Jolanda

Jolanda

Pagina's

zaterdag 30 januari 2021

Bakpraatje

Van de week besloot ik iets te bakken met havermout. Daar ben ik dol op. Ik wilde eigenlijk gewone koekjes maken maar een ander recept dan ik meestal doe. Dat vond ik wel maar 't was zonder boter. Heel gezond waarschijnlijk maar ik had nog boter die net over de datum was en dus wilde ik die opmaken.
Dan maar havermout appel plaatkoek. Dit recept staat in een kookboekje van me, maar je kunt het ook op internet vinden. 

Het leuke van zo'n recept is, dat je gewoon erbij kunt gooien wat je wilt 😀 

Ik had nog een restje abrikozen, en een klein restje kokos. Dan kon er mooi allemaal bij. De abrikozen heb ik wel in kleine stukjes gesneden om ze goed verdeeld te krijgen. Rozijnen konden er ook nog wel bij, dat scheelt bij elkaar een appeltje. Want ik heb geen appels meer van ons zelf, die koop ik  nu ook gewoon op de markt. 

Ik gebruik voor al mijn baksels de meest gewone bloem en zelfrijzend bakmeel, die papieren pakken van een kilo. Daar heb ik altijd voorraad van, ik gebruik nooit speciale mixen. 

Twee jaar geleden waren we aan het bakken met een aantal dames van onze kerkelijke gemeente, voor de kerkactie. Veel gezelliger dan in je eentje in de keuken 6 taarten tegelijk te maken! Zij hadden altijd van die appeltaartmixen en boterkoekmixen enzovoorts. Omdat ik nieuw was bij dit meehelpen wist ik nog niet zo goed hoe ze dat deden. Daar kom je dan  snel genoeg achter maar het gebruik van die mixen stuitte me toch wel tegen de borst. Ik legde me er natuurlijk bij neer, ze hadden toch alles al ervoor ingekocht. Maar ze weten nu wel dat ik het anders doe!  
Ik had natuurlijk verteld dat ik altijd alleen maar de gewone basisspullen heb. Omdat we onderwijl behoorlijk kletsten, greep ik per ongeluk een verkeerd pak, dat van de boterkoek, i.p.v. appeltaartmix.... "Tja', riep ik uit :"die pakken lijken ook allemaal op elkaar! Thuis heb ik dat natuurlijk niet..."Later maakte iemand een opmerking over al die restjes meel die je in je kastjes hebt... Ik veerde weer op en zei: "dat heb je met gewone bloem en bakmeel nooit!" Ze moesten erg lachen want ze voelden het al wel aankomen: Ja hoor, jij hebt je punt gemaakt!" 😄

Maar goed, terug naar de plaatkoek.

Er moet bruine suiker in, ik nam een mengsel van donker- en lichtbruine basterd.
Eerder werd de bruine suiker na verloop van tijd keihard maar sinds ik het in deze potten met Franse sluiting bewaar blijft het zacht! Erg fijn. Deze twee potten waren snoeppotten waarvan ik de etiketten heb verwijderd. Maar ik bewaar koekjes e.d. ook altijd in zulke glazen potten, de meeste komen gewoon uit de kringloopwinkel. Alles blijft vers hierin.


Ik wilde een kruimellaag bovenop de koek. Dat is heel eenvoudig te realiseren door een klein deel van het mengsel achter te houden, vóór je de eieren erin doet. 


Dan kun je eerst het deeg in de vorm doen, dan het appel/rozijnenmengsel en dan losjes het kruimeldeeg eroverheen verdelen.

Klaar. 

Ik snij niet al te grote stukken want het voedt behoorlijk en zo doe je er even mee. 
😋

Oudste Dochter was gisteren gekomen en zij proefde -natuurlijk- het beetje kokos erin. (Daar houdt ze niet van.) Fijnproever ... Maar 't was toch zo weinig dat ze vandaag wel weer een stukje wil😏












 

donderdag 28 januari 2021

Van een behoorlijke beschutting naar een vlak veld

We hebben afgelopen zomer een rij vlieren weggehaald uit de zijkant van de tuin, omdat het allemaal zo wild werd. Tussen de notenboom en de pergola was dat. 

Hoe zag de tuin er toen uit? Natuurlijk was ik niet zo slim om vooraf wat foto's te maken, ik wist toen ook nog niet dat ik weer zou gaan bloggen.

