het was echt een spelden kussen maar lange tijd speelde ik er gewoon mee en mocht ze in mijn bed :-)

Toen ik mijn eerste stappen op het gebied van het naaiwerk zette, betrok ook Marrie haar dienst - tot de dag van vandaag. Zoon heeft een vlaggetje gemaakt van de spelden, zie je wel?


Wie van de lezers heeft ook zo'n leuk speldenkussen met een verhaal?



woensdag 22 februari 2017

Haakworkshop en kleur in huis!

Deze week heb ik met een vrouw uit onze kerkelijke gemeente een haakworkshop gegeven.
We hadden verschillende geluiden gehoord van mensen die zo graag eens haken zouden leren. We kwamen elkaar tegen en ons gesprek ging ongeveer zo:
"Ik heb zitten denken..."
"... Ja, ik ook, zullen wij...?"



 Low budget moest het, zo besloten we, goedkoop katoengaren en eenvoudige haaknaalden. We hebben een keer gebrainstormd en waren het al snel eens over het werkstukje: een vlinder, gemaakt van een rondgehaakt bloemetje. Het bloemetje had ik nog eens gemaakt, om het goed te kunnen laten zien. Daaromheen vouw je nl. het snoertje van lossen, met een extra lossentouwtje als voelsprieten wordt het zo een vlindertje.

Foto van mijn mbobiel, minder duidelijk...

We hebben ook nog wel andere dingen geprobeerd en bekeken, maar dit bleef toch een vrij makkelijk werkje waarin wel diverse steken naar voren kwamen en op één avond afgerond kon worden.

We hadden 11 deelneemsters, helaas was de 12e ziek, maar die kan volgende keer D.V.  nog aanhaken.
Want een vervolg willen we zeker doen, het was enorm leuk om anderen het haken aan te leren en heel gezellig met elkaar. We hadden ook wat boekjes en zelfgemaakte spullen meegebracht zodat de deelnemers nog meer zin in het haken zouden krijgen. Het was een gemegd gezelschap, oudere dames en jonge meiden bij elkaar. Leuk!

Er waren ook herintreders zogezegd, dames die het haken in het verleden echt weleens hadden gedaan maar waarbij de zaken weggezakt waren. Zij moesten er echt weer even inkomen maar toen ze de slag weer doorhadden gingen sommigen als een speer! Diegenen die echt voor het eerst haakten waren trots op het resultaat. Het was wel goed dat ik vooraf thuis had geoefend met jongste dochter. Zelf doe ik over zo'n vlindertje een kwartiertje. Maar zij wel ruim een uur. Ik moest dus veel geduld oefenen. Eén van de deelnemers zei ook dat ze snelheid minder belangrijk vond (dat komt vanzelf), maar dat ze het wel belangrijk vond dat ze wist wat ze aan het doen was. Dat kon ik van harte beamen! Ik hoorde ook van verschillenden, dat hun oma's het weleens geprobeerd hadden te leren, maar dat die het werk steeds uit handen namen en kijk zó... rif, raf, roetsj hadden ze het zelf dan al gedaan.... Tja, zo leer je het natuurlijk niet. Je moet het zelf doen, oefening baart kunst!

Er was ook een mevrouw die zelf thuis al had zitten prutsen aan een beestje, maar wat nijdig werd omdat het steeds maar niet lukte. De openingen tussen het haakwerk bleven veel te groot... Ze had het hele zaakje meegenomen, het was zo'n zelfmaakpakket. Maar daar zat een bolletje wol bij, veel te dik voor zoiets. Ik heb aangeraden een bolletje katoen te kopen en nog wat tips gegeven, hopelijk gaat het nu lukken. Maar dat snap ik dan écht niet van zo'n winkelbedrijf. Als je toch de moeite neemt om zo'n haakpakketje samen te stellen, stop er dan wel deugdelijk materiaal in!

Toen ik met de voorbereidingen bezig was, kwam ik de bloemetjes tegen die ik anderhalf (zoiets) jaar geleden al gehaakt had en ik besloot dat ik nu meteen maar het hele werkstukje af ging maken:

Blaadjes erbij gehaakt...

Knopen van action die ik daar niet kon laten liggen en ik bewaar in glazen potjes.

Knoopjes op de bloemetjes genaaid.

En op twee chenilledraden geplakt, die ik in elkaar had gedraaid en gevormd tot een hart.

Detail...
Het patroon en idee komt uit een nummer van Simply haken van een paar jaar geleden.


Tot slot hadden we ook nog een tulpenvaasje gemaakt, dit patroontje is wel iets moeillijker. Komt uit de Landleven, maar ik heb een klein hakpotje gebruikt en 48 lossen opgezet (i.p.v. 54).

Ik wil er ook nog een maken in het rood/rose...

En toen kwam jongste zoon thuis met een werkje van school dat hij nog af ging maken...

Een weefwerkje

Hij vond het zo wel goed...

