Jolanda

Jolanda

Pagina's

woensdag 29 mei 2019

Haakhulp-oma en pannenkoekenplant

Dinsdag werd ik wakker met muziek. Regendruppelprelude op het verandadak! Ik werd er gewoon blij van. De kinderen klagen hier ook niet over een buitje, want ze weten allemaal dat het zo hard nodig is. Het was totaal maar 8 mm, er is nog zoveel meer nodig voor de kurkdroge grond. Toch zijn alle beetjes welkom!


Afgelopen winter was ik aan het zoeken naar ideetjes voor de kerkactie, toen ik stuitte op een foto van een haakhulp-oma. Ik was er meteen weg van! Ik heb het gratis patroon opgeslagen en een paar weken geleden begon ik eraan. Op internet is een hele lijst met foto's te vinden van haakoma's door verschillende mensen gemaakt, En dit is mijn resultaat! 
  
Het is een handig omaatje, want je kunt al je haakspulletjes erin kwijt.

Het was nog best een karwei om dit dametje te maken. Ik heb gehaakt met nr. 2,5 en niet zoals in het patroon staat, nr. 2. En uiteindelijk is ze geloof ik 2 cm hoger dan origineel, nl. 27 cm. Bij dit patroon zijn verschillende keren toeren gedaan met halve vasten, waarna je in een enkele lus moet steken in de volgende toer. Dat was nog best een gepriegel maar geeft wel een mooie vorm. Toen ik nog aan het lijf bezig was, stelde het natuurlijk nog niet zoveel voor en Oudste Zoon vroeg onder het langslopen: "Wat is dát voor kegel?"

Dat kun je snappen als je dit ziet ;-)

Maar aangekleed met het schortje toont ze heel wat gezelliger.
Ik ben best tevreden met het resultaat , alleen had ik achteraf liever iets grotere oogjes gedaan.

Zijkant... Het schortje knoop je er gewoon los om. 

Speldenkussenknotje.  

Op de achtergrond zie je de pannenkoekenplant. Ik kreeg een stekje van Zus en die doet het uitstekend! Ik heb inmiddels zelf ook verschillende stekjes genomen, die groeien er vanzelf bij. Het is een leuk en makkelijk plantje.

In de vierkante bak een stekje die ik voor mezelf al eerder had genomen.
In het kleine potje staat een stekje voor mijn schoonmoeder, ik kreeg van haar een stuk sanseveria.
Ik vroeg of zij dan een pannenkoekenplant wilde... ja, die wilde ze wel.
Ik wacht even met geven tot hij goed is aangeslagen, maar hij lijkt het prima te doen.









vrijdag 24 mei 2019

Een dag uit naar mijn voorgeschiedenis

We vonden dat het weer eens tijd werd voor ons jaarlijkse uitje. Mijn moeder, zus en ik. Nou ja, jaarlijks is misschien wat teveel gezegd, maar we proberen wel om een dagje met elkaar wat leuks te doen. Vorig jaar hadden we een boottochtje in Den Bosch gemaakt. Nu had ik tegen mijn zus gezegd: kun jij niet wat opzoeken bij jou in de buurt?
En dat had ze gedaan en op 23 mei zouden we gaan. Toen Zus vroeg of we 's avonds ook nog bleven eten, hoefde ik daar niet lang over na te denken... ja, als ik dan toch een keertje uit ga, dan ook maar goed ;-) Dus besloot ik het thuisfront donderdag frietjes te laten eten. In plaats van de gebruikelijke woensdag. Ik vertelde dat tegen etenstijd pas maar.. oei, dat had ik eigenlijk in drievoud die morgen al moeten aanzeggen ;-) Maar bloemkool lusten ze ook graag dus het ging best naar binnen...

Op donderdag ging ik eerst stemmen en daarna gelijk naar naar mijn moeder. Zij moest ook nog even stemmen en daarna gingen we de snelweg weer op, we waren lekker op tijd bij mijn zus aangekomen en we deden eerst een bakkie koffie. 
Toen togen we naar Boskoop, we wilden het Boomkwekerijmuseum gaan bezoeken.