Je kunt iets van de oude situatie zien in deze post: https://spilvanhetgezin.blogspot.com/2013/07/rommelige-tuinhoekjes.html 

En hier ook nog, nog langer geleden: https://spilvanhetgezin.blogspot.com/2011/04/rondje-door-de-tuin-en-de-pinken-naar.html

Nu moest voor het aanpassen van het eigen wegje erachter, ook de hele "singel" van boompjes weg. Des te blijer was ik dat we die voorste dwarsrij zelf al weggehaald hadden. 

Wat een uitzicht opeens! Je moet je voorstellen dat er eerst een dichte rommelige rij boompjes stond, achter de dikke notenboom dus. Nu zie je alleen het bosje bamboe (bij de pergola)  nog. 

Er stond ook nog een hutje waar we weleens stoelen bewaard hadden en wat gereedschap voor de jongens, maar waar de muizen zich hadden gevestigd en omdat het toch niet zo stevig meer was moest het weg. Het pad erachter moet ook iets breder worden dus feitelijk stond het ook wat te dicht bij . 

Van de andere kant bezien. 
Dat tuinhuisje kan wel blijven staan.

De vijver is altijd lastig netjes te houden en we hebben zitten dubben... helemaal dicht of toch behouden maar dan kleiner? We besluiten tot het laatste. Eerst moet hij leeggezogen worden.

's Avonds (als de ramen dicht zijn) branden we de houtjes en takkentroep op. Je moet wat met de rommel en zo in de ton is het veilig.

Het is de bedoeling dat aan de rand weer een nieuwe haag komt.
Pas met de storm 's nachts kon ik goed merken dat die hele beschutting weg was, het huis kraakte van de woeste wind. 

Wat is zo'n notenboom mooi met z'n stoere bast. Hier zie ik vaak spechten en boomkruipers zoeken in die kieren naar hapjes.

De dikkere stammen bewaren we voor de kachel. 
Het lijkt wel een rommeltje hierachter.
Dat is ook natuurlijk.

Zo heb je wel weer wat werk erbij 😉
Maar zoals we zeggen: 
het moet eerst een rommel zijn voor het weer netjes kan worden.




.





















woensdag 20 januari 2021

Lappenbeesten

 Niet om het een of het ander... maar ik zou best graag weer eens zomaar willen winkelen. Terwijl ik helemaal geen winkelfanaat ben, krijg gauw hoofdpijn van dat geslenter, de herrie en de drukte. Nu het echter helemaal niet meer mag en ik  al vanaf het voorjaar niet  meer rondgesnuffeld heb in een winkel, krijg ik er best eens zin in. Waarschijnlijk ben ik dan na één keer alweer genezen. 😄 

Ik kom nu alleen in de supermarkt en een drogist en een enkele keer in de welkoop. En alles moet alleen, snel en afstandelijk. Gelukkig is er ook nog de markt, wat buiten is dus zonder muilkorf kan. 

Ik snap trouwens best wel dat er winkels waren die eerst dachten toch open te kunnen blijven, nu zijn de supermarkten heer en meester en varen er wél bij en andere winkels hebben het loodzwaar. En in de supers kán het me toch druk zijn... Maar druk of niet, anderhalve meter is daar een unicum.

Maar ik zou wel weer eens naar de kringloop willen. Of naar de wolwinkel. Gewoon op je gemak rondlopen. Kijken. Voelen. Want webwinkels... superhandig hoor, maar voor een wolletje is het reuzeleuk om het materiaal aan te raken, kleuren zijn ook beter te beoordelen enz. 

Maar goed, er zijn ergere dingen. En ooit zal het wel weer zover zijn. Ik heb nog voorraad hoor. 

Van wat goedkoper garen (bij een trekpleister of kruidvat oid gehaald) maakte ik een lappenbeest, ik liet er eerder al iets van zien. 

Nu is -ie af en ga ik showen.


Een kangoeroe met plat lijf, zoals de lappenpoppen vroeger.

Vroeger was de lappenpop het speelgoed van een armeluismeisje, rijkere kinderen hadden toen poppen van porselein.
De lappenpop was goedkoop en ook zelf te maken. Kinderen, van toen en van nu, vinden het ook prettig zachte dingen vast te houden. 
Eigenlijk is de lappenpop een middenweg tussen een pop en een knuffel.
Een lappenbeest is nog meer een knuffel vind ik.

Dit lappenbeest komt uit het boek van Sascha Blase. Het zijn leuke patronen, waarin ook stokjes gebruikt worden. Het is alweer een ouder boekje, maar daar stoor ik me niet aan.
Wat vandaag hip is is morgen weer oud, als je daarnaar moet kijken...