Nog meer kleur in huis!








vrijdag 3 februari 2017

Stola en vogellatijn

Om toch maar eens wat van me te laten horen...
Gelukkig kan ik alles wel weer doen met mijn arm, maar ik voel 'm nog wel de hele dag door.
Schrijven lukt weer helemaal. Daar ben ik erg blij om, want ik schrijf tegenwoordig altijd mee tijdens de kerkdienst. Zo kan ik veel beter mijn aandacht erbij houden. Niet dat ik alles letterlijk opschrijf, maar ik vat samen onder het luisteren en kernachtige uitspraken onthou ik zo beter.

Na een paar weken waarin het haakwerk noodgedwongen stil lag, heb ik nu mijn stola afgehaakt.

Hij is niet zo erg groot, maar ik vind zelf het motiefje erg leuk, die blaadjes.

Gelukkig is het ook nog goed gekomen met de vogeltjes in de tuin. Het heeft wel een paar weken geduurd, maar ze kwamen. Eerst de koolmezen, een paar dagen later de pimpelmezen en tussendoor steeds een dikke vrouwtjesmerel. Natuurlijk ook de roodborst en de altijd rumoerige mussen. En op een dag riep jongste zoon ingehouden-verrukt dat er staartmeesjes waren! Hij had nog gelijk ook. Een week lang zijn ze bijna dagelijks geweest, zo rond de middag en zoals altijd in een groepje.

Je ziet hier de mooie bruine rug, verder zijn deze meesjes zwart-wit. 
En heel kwiek en beweeglijk.


Verder zijn de dagen gevuld met van alles. Ik had elke week een bezoek gepland, er was een open avond van school, nog andere zaken meer en ook nog zoiets als het huishouden ;-)

woensdag 11 januari 2017

Vakantie, valpartij en vorderende bouw

De jongens hebben genoten van een fijne vakantie. Ze hadden dan ook twee volle weken vrij. 's Ochtends meestal om de beurt achter de computer, 's middags hebben ze regelmatig hun vader geholpen met allerlei klusjes. En 's avonds deden we vaak een spelletje.
Zaterdag lag er tot hun grote verrassing sneeuw! Ik hoorde bommerdebom, voetjes op de vloer en roffelderof de trap af, glunderende gezichten! Al was het maar een dag, ze hebben lekker buiten gespeeld, eerst met de sneeuw an sich, 's middags waren ze eskimo's op overlevingstocht...


De jongste twee hadden afgelopen maandag ook nog vrij omdat de leerkrachten een studiedag hadden. Dat leek leuk, maar ze verveelden zich ontzettend. Uiteindelijk ging middelste zoon maar weer lezen... hij heeft in de vakantie wel zeker 14 boeken gelezen waaronder enkele stevige dikke. Hij is een echte snellezer. En jongste zoon zette met Farmer het vogelhuisje neer en hij heeft met mijn hulp een eenvoudige doch voedzame maaltijd bereid voor de gevleugelde vrienden.


Helaas komen ze nog niet erg. Zouden die beestjes ook gesneuveld zijn door vogelgriep? Er zijn er beslist minder dan vorig jaar. Ik heb begrepen dat het volgende week weer koud gaat worden, dan komen ze misschien wel.

Zelf had ik pech in de vakantie, daags na kerst ben ik gevallen, waarbij ik mij met mijn hand opving. Daar dacht ik uiteraard niet over na, zoiets gebeurt in een reflex. Gevolg was een flink gekneusde arm. Vooral de eerste week heb ik daar behoorlijk last van gehad, ik voelde me echt ont-hand. Ik was erg blij dat ik niet steeds naar school hoefde te rijden en dat jongste dochter ook vrij was, zij heeft die week flink geholpen. Oudste en jongste dochter hebben allebei een paar keer boodschappen gedaan en gekookt. Inmiddels lukt alles wel weer, alleen bepaalde draaiingen zijn nog erg pijnlijk. Ik heb de paracetamolletjes inmiddels bijna afgebouwd. Je beseft weer eens te meer hoe dankbaar je mag zijn als alles van je lijf goed functioneert.
En ik heb nieuwe pantoffeltjes gekocht, met zooltje. Ik wil geen gladde slofjes meer...

Haken kon ik ook niet (dat heb ik nog steeds niet gedaan), daarom heb ik een puzzel tevoorschijn gehaald. Van 1200 stukjes want ik had toch de tijd...


Het was een puzzel van de kringloop dus altijd spannend of die -ie wel heel is. Gelukkig deze wel.
Ik heb zelf ook veel gelezen en mijn Farmer ook, na een drukke periode vanwege de aanbouw van de nieuwe jongveestal.

De put (mestkelder) is inmiddels gestort en nu de vloer nog...

Een héle hoge kraan.

Uitgezette werkvloer.

Bekisting voor de wanden.

Hier zie je de roosters, daarvóór moet nog de vloer gestort worden.
En je ziet de schaduwen van me & my Farmer :-)

Lijkt wel een bunker!

Dus nu hebben we het gewone ritme weer en hoe fijn is dat! Gisteren heb ik de koelkast uitgesopt wat schrikbarend hard nodig was, vandaag wacht de kamer en keuken nog. Het was een paar weken maar zo-zo gedaan en nu ga ik de tijd nemen om het eens grondiger aan te pakken. Rustig aan- dat wel.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...