Het is een klein museum, met tuin en schuurtje zoals het vroeger was, en een boomkwekershuisje, wat pas helemaal opgeknapt was. 

Het museum laat de historie zien van het boomkwekersvak. Boskoop was wereldberoemd en nog steeds speelt het dorp een belangrijke rol in de boomkwekerswereld. Er zijn nog steeds zo'n 600 boomkwekerijen! Behalve bomen en heesters werden er ook veel fruitbomen en aardbeien geteeld. Bijvoorbeeld het appelras Schone van Boskoop, welke we nu nog kennen onder de naam Goudrenet.



Mijn opa is vroeger boomkweker geweest en mijn moeder wist als 83-jarige nog veel te vertellen over de tijd als dochter van een boomkweker. We hadden dus een persoonlijke gids! Het was daarom ook zeer leuk en interessant. Ze is ook in Boskoop geboren en getogen.

Zo moest ze vroeger met haar zusje met de schouw boompjes wegbrengen, dat was best zwaar werk. En heus niet altijd leuk, als je andere kinderen zag spelen en jij moest werken... 

Hier vertelt ze erover, op zo'n typisch Boskoops bruggetje. Boskoop is doorsneden met sloten, en elk bruggetje moest worden opengemaakt voor de boot erdoor kon. Met de hand of met een boothaak. Als je op de foto klikt, wordt hij groter en kun je de schouw zien die erachter in de sloot ligt.

Nog steeds kunnen de bruggetjes draaien. Hier voor het museum. 

Een broer van mijn moeder zat ook in het vak, hij was inkoper. Maar in de tijd van mijn opa werden deze mensen bomenzoekers genoemd.

Ze kregen van het bedrijf een leren jas en een brommer en daarmee gingen ze de kwekerijen af om boompjes in te kopen. 

Met een rokende Jan werd de zaak dan beklonken.


Hier zie je een berrie, een variant van de kruiwagen zonder wielen.

We hebben natuurlijk ook het boomkwekershuis bekeken. We stapten in een oud huisje met de geur van nieuwigheid, ik zag in een vaste kast de blikken verf nog staan ;-) Het huisje was helemaal ingericht met dingen van toen (rond 1900).  De bedsteden met kribje. 


Zus wist te vertellen dat als er weer een kindje kwam waar geen plaats meer voor was, werd het luikje onder de bedstee geopend en werk het kribje daarin geschoven. Hier komt het spreekwoord een ondergeschoven kindje vandaan.

Ook de poepstoel ontbreekt niet. In de keuken ontdekte ik een hooikist. 
Je kon bijna alle kastjes openmaken en daar kon je ook weer spulletjes zien. Erg leuk.

Een oude mangel voor de was stond er ook, ook daar had mijn moeder ook nog mee gewerkt. Toen ze in haar trouwen een machine kreeg voor de was, vond haar schoonmoeder haar verwend en lui... maar mijn moeder had gladde schouders;-)
Tegenwoordig is het alles in één, maar de eerste machines moest de was ook nog apart in de centrigue gedaan worden. Zelfs ik heb dat nog gedaan, dat moest in etappes gebeuren, de hele was kon niet tegelijk in de centrifuge.

Allemaal oude spulletjes

We kwamen ook een vrolijk mannetje tegen, die kwam per fiets het bruggetje over met een klein boompje achterop: de appelbes. Heel gezond, verzekerde hij ons, maar voorzichtig zijn, altijd mengen met iets anders. Hij verzekerde ons dat alles wat paars was, goed voor je is. Rode kool, kroten, paarse wortels zijn beter dan de oranje, zijn zicht was beter geworden, zijn buik gaf minder last, en zo noemde hij nog een aantal dingen op. Alles was vooruit gegaan. (Alleen z'n gebit was niet vooruit gegaan, dat slibberde soms.)