Natuurlijk kon de buidel niet leeg blijven:

Daar hoort toch een kleintje in 😀

Omdat ik niet goed uitkwam met het garen deed ik zijn lijfje met de lichtere kleur. Het is wel een beetje een bleekscheetje geworden, maar je moet wat 😉

Je ziet gelijk mijn zelfgehaakte kussen erachter.



Ik haakte dat een paar jaar geleden in de bekende wafelsteek met een garen dat ik kocht in de uitverkoop van wolplein.
Omdat ik -toen ook al- niet helemaal genoeg had haakte ik de rand met effen blauw en ik vind het nog steeds een superleuk effect.


Nog een keer van dichtbij...
Ik borduur de ogen en neus er altijd naderhand op. 
'k Gebruik liever geen veiligheidsoogjes.
Zo kan het toch ook.

Tijdens het laden van een foto kan ik een bed opmaken, zolang duurt het. Reken maar na: 5 foto's en ik moest 4 bedden. Dat is dus ook weer klaar ;-) 
 En nu... ga ik nog zuigen op de bovenverdieping. 








zaterdag 16 januari 2021

Tweeling

 Dat online onderwijs is ook nog wel een dingetje... zeker met slecht internet valt het niet altijd mee. De gewone lessen, dat gaat nog, maar iets uploaden, allemaal tegelijk les.. soms gaat dat niet zo soepel. 

Maar goed, de online tentamens van Jongste Dochter zijn nu voorbij, dus kan ik wat foto's uploaden.

Ik wil namelijk vertellen over een tweeling die van de week is geboren. Van een jonge koe, het was de eerste bevalling. De kalfjes zijn twee vaarsjes (meisjes). 

Afgelopen voorjaar werden er alleen maar stiertjes geboren, zodat Farmer op een gegeven moment verzuchtte of de vaarsjes op waren... Nu zijn er juist weer veel vaarsjes. Zoveel dat we ze waarschijnlijk niet allemaal kunnen aanhouden want je bent als boer gebonden aan de vee/land verhouding, iv.m. de mest. 

Maar deze twee zijn zulke schatjes.


Ze zijn niet zo zwaar, ongeveer 30 kilo. Normaal geboortegewicht is ca. 40-45 kilo. Je kunt dat ook wel zien, in verhouding is hun kop groot t.o.v. het lijf. Ze zien er zelfs wat magertjes uit. 

Ze moeten nog groeien, dus drinken! Dat moeten deze kleintjes ook nog een beetje leren. Ze hadden de eerste dag nog bij hun moeder gedronken maar nu krijgen ze de melk uit de speenemmer. 

Ik ga er dan boven staan en duw ze wat naar voren terwijl ik ze eerst op mijn vingers laat zuigen, zodat die reflex goed op gang komt. Dan probeer ik ze te leiden (en te verleiden) om de speen te pakken. Na een poosje lukt het wel hoor, na een beetje geduld en aanmoediging.


Vanmorgen ging het als vanzelf, ze hebben geen hulp meer nodig. Mooi hè. 

Fijne zondag!


woensdag 13 januari 2021

Lekker: melk!

 Elke dag kijken ze verlangend uit naar hun portie melk.

Ze krijgen 2x per dag een litertje of drie.

Een klein slobbertje maar... Hee, jij hebt nog!

De één drinkt sneller dan de ander... maar blijf bij je eigen bak!

Goofy wacht...

...om de laatste druppels op te likken.
 











dinsdag 12 januari 2021

Het begint weer te kriebelen

 Alweer bijna een jaar geleden dat ik schreef, wat vreselijk lang geleden lijkt dat. 

Er is zoveel gebeurd in een jaar tijd, voor iedereen, toch?

Jongste Zoon is van de basisschool af, die periode is afgesloten. Momenteel hebben de kinderen allemaal weer thuis online les. Eén zoon was positief getest op het covid-19 virus, maar had alleen keelpijn en de rest van ons heeft het toen niet gekregen. 

We zitten veel thuis dus, dat wel. Nu kan alles op het boerenerf gelukkig gewoon doorgaan. Maar toch verveel ik me in deze wintertijd een beetje en het begint weer te kriebelen. 

Ik ga de pen weer oppakken. Korte berichtjes, is het plan. Niet over het virus of vaccins en dat alles. Gewoon gezellige berichtjes, van de momentjes voor mezelf  en toch ook weer wat virtueel contact. 

Ik moet even wennen aan de nieuwe lay-out van blogger, maar 't zal best goed komen.


Wat ik nu aan het doen ben? 


Ik leg de laatste hand aan een lappenbeestje. 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...