Ook de museumkwekerij was mooi om te zien, alles goed verzorgd. Het was prachtig weer en echt lekker om buiten te lopen.

Er werd ook getoond de verschillende manieren van vermeerderen en buxus in allerlei vormen.

Onder het afdak en in het schuurtje waren nog tal van gebruiksvoorwerpen te zien, hier de netjes om de kluiten zodat dat bij elkaar bleef. Dit heeft mijn moeder ook wel moeten doen. Als er netjes stuk waren, werd het gerepareerd, weggooien deed men pas als het echt niet anders meer kon.

We dronken op het terras een lekker kopje koffie/cappucino, met een meegebrachte mueslibol met kaas.
We sloten het bezoek af met de kleine tentoonstelling over de veranderingen in het milieu en daardoor meer of mindere handhaving van planten. Dit deel vond ik wat tegenvallen. Ik  had er iets meer van verwacht. 


Hierna reden we naar een van de vele theetuinen in de buurt, Zus had gekozen voor de Proeftuin. Hier hebben we lekker iets gegeten en rondgesnuffeld in het winkeltje dat erbij zit.


Wij zijn vooral van het kijken en minder van het kopen maar het is enorm leuk om ideeën op te doen...Je kunt ook genieten van wat men aanbiedt zonder het meteen zelf te willen hebben.

Zoiets wil ik zelf ooit ook maken! Het potje is er ook zo leuk bij.

Toen was het inmiddels tegen half 4 en hebben we de rest van de dag bij mijn zus in de tuin gezeten en iets over 8 uur gingen we naar huis. 

We vonden het allemaal een heerlijke dag, echt leuk om op terug te zien.
Een dag met een gouden randje!





maandag 20 mei 2019

De kamer opgeknapt

Vorig jaar hebben we in de winter onze kamer opgeknapt. Nieuwe sauslaag op de muren met ramen en een mooi behang op de andere muren. We hebben ook een nieuwe vloer gelegd, wat de grootste kostenpost was. Maar wat zijn we er blij mee! De oude vloer was dan ook echt versleten, je zag witte slijtageplekken in het laminaat. Nu hebben we een vloer van pvc met aan de onderkant een kurklaagje, wat behoorlijk dempt. 

Omdat de vloer behoorlijk druk is, heb ik de rest rustig gehouden.

Ik was zo totaal uitgekeken op het blank eiken meubilair van toen we trouwden, het was ook behoorlijk afgeleefd. Ik heb kringloopwinkels, rommelmarkten en marktplaats afgestruind voor tweedehandse meubels. Ik ben daar van lieverlee in geslaagd. 
Een dressoir, een ruime salontafel, een hele zithoek van twee stoelen en een bankje en daar ook een tafeltje bij...


 Beetje koloniaal-achtige stijl, donker hout in elk geval ;-)  Het is erg leuk om op die manier je meubels bij elkaar te verzamelen voor een leuk bedragje. Je moet er alleen geduld voor hebben, je moet er tegenaan lopen, zogezegd. 
Het is bovendien duurzamer... een tweede leven voor een meubelstuk.

Oudste zoon zit op het nieuwe tweedehandse bankje vaak te leren en ja hoor, pennenstreken op de bank. 
Ik las op het www de tip om met wat parfum op een doekje het schoon te maken en gelukkig ging het weg, niets meer van te zien! 

Ook verschillende lampen heb ik zo gekocht.
Je ziet op de foto nog een lampje liggen, achter de stoel, haha, dat moet -nog steeds- opgehangen worden...

Deze hanglamp bijvoorbeeld, met eenzelfde zusje, een treffer.

Het enige meubel dat we nieuw hebben gekocht is een donkergrijze, ruime hoekbank en daar zijn we ook blij mee, hij zit heerlijk. Ik heb nu twee zithoeken in de kamer en geen hoge tafel meer. We eten toch altijd in de (woon)keuken. Soms mis ik het maar ik ben ook heel blij met deze nieuwe opstelling. Nu kunnen we zondags allemaal lekker zitten. En als er visite is, ook.

De gordijnen zijn ook nieuw. 

De oude waren echt verkleurd en lelijk geworden. Ik ben overgestapt van oudrose naar donkerblauw. 
Ik heb wel veel bespaard door ze zelf te maken, de overgordijnen en de rolgordijnen.
Onze kamer telt maar liefst 4 grote ramen. En een kleiner raam, maar daar heb ik geen gordijnen bij. Dus het was ook een heel werk. Maar ik ben er des te meer voldaan over.

Natuurlijk waren ook de kussens voor op de bank zeer versleten en daar begon de volgende uitdaging... 
Maar daarover de volgende keer, anders wordt het zo lang.







dinsdag 14 mei 2019

Slootje baden en ondeugende koeien

Het is een drukke tijd. Farmer is weer aan het maaien. Jongste dochter assisteert hem hier bij, zij heeft haar auto rijbewijs gehaald net voor het verplicht werd om een apart trekker rijbewijs te hebben. Ze doet een HBO studie in deeltijd, veel zelfstudie (wat zij erg goed kan, plannen en zich eraan houden) en zo heeft ze wel tijd om 's avonds met melken te helpen en andere klussen. Zo kan ze ook gelijk haar studie bekostigen en voor ons is het fijn. Oudste Dochter werkte eerst thuis, maar zij woont nu op zichzelf en heeft ander werk gekregen.

Alle beesten lopen inmiddels buiten, behalve de jongste dieren, die blijven in de kalverstal en in de open frontstal.
Zoals wel vaker het geval is, ging niet alles helemaal vanzelf. De melkkoeien zijn gauw genoeg gewend aan het nieuwe dagelijkse ritme, die lopen al een tijd buiten trouwens.  Het naar buiten doen van de oudere pinken verliep ook vlekkeloos. De jongste groep is zaterdag naar buiten gegaan. We laten ze dan altijd eerst een tijdje rennen op het eerste stuk koeienpad. Daarna gaan ze in het kleine weitje om te wennen aan vers gras enz.



Ze waren nog knap wild aan het rennen, er gingen er een stel over of onder de heining door en eentje moest  zo nodig een duik nemen in de sloot. Dat hadden we niet gezien maar we zagen 'm kletsnat tussen de koeien lopen... Hollen, vangen...toen was ieder weer waar die zijn moest. Maar zou de stroom toch ergens weglopen? Er zijn nl. werkmannen in het land om beschoeiing te zetten langs de sloot en de stroom is er ook vaak af geweest. Het zou kunnen dat er ergens iets beschadigd is. Farmer is het hele land rondgelopen met zijn  metertje,  heeft wel ergens wat gevonden en nog een extra verbinding met het circuit gemaakt.

De pinkjes kunnen ze echter niet te lang in het kleine weitje blijven omdat de grote pinken daar al aan gesnabbeld hadden en het gras nu eenmaal niet zo hard groeit op  't moment. Er moest een ander stukje afgeheind worden. Achter de kuilplaat ligt een stukje waar ze voorlopig kunnen lopen voor ze naar de echte wei gaan. Hier moesten we aan het knutselen met palen, ijzerdraad, isolatoren en handgrepen.




Toen het klaar was konden de pinken over.

Farmer voorop: Kom maar, kom dan!
Wij erachter aan en als er een schaap pink over de dam is, volgen er meer.




De koeien krijgen elke dag een stukje weiland erbij, Farmer wil graag dat ze het goed kaal eten. Juist omdat we zuinig moeten zijn met het gras. Toen merkten we dat er steeds twee koeien aan de andere kant van de draad lopen! Lekker in het hogere gras. Eerst was het één koe, al gauw had ze een bondgenote gevonden... Als het melkenstijd is en ik de koeien ga halen, staan ze dus aan de verkeerde kant, dan moet eerst de stroom er weer af en kan ik de draad voor ze openhouden. Want je zou zeggen, als ze er heen konden komen, kunnen ze ook terug. Maar nee, ze staan dom te kijken hoe de andere koeien vertrekken zonder hen. Als ik ze er dan door laat hobbelen ze als ondeugende schoolmeisjes achter de anderen aan... En zo is het dagelijks. Farmer denkt dat het komt omdat de grond zo ontzettend droog is (vorige week is hier maar 2 mm gevallen). Dan krijgen ze niet zo'n schok als anders. De draad hoor je niet tikken als die op de grond ligt en anders wel. Toch is het wel de bedoeling dat ze ontzag krijgen voor de schrikdraad, je wilt tenslotte niet hebben dat ze b.v. op de weg zouden komen.

Stoute Tirza...

Vorige week was ook de stier in de sloot terecht gekomen. Die loopt bij de grote pinken als dekstier, in het land aan de andere kant van de weg. We hebben hem met de trekker eruit getrokken en mijn Farmer wilde hem meenemen naar huis om hem bij te laten komen. Maar hij zakte steeds door z'n poten heen. Wat te doen? Je tilt zo'n dier niet zomaar even op.  Na wat prakkezeren heeft Farmer een manier gevonden om hem in de veewagen te kunnen krijgen. Nu verblijft hij nog in de ziekenstal en hopelijk kan hij binnenkort terug om zijn stierentaak weer waar te nemen.


Wij bewaren altijd alle strotouwtjes. Daar zou toch iets leuks mee te verzinnen moeten zijn?
In ieder geval vlechten we er haltsters van, je ziet het al op de foto van koe Tirza.

Farmer was met Jongste Dochter de kalverhokjes aan het uitmesten. Ik bood aan om mee te helpen maar was stiekem blij dat het niet hoefde... Ik ben niet zo sterk. Gelukkig was er nog wel iets anders wat ik kon doen.


Ik maakte in een uur tijd van die grote, lange touwtjes van de grote hooibalen 5 halsters. Ik moest zo nodig bewijzen dat ik het wel snel kon...


En twee dagen later moest ik dat bezuren met een flinke spierpijn. Volgende keer toch maar iets rustiger aan doen ;-)










dinsdag 7 mei 2019

Droogte en "nieuwe" kas

Wat een hartelijke terug-ontvangst door jullie lezers! Dank je wel daarvoor. We gaan gauw weer verder. Ik praat jullie bij over de moestuin.
De laatste jaren is de tuin niet zo optimaal geweest. Zeg maar gerust minimaal. Het ontbrak me aan de moed om aan de enorme tuin te werken. Het was ook steeds veel te veel en met de hitte van de afgelopen zomer had ik niet eens kunnen werken in de tuin want ik kan er heel slecht tegen. Vorig jaar hebben we nog wat aardappels gehad maar dat was niet veel. Nu heb ik ze niet gepoot. We hebben maar een klein gedeelte van de moestuin omgespit. Daarvoor heb ik wat voorgezaaid, snijbonen moet ik nog gauw doen.




Vorige week heb ik het aardbeiveldje schoongemaakt van al de indringers die daar groeiden. Maar wat is het al droog!! De scheuren zitten in de grond. Hier is zo dringend regen nodig! Ik ben er best een beetje bezorgd om. We hebben vorig jaar immers gezien welke gevolgen de grote droogte heeft. We zijn zo afhankelijk! Anders hebben we altijd wel één of meerdere overjarige graskuilen, nu is er niets meer, schoon op. Enkel nog wat wikkelbalen en hooi op de zolder. Vorige week hebben we voor het eerst gekuild dus een klein beginnetje van nieuwe voorraad is er. Maar ik hoop en bid dat de buien die ze aangeven ook werkelijk hier mogen vallen. Ook de mais is gezaaid en moet ontkiemen en dan nog wortelen.

Zie je de scheuren?


We hebben al jaren een tunnelkasje. Dat was vorig jaar bij een hevige storm kapot gewaaid, het was al niet zo best meer, het zeil had ook scheuren. Een jaar lang is de rommel zo blijven liggen en tierde het onkruid welig. Wat te doen... toch moeilijk te missen, zo'n kasje. De bogen zijn nog goed, dus in maart hebben we nieuw plastic besteld. Alle potjes en bakjes eruit gehaald, plastic goed ingegraven en mijn Farmer heeft een goeie deur erin gezet. Aan de achterkant moet ook nog een deur komen, zodat het niet té warm wordt in de zomer. Maar onlangs vertelde iemand dat je dan weer moet oppassen voor tocht - lees: luizen. We zijn dus een beetje laat met alles, maar ook dat is vaker zo geweest.

Het ziet er weer netjes uit zo.

En binnen... moet nog wel wat gebeuren.

Maar in de bakjes komen de krootjes al boven kijken.

De Chinese boontjes proberen het ook...

En dit zijn de tomatenplanten die ik eerst binnen in huis gezaaid had en nu opgepot zijn.










donderdag 2 mei 2019

Terug van weggeweest

Het begint toch weer te kriebelen. Na bijna twee jaar weg te zijn geweest wil ik toch af en toe wat gaan plaatsen.

De onderwerpen variëren als vanouds, maar omdat ik een fervent haakster ben geworden zal het vaak daarover gaan. Ook naaiwerk, de tuin, de boerderij en soms baksel van eigen deeg zullen aan de orde komen.
Ik zal niet veel meer over ons gezin schrijven. Daarom heb ik de blognaam veranderd. Het is niet meer Spil van het gezin maar Bij Jolanda thuis. Ik heb nog hetzelfde internetadres maar daar ben ik mee bezig.


De afgelopen winter heb ik veel gehaakt. Na een aantal dingen voor anderen te hebben gemaakt vond ik het tijd voor een projectje voor mezelf. Het plan daarvoor heb ik al een tijdje in mijn hoofd. Ik had iets gezien op pinterest, een beschrijving ontbrak maar ik heb me er toch aan gewaagd.

Ik had vorig jaar al een XL spijkerbroek met lekker wijde pijpen gekocht, speciaal voor dit doel. Bij de kringloopwinkel. Ik zag daar ook een binnenkussentje en beide heb ik gewassen. Bij het kussen had ik een tennisbal gedaan, anders krijg je ongelijke dotten in je vulling. Ik had nog wat bolletjes gemeleerd katoen uit de afprijsbak van Zeeman gevist en daarmee kon het beginnen.

Ik nam ook nog een flinke portie geduld.

Want eerst moest ik lapjes meten, ik deed 10 cm. in vierkantjes, knippen en daarna elke lapje omzomen met de festonsteek.

Dat was een best klusje. Ik zorgde ervoor dat aan elke zijde er 15 steken kwamen. Ik heb het gewoon op het oog gedaan... het is handwerk en dat mag wat onregelmatig zijn, vind ik.

18 lapjes.... ik doe voor- en achterzijde hetzelfde.

Daarna kun je langs de randjes haken. Ik deed vasten rondom elk lapje.
De volgende toer deed ik een vaste, twee lossen, en aan het andere lapje een vaste, weer 2 lossen en een vast op het eerste lapje en zo verder. 

Zo vond ik het eenvoudig. 

Het kritieke punt is altijd dat het kussen er mooi stevig inpast.

En zo is het geworden.
Het was niet mijn leukste haakklusje om te doen, maar ik hield mijn doel voor ogen.
Kosten: net zoveel als een kussentje van de action, maar wel netter afgewerkt ;-)
En het geeft me veel voldoening!

En natuurlijk heb ik de rest van de spijkerbroek bewaard... Veel te leuk om daar nog wat voor te verzinnen!